Een week te vroeg

Vroeger was er op de nationale radio het principe van de actuaplaat. Het systeem is klaarhelder. Kies een plaat bij de actualiteit van de dag en win een cd-bon. Ik heb daar toch enkele malen een prijs mee gewonnen. Maar dat hoort nu al tot de geschiedenisboeken. Tegenwoordig lopen de actuaplaten de tijd ver vooruit.

Zo zat ik afgelopen zaterdag in aangenaam gezelschap te keuvelen op Elzestraat Midzomert. Het jaarlijkse evenement waar mijn vader aan meewerkt. Plots speelde de DJ ‘If i could walk 500 miles’ van The Proclaimers. Een plaat, die me doet herinneren aan mijn eerste Dodentocht. Toen ik op de Scheldedijk de ziel uit mijn lijf wandelde, liep ik drie Engelse DJ’s tegen het lijf.   Zij waren de boel aan het opzwepen met één plaat. En ja, het was deze wandelklassieker.  Ik keek minzaam naar de oude grijze man, die een beetje verder zat. Ik deed hem teken en zei: ‘Dit is wel een week te vroeg. Dat moet ik nu toch niet horen’. Hij glimlacht en zei ‘Tja, de actuaplaten zijn niet meer wat ze ooit waren.’  Ik zal mijn wandelschoentjes alvast maar opblinken.

Foto: Elzestraat Midzomert

Advertenties

De gemiste hand van Maradona

De Rode Duivels-gekte is weer helemaal daar. Na de 5-2 tegen Tunesië en het wervelende spel geloven we er weer helemaal in. Zou het dan toch kunnen? Zou het dan toch mogelijk zijn om de generatie van 1986 te overtreffen? Kunnen de Rode Duivels wereldkampioen worden of toch niet?

Het roept bij mij herinneringen op van 32 jaar geleden. Met een geboortejaar van 1978 op de teller, heb ik de wereldbeker van Mexico meegemaakt. Alhoewel meegemaakt is een groot woord. De matchen waren op een dergelijk laat uur dat ik op tijd mijn bed in moest. Ik herinner me vooral de ochtendlijke gesprekken met mijn vader aan de trap. Telkens weer polste ik hem met de vraag: ‘Wat hebben de Belgen gedaan?”. En l’histoire se répète. Hij antwoordde : ‘Gewonnen’.  Het sprookje bleef maar verder duren. Match na match heb ik hem deze vraag gesteld. Tot hij op één bepaald moment zei: ‘Verloren’. Het historische moment van toen heb ik gemist. De hand van Maradona heb ik nooit live gezien op televisie.

32 jaar later volg ik de wereldbeker op de voet. De minzame man aan de trap van weleer kijkt in zijn zetel met me mee naar het voetbal.  De haren zijn wat minder. Maar de wijsheid is alom gebleven. Het valt ons op: alles lijkt nog steeds hetzelfde als toen. Zelfs de man met zijn verboden handen is weer alom aanwezig. Hij rookt een verboden Cubaanse sigaar op de tribune, wappert met het shirt van Messi en is getekend door de tand des tijds. Hij spuwt zijn gal over de Argentijnse nightclub-coach wiens naam ik met moeite kan schrijven. A Rebel without a cause?  De aard van het beestje kan men duidelijk niet veranderen. Alles komt blijkbaar terug, niet waar. Alleen lijken de rollen tussen Argentinië en België nu omgekeerd. Maar het tij kan snel keren.

Slapen op de walletjes

Exact twee weken geleden heb ik een blitzbezoek aan Amsterdam gebracht. De reden van mijn bezoek was een uitstapje naar de theatershow van Claudia De Breij: één van Nederlands populairste cabaretières. Omdat het hier over een avondvoorstelling ging, heb ik in deze grootstad overnacht. Het was niet evident om een slaapplek te bemachtigen. Laat staan met mijn rollende koffer door Amsterdam te rijden. Maar na een lange zoektocht internetgewijs heb ik toch een plekje ontdekt.  Meer bepaald: in het hart van de drukke uitgaansbuurt van Amsterdam. En ja, ik sliep in een bed & breakfast op een walletje. Nu besef ik maar al te goed dat ik wellicht heel wat reacties over me heen zal krijgen. Want slapen op de Amsterdamse walletjes zal  bij velen tot de verbeelding spreken. Maar ach, laat jullie fantasie maar op hol slaan. Al bij al viel het nog goed mee. Ik verbleef in een herenhuis, waar de rust was neergedaald. Mijn kamer had wel de look van 50 shades of red.  Maar daar bleef het bij.

Na een verkwikkende nachtrust deed ik een opmerkelijke ontdekking op de kamer. Op de balken aan het plafond zat een knuffelaapje rustig zijn koffietje te drinken. Ik had een ware Big Monkey op mijn kamer. And he was watching me. Prompt wreef ik mij de ogen uit …. Ik moest dit beeld voor eeuwig en drie dag kunnen vastleggen. Ik heb er een leuke van foto van genomen. Maar nu twee weken later vraag ik me nog steeds af. Ben ik toen in een Broodje Aap-verhaal verzeild geraakt? Kan u mij uit de nood helpen?

Foto: Bart LIekens
Bezoek gebracht op 2/6/2018

 

’t Hart van Breda en de meest swingende Cesarsalade uit mijn leven

Wie al eens in Breda was, kan er niet naast kijken. Op de Grote Markt is een opmerkelijk horeca-etablissement gevestigd. Een zaak dat je met recht en reden een waar prijsbeest uit het Brabantse land mag noemen. Een eetcafé met op het palmares de titel van: ‘Beste Eetcafé van Nederland’

’t Hart van Breda heeft de kenmerken van een bruin café gecombineerd met het bourgondische van Breda. Hun gezellige huiskamer heeft plaats voor jong en oud. Geopend van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en daarmee de locatie voor koffie, lunch, borrel, diner of zomaar een drankje. Daarnaast hebben ze ook een uitgebreide bierkaart, met wisselende speciaalbieren van de tap

Maar wat mij vooral opviel tijdens mijn bezoekje, was de muziek. Aan de speciaalbieren van de tap heb ik niet gezeten. Maar een Cesarsalade heb ik er ter plekke wel gegeten. Ik geef grif toe: door de muziek alleen al had ik het gevoel dat deze Cesarsalade de meest swingende uit mijn leven was. En tja, daarvoor moest ik dus echt in ’t Hart van Breda zijn.

Meer info kan je vinden op:
www.hartvanbreda.nl

Bezocht op 31/01/2018

Bijzondere mensen … aan het Strand van Scheveningen

Het jaar 2018 is dan nog maar pas 12 dagen bezig. Ik heb toch al mooi een fraai uitje naar zee achter de rug. Meer bepaald: naar de Nederlandse kust. Scheveningen was ‘The Place To Be’. De reden van mijn uitje was veeleer musicalgericht. In het plaatselijke Circus Theater speelt al een hele poos ‘The Lion King’. Mits dat een bezoekje aan deze musical al lang op mijn bucketlist stond, maakte ik er toch maar eventjes wat tijd voor bij. En tja … ik was veel te vroeg aan zee. En dan is een wandeling op de zeedijk iets wat je normaal gezien wel doet.  En toch … Op 6 januari leek de Scheveningse Zeedijk compleet anders te zijn dan anders. Het bruiste als nooit tevoren. Ik ontmoette daar bijzondere mensen. Neen, niet de habitués: redders met sixpack, late Nieuwjaarsduik-deelnemers met Unox-mutsen op of geen toeristen met Hawai-shorts aan. Ik heb zelfs geen enkele van de drie gespot. Aan de plaatselijke roetsjbaan, ontmoette ik mensen in ronduit prachtige kostuums.  Stijlvolle outfits uit de Belle Epoque tijd zijn blijkbaar helemaal hip om naar het strand te trekken. Je zag het meteen: de rode Baywatch-badpakken van Pamela Anderson zijn helemaal out. Toch maar eens een kijkje nemen tijdens de koopjes. Je weet nooit waarvoor een hippe attitude allemaal goed kan zijn.

Foto’s: Bart Liekens

Bij Brent: over een jongen met dromen

Laat het mij even hebben over mijn neefje Brent. Mag ik hem u even voorstellen. Deze jonge kerel, geboren op 6/6/6 is een gedreven basketballer. Slam, dunk, da funk , tot in de bovenste plank. Maar sinds kort is hij ook geïnspireerd door mijn blog: “Chez Bartizze’. Ook hij heeft zijn eigen internethuisje ontwikkeld met de naam: ‘Bij Brent’. Omschrijf het maar als een unieke kijk in de wereld van een bijna twaalfjarige. Een jongen op weg naar zijn vormsel, op weg naar het zoveelste basketbalkampioenschap op rij, hoe hij nieuwjaar zingen en driekoningen zingen toch wel beleeft en vooral hoe het met zijn grote kroost kippen gaat. Hipper maken ze de bijna 12-jarigen niet meer. Cooler ook niet. Maak alvast kennis met het blogje Bij Brent via:
https://bijbrent.wordpress.com .

Happy Birthday Chez Bartizze

Ik neem u graag  terug naar 27 december 2016. De dag, waarop ik een Gordiaanse knoop moest doorhakken. Zou ik het nu doen of zou ik het nu niet doen? Tja, u vraagt zich nu zeker af waarover ik nu spreek. Op deze dag wou ik een lang gekoesterde droom realiseren. Ik wou op ontdekkingsreis trekken in de blogosphere. Al langer kriebelde het bij mij om een blog te starten. Gewoonweg omdat ik geboeid raakte door een totaal onbekende wereld. En uiteindelijk werd het een ‘dikke ja’.  De poorten van een nieuwe wereld gingen open. Chez Bartizze werd geboren. Bartizze is afgeleid van ‘Bart is … ‘. Maar ik heb een beetje op z’n Frans gezet. Zo wou ik teksten maken over de dingen, die mij boeiend en interessant leken. Alles werd in een leuk verhaaltje gegoten.  Met bescheiden doelstellingen ben ik aan dit avontuur begonnen. 1000 Facebooklikes op 1 jaar tijd en 10000 bezoekers op jaarbasis had ik al een groot succes genoemd.

En nu 1 jaar later … heeft Chez Bartizze mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. Als bijna veertiger kreeg ik een bezoekersaantal, waarvan ik nu nog steeds zeg: ‘Dank u wel allemaal’ en eens goed in mijn ogen wrijf. Bovendien leerde ik als tekstschrijver een ander doelpubliek aanspreken. Altijd mooi meegenomen. Want waar een website is ingeburgerd, is een blog dat nog lang niet. Maar nu 2017 bijna voorbij is, komt jaargang 2 van ‘Chez Bartizze’ steeds dichterbij. U krijgt gewoon meer van hetzelfde … Een goed recept moet je niet veranderen. Maar eerst zeg ik welgemeend: ‘Happy Birthday Chez Bartizze’.
Ik ga er een goeie op drinken.