The dedication and discipline in Aloysi’s life

De naam Aloysi deed tot voor kort geen belletje bij me rinkelen. In een ver verleden speelde er wel een Australische spits John Aloisi bij Great Old Antwerp FC. Als voornaam bij een jonge vrouw was het de eerste keer dat ik de naam Aloysi (met een y) zag staan. Mits ik een nieuwsgierig aagje ben, heb ik eventjes met haar gesproken. Mag ik u even aan m’n gesprekspartner voorstellen. Aloysi Desnouck, een jonge boekhoudster in spé met een modellendroom, waagt haar kans tijdens Miss West-Vlaanderen. Boekhouden, …. Het vergt dedication and disicpline om de cijfertjes en bijhorende lettertjes op de juiste plek te zetten.

Dedication and discipline is voor Aloysi geen enkel probleem. Ze deed jaren aan topsport. Met de nodige acrobatische toeren erbij. 12 uur per week trainen is peanuts voor deze Westvlaamse. Een Poolse trainster heeft haar altijd geleerd dat discipline het codewoord voor alles is. Ziek zijn mocht niet. Dan liet je het team in de steek. Het vergt dedication and discipline om het team te ondersteunen.

Met dergelijke Dedication and Discipline kan het niet anders dan dat Aloysi met de nodige ambitie. vertrekt aan deze wedstrijd. Digitaal Detoxen moet ze naar eigen zeggen zo nu en dan wel eens doen. De Miss West-Vlaanderen microbe heeft haar compleet aangestoken. En daar gaat ze voor de volle 700% voor. Met de nodige Dedication and Discipline is het misschien Miss Belgium first voor Aloysi. Maar het uiteindelijke resultaat zal de komende maanden wel duidelijk worden. Hoedanook leunt met deze mentaliteit een thumbs-up van Smos zeker om de hoek.

Foto: Selfie Aloysi

The Things To Do Before I’m 40-bucketlist

A man has to do what a man has to do. En daar hoort filosoferen tussen pot en pint wel eens bij. Zo sprak ik onlangs met een prille veertiger. Out-of-the-blue zei hij me dat hij fier was dat hij heel wat dingen van zijn bucketlist had kunnen realiseren. Een bucketlist, goh … Ik heb dat nog nooit in mijn leven gekend. En het is nu éénmaal een vaststaand feit: Binnen minder dan 6 maanden word ik een prille veertiger. Help, het gaat toch niet waar zijn. Hoort een bucketlist bij een veertigerschap? Moet ik nu werk maken van een Things do before I’m 40-lijst? Stress en nog eens een brok stress ten huize Liekens. Wat moet ik er nu mee aanvangen? De komende maanden staat mijn agenda al vol. En als ik dan nog zulke lijst moet opstellen en realiseren op minder dan zes maanden tijd, gaan de grijze lokken er pas echt zijn. Oh my God, zo’n challenge aan durven. Ik krijg er al stress van als ik er aan denken. Hoe moet ik dit nu in hemelsnaam opvangen. En toch …

Stiekem vraag ik me toch af wat ik er allemaal zou opzetten. Waar droom ik nu heel mijn leven van om dat nog voor mijn veertigste gedaan te krijgen? Op levensvlak ben ik wat je noemt een zoeker. Iemand, die gaat zoeken om leuke ervaringen te proeven. En ik moet zeggen: ik ben er redelijk goed in. Maar te veel nadenken over bucketlijst, zorgt er ook voor dat de rook uit mijn hersenpan stoomt. Weet je wat … ik ga er nog eens een jaartje over nadenken wat ik op die lijst zal zetten. The Things to do before I’m 41-bucketlist, wel te verstaan.

From Paris with love

Parijs mag dan wel de stad van de geliefden zijn. Heeft u zich ooit al de vraag gesteld hoeveel koppeltjes er aan de Eiffeltoren elkaar niet ten huwelijk hebben gevraagd? Alleen krijgt Paris ook een spin-off in de Lotto Arena. Komend basketseizoen krijgen de Telenet Giants Antwerp een snuifje Franse hoofdstad bij. Na een hele resem nieuwe Belgische spelers werd de derde nieuwe Amerikaanse aanwinst voorgesteld. Zijn naam is Paris Lee. Een Amerikaanse karakterspeler, naar verluidt. Een rastakapsel van de bovenste plank. Het allerbelangrijkste echter zijn de fraaie statistieken, die hij vanuit Illinois mee naar Antwerpen brengt. Defensief zou deze man op de 1-positie stevige papieren hebben. Is Paris Lee de nieuwe ster in wording bij de Telenet Giants Antwerp? Defensief kan alles .. maar het moet wel: From Paris with love zijn …

Na Kalinoski en Dudzinski is Paris de derde nieuwe Amerikaan. De Telenet Giants Antwerp zien er volgend jaar weer helemaal anders uit. Ik ben de tel van nieuwe aanwinsten ondertussen al kwijt geraakt op mijn persoonlijk telraam. Maar ach, who cares. Zolang ze blijven winnen, heeft men vrienden. Inclusief mezelf. Paris zal daar wel voor zorgen. Defensief kan alles, maar het moet wel: From Paris with love zijn …  En dat alleen in’t stad. Het belooft nu al een warm basketnajaar te worden.  Zolang liefde voor de ring overwint met Paris Lee is het goed.

Shanice

Een WK of EK zonder Oranje is als een café zonder bier of een kermiskoers zonder kerktoren. Ik weet dat ik met deze uitspraak vele Belgische voetballiefhebbers tegen de borst stoot. Toch blijf ik er als notoire voetballiefhebber bij dat het Oranje Legioen nog altijd impressionant blijft om naar te kijken. Het mannenvoetbal is bij onze noorderburen in een dipje beland. De Nederlandse vrouwen daartegen dromen volop van een Europese titel in eigen land. Maar liefst 25000 toeschouwers volgden hen in hun eerste wedstrijd tegen Noorwegen op het Vrouwen EK in Nederland. Het werd 1-0. Een rake buffelstoot van de razendsnelle winger Shanice Van de Sanden. Vroeger had je Marc Overmars, die de flank afdweilde. Nu is er Shanice.

De Utrechtse Shanice is een publiekspeelster pur sang. Het bracht haar carrière tot bij de vrouwenploeg van Liverpool. Nu mocht ze in haar eigen stad de belangrijkste wedstrijd van haar leven spelen. Tegenstander was Noorwegen. Het werd een wedstrijd voor haar om nooit te vergeten. Die minuut 66 zal heel haar leven belangrijk blijven. Shanice heeft met haar korte koppie en tattoos op de armen de looks van een Amerikaanse rapster. En toch …

Op het ritme van de flow is ze voetballend amper bij te houden. The show must go on bij de Oranje Leeuwinnen. Shanice zal de Master Of Ceremony zijn.

Naomi Butstraen: She good fighter

De laatste jaren ben ik een trouwe klant tijdens de Nationale Missendag. Op die avond komen alle kandidaten bij elkaar die in de running zijn voor het kroontje van Miss België. Maar zelden heb ik de journalisten zo zien aanschuiven voor één kandidate met een bijzonder krachtig verhaal. De 21-jarige Naomi Butstraen uit Koksijde wist niet waar haar overkwam die vrijdagavond in de Willebroekse Carré. Maar leuk vond ze het alleszins wel. Ook ik schoof in de rij aan. Mijn plekje wou ik zeker niet verliezen. Want je wordt stil als je het levensverhaal van deze jonge vrouw hoort. Op haar vijfde werd bij Naomi leukemie vastgesteld. Dat jaar verbleef ze tien maanden in het hospitaal. Niet evident voor een jong meisje dat aan het prille begin van haar leven staat. Maar ze overwon haar ziekte. Op haar ruggengraat  kronkelt een tattoo met een spreuk, die ze hierdoor voor eeuwig en drie dagen zal meedragen. “Everything is possible as long as you believe in it.” Nu waagt Naomi een sprong in het diepe door een Missenavontuur aan te gaan. En ze maakt indruk door haar drive om er iets van te maken. Hoedanook zal het met een karakter gebeuren om u tegen te zeggen. Naomi: She good fighter.

Haar ziekte heeft haar naar eigen zeggen niet gehard. Ze omschrijft zich eerder al een gevoelig meisje. Wanneer iemand naar haar zou roepen, zou ze misschien wel beginnen wenen. En toch … heeft ze de spirit in zich om er iets heel moois van te maken. Met Miss West-Vlaanderen stapt ze naar eigen zeggen out of her box. Haar belangrijkste doel is vooral om mooie vriendschappen uit te bouwen. Van de Miss België-kroon droomt ze naar eigen zeggen nog niet. Maar de nationale finale zou ze wel graag willen bereiken. Hoedanook ben ik er zeker van dat het met een karakter zal gebeuren om u tegen te zeggen.  Naomi: She good fighter.

Na een doorsnee discotheekbezoek onthou je niet vaak levenswijsheden. Maar die éne spreuk vergeet ik alleszins nooit meer. Everything is possible as long as you believe in it. Naomi, hou alleszins nooit op met dromen. Because you’re a good fighter.

Foto: Jan Liekens

 

Frankie Goes To China!

Toen ik een piepjong ukkie was, veroverde een Britse band Frankie Goes To Hollywood de hitlijsten. Hits zoals Relax en The Power of Love zijn zeker bij de prille veertigers onder u herkenbare deuntjes. Tijden veranderen. Alles in een mensenleven krijgt een nieuwe wending.

Nu ik een bijna veertiger ben, viel m’n oog op een opmerkelijke transfer in de Belgische voetbalwereld. Frank Acheampong ruilt Paars-Wit in voor Tinanjin Teda. U weet wel – Acheampong, de man die sneller loopt dan zijn schaduw (met risico op struikelen over zijn eigen veters) en weleens de Ghanese Messi of de Mister Europe van Anderlecht werd genoemd – gaat naar China. Alles verandert in een mensenleven. De snelste man op een Belgisch voetbalveld mag zijn kunnen nu tonen in het verre oosten. Frankie Goes To China. Kwestie van eens andere oorden op te zoeken dan het Hollywood van weleer.

OF de doorsnee Chinese voetballiefhebber niet gaat struikelen over de naam Acheampong is een vraag die ik me stel. Of dat hij niet gaat vergeleken worden met Zoef de Haas door een doorsnee Chinese voetballiefhebber, is wel degelijk mogelijk. Zou er eigenlijk iemand sneller zijn op een Chinees voetbalveld dan ‘good old’ Frankie! Ik betwijfel het … Maar tja, tijden veranderen. Hollywood is niet goed genoeg meer. China is the place to be!

Mijn zonnegroet

Afgelopen zondag heb ik mijn wandelschoentjes nog eens uit de kast gehaald. The place to be was de Vriendschapstocht in Tisselt. Een tocht van 16 km langs Tisselt en wijde omgeving. Geen evidentie. Want de zon maakte de wandeling van 16 km tot een ware slijtageslag. Mijn ticket naar de ‘zon’ was een uit’stapje’ waar het gebrek aan schaduw een allesbepalende factor had. Langs het water, in de industriezone, in de dorpskernen .. De zon was alom tegenwoordig. En de schaduw alom afwezig. Ik boog het hoofd en ik deed er spontaan mijn zonnegroet voor.

De leukste plek om te vertoeven was het Willebroekse Park Bel Air. Een park met een naam, dat me spontaan deed denken aan The Fresh Prince. U weet wel: beter bekend als Will Smith. Helaas vertoefde Will Smith niet in de stad van Willy Moustache. Wellicht zat hij binnen en was hij van de airco aan het getting jiggy’en with it. En ik … ik kwam de zon alom tegen. Ik boog het hoofd en ik deed er spontaan mijn zonnegroet voor.

Het laatste stuk was door de velden. Open vlakten waar de zon weelderig brandde. Zelfs geen maïsveld kon voor wat beschutting zorgen. Ik heb opvallend veel vlinders gespot en wandelende fotografen, die de diertjes als modellen wilden. Absoluut geen evidentie. Want ze fladderden alsof het een lieve lust was. En ik … ik was gefascineerd door de kracht van de zon. Ik boog nederig het hoofd en ik deed er spontaan mijn zonnegroet voor. Daar kon zelfs geen maïsveld of een fladderende vlinder iets aan veranderen.

Foto’s van mijn wandeltocht in Tisselt:
https://goo.gl/photos/54zDfSMUVukAzv169
https://www.irista.com/gallery/ce0qrv3el6yx