Au Revoir .. Monsieur Gavin

Het stond in de sterren geschreven. Voor de Telenet Giants Antwerp zou het niet zo eenvoudig worden om hun Amerikaanse sterkhouders voor een jaar langer aan zich te binnen. Ook Gavin Ware ruilt de Scheldestad in voor de Lichtstad Parijs. Het nieuws raakte bekend dat ‘The Beast’ naar Paris-Levallois trekt. Au Revoir .. Monsieur Gavin. Het was fijn om je op het terrein te leren kennen.

Hij was The Lord of The Rings bij de Telenet Giants Antwerp. Ijzersterk en onverzettelijk. Ik vermoed dat mama Ware hem vroeger heel wat boterhammetjes met choco heeft doen laten eten. Hem stil fluisterend in het oor … Daar ga je een sterke jongen van worden. Hij heeft goed geluisterd naar zijn mama. The Beast mag nu zijn kunnen tonen in Frankrijk. Moet ik nu Au Revoir zeggen of à bientôt?

Op de site van Paris-Levallois staat geschreven ‘le colosse américain’. Le colosse is een eretitel voor deze man. Zou iemand hem ooit verslagen hebben in een partijtje? armworstelen. Les Levallois Metropolitans maken hun armspieren best wel soepel. Er komt een stevige jongen aan, die niet met zich laat sollen … Au Revoir .. Monsieur Gavin. Het was fijn om je op het terrein te leren kennen.

Na Waldow en Ware ben ik wel benieuwd wie de nieuwe sterke jongen zal worden. Kortom: de onverzettelijke beer, die alles pakt wat er te pakken valt. Bienvenue alvast … Aan wie het ook mag worden.

Ik mag toch Tyler zeggen …

Telenet Giants Antwerp gooien naar het volgende seizoen toe alle registers open. Na vier Belgen werpen ze zich nu ook op de Amerikaanse markt. Tyler Kalinoski stond al meerdere jaren op de radar van Roel Moors. En nu is hij eindelijk daar. Alleen bekt zij naam zo moeilijk. Kalinoski: ik ga toch nog hard moeten oefenen om klaar te zijn tegen 24 september. Go Kalinoski Go! Maar ach, ik mag toch Tyler zeggen. .

Tyler Hamilton haalde ooit (al dan niet gedopeerd) een vierde plek in de Ronde van Frankrijk met een gebroken sleutelbeen. Een huzarenstukje … En toch … Ook zijn landgenoot Tyler Farrar maakte in de spurt korte tijd furore. Maar wielrennen is geen basketbal en omgekeerd. Een bekende Tyler als Lord of The Rings. Ik ken er eerlijk gezegd geen enkel. Maar het zal wel aan mij liggen. Maar ach, Kalinoski of niet. Ik mag toch Tyler zeggen! Go Tyler Go!

Het kan niet zijn …

Port of Antwerp Giants tegen Brussels. De tweede halvefinale in de Lotto Arena. Na een accident de parcours in MATCH 1 moest hét moment er nu zijn. Alleen was Q4 er opnieuw te veel aan. Voor de tweede keer op rij sneuvelde de Antwerpse reusjes in het laatste Quarter. Het leek allemaal zo om het mooist, maar het kan niet zijn.

Zouden ze rustig geslapen hebben? Moors en zijn spelers. Nu donderdag verliezen in Brussels en hun koffers met bestemming ‘vakantie’ mogen gepakt worden. Dan zal het pas vanaf oktober terug voor de knikkers gaan en verkeren de Antwerp Giants-fans in rouwstemming. Of komt er opnieuw een mirakel op Brusselse bodem aan. Het leek allemaal zo om het mooist, maar het kan blijkbaar echt niet zijn.

Alleen een knotsgekke halvefinale op 1 juni in Brussel kan het tij nog keren. Winnen de Antwerpenaren in Brussel, krijgen we op Pinksteren de match van de waarheid. Het leek allemaal zo om het mooist, maar nu donderdag MOET het zijn.

 

Echte helden keren altijd weer

Het zal toch niet waar zijn, zeker. De eerste match van de belangrijke halvefinale tegen Brussels ging voor de Port of Antwerp Giants verloren. Q4 (voor de leken onder ons: de laatste 10 minuten) was er te veel aan. De Antwerpse reusjes gingen kopje onder. Brussels snoepte het thuisvoordeel af. En het wordt zaterdag letterlijk zweten in de arena van de hoofdstedelingen. Verliezen is uit den boze. En toch … ik geloof er nog in. Echte helden keren altijd weer. Daarin moeten supporters meer dan ooit geloven.

Die finale tegen Oostende. Het leek zo mooi te zijn. Oostende had er zich ook al op verheugd. ‘ Port of Antwerp Giants komen we nog wel tegen’, klonk het in de competitie nog vanuit Oostendse hoek. En nu lijkt het er helemaal anders uit te zien. En toch … ik geloof er nog in. Het zou niet het eerste mirakel zijn. Schoepen staat terug op het terrein. De driepunters komen er zeker nog aan. Echte helden keren immers altijd weer. Daarin moeten supporters meer dan ooit geloven.

En toch … Zaterdag wordt het in Brussel moneytime. Met een 1-1 op het bord ligt alles terug open. Bij een 2-0 achterstand wordt het maandag zweten in de Lotto Arena. En niet alleen op het terrein. Het weerbericht gaf pieken tot en met 35° aan. De dorstigen moeten gelaafd worden. Maar tja, zelfs de grootste baskethelden keren altijd weer. Op en naast het terrein.

Codewoord Comeback

Port of Antwerp Giants hebben een beetje de Dr Jekyll and Mr Hyde in zich. Ofwel toveren ze het beste basketbal op het terrein maar het kan wel eens gebeuren dat ze als een Lamme Goedzak acteren. Maar wanneer het zo’n dagje is dat alles kan, is ook alles mogelijk. Ik zag zo ooit de match tegen Villeurbane. 17 punten achterstand en toen moest het driepuntersfestijn van Dhr. Schoepen nog beginnen. Ook de wedstrijd tegen de Turken van Demir Insaat vergeet ik niet al te snel meer. De brave man naast mij kreeg in de tribune bijna een crise cardiaque toen ze de onoverbrugbare achterstand van 15 punten alsnog overbrugden. Het leek een zondagswandeling op woensdag te zijn. Ook tegen Brussels onlangs moesten de Antwerpse reusjes met 18 punten verschil winnen. Het was in de pocket, niet waar. Uiteindelijk werden het er 19. 1 puntje op overschat. Het codewoord comeback is blijkbaar helemaal trending in de Lotto Arena.

Nu komt de halvefinale eraan. Ofwel tegen Brussels ofwel tegen Limburg. Stiekem hoop ik op de hoofdstedelingen. Limburg is de voorbije jaren al te veel de angstgegner geweest. Nu moet het en zal het gebeuren. Port of Antwerp Giants mogen met vertrouwen de halvefinale tegemoet zien. Een huzarenstukje wat ze daar presteerden in Q4 in het Bergense land. Een achterstand van 20 punten goed maken op 10 minuten tijd. Het is niet iedereen gegeven.
Het codewoord comeback is blijkbaar helemaal trending  … ook over de taalgrens. Dat belooft …

In de Luikse bossen

De Luikse Country Hall (thuishaven van basketbalclub Luik) en ik zijn water en vuur. Ik heb het niet met de locatie van die hal. En neen, het heeft niets met basketbal te maken. Maar ik heb nogal wilde avonturen beleefd toen ik vorig jaar met het openbaar vervoer richting Davis Cup trok voor het duel tussen België en Kroatie. Op zich is het niet de eerste keer dat ik naar de stad van Standard trek. Maar het bezoekje aan de Country Hall was er ééntje om nooit te vergeten.

Zeker omdat ik toen noodgedwongen de eerste keer in mijn leven autostop moest doen. Met de bus vanuit Luik richting Country Hall trekken is wat je noemt een sight seeing tour doorheen het Luikse ommeland. En dat is nogal ééntonige en saaie kost. Alle wegen lijken daar nogal fel op elkaar. En bovenal kent geen enkele buschauffeur de weg naar deze sporthal.

In een regenachtig Luik moest ik toen uitstappen ergens in de buurt van een universiteit samen met nog een andere man. Omdat het anders een mission impossible was. Niet dat ik iets tegen die brave man had, maar hij was nogal ‘die-hard’ ‘gsm’ en ‘gps-minded’. Alles wat zijn gsm zei, volgde hij blindelings. Plots doken er twee vrouwen op, die ons een lift gaven en die ons naar de sporthal wilden leiden. Alleen was de GPS niet even goed afgesteld. Op een gegeven moment was de brave man ‘à gauche, à gauche’ aan het roepen. Gelukkig volgde de chauffeur niet gedwee. Anders had ik het verhaal niet kunnen navertellen. Er stond een kleine diepte à gauche en à gauche op mij te wachten.

Maar gelukkig heb ik een engelbewaarder. Ik ben alsnog in de Country Hall geraakt. Het kostte me bloed, zweet en tranen. Achteraf heb ik ook mijn tijd genomen om de weg terug naar huis goed te verkennen. En toen viel het met al op. De Luikse bossen … Ze lijken zo hard op elkaar. Net daarom zullen deze sporthal en ik nooit de beste vrienden worden. Bij de Port of Antwerp Giants daarentegen was ik wel vrolijk gestemd toen ik zag dat er een ware kapitein opstond in het onderlinge treffen. Tattoo Mike (Smith) loodste zijn ploeg de veilige haven in. Echte leiders .. Ze staan op in moeilijke omstandigheden. Ik moet wel eens les gaan volgen in de Ardeense bossen bij Mike, denk ik … Zijn oriëntatievermogen lijkt me alleszins beter afgestemd dan het mijne.

Een halfvol glas

Het klassement na 21 wedstrijden in de Belgische basketbalcompetitie spreekt boekdelen. Port of Antwerp Giants en de zeelui uit Oostende steken boven de concurrentie uit. Toch opvallend om te zien hoe de nummers 3 tot en met 7 met gelijke punten staan. Nivellering aan de top van het Belgische basketbal of toch niet?

Port of Antwerp Giants hebben hun missie volbracht tegen Leuven Bears. De overwinningen bleven bij de buren van Netsky. Maar nog opvallender was dat 3 spelers de ploeg over de streep hebben getrokken. MIster Walk in The Park Gavin Ware, Jason ‘er zijn nog zekerheden in het leven voor punten’ Clark en ook Ryan Anderson deden meer dan hun duit in het zakje.

Opvallend was dat er bitterweinig Belgen op het terrein stonden. Blessureleed teistert de Belgische helft van het Port of Antwerp Giants-peloton nogal fel. Maar dat ze zich maar goed laten verzorgen. Nu is er een beetje marge tegenover de rest van het achtervolgend peloton. Rusten is de boodschap. Bij deze een vriendelijke oproep aan Nona: ‘Soigneer uwe Yoeri maar goed’. Ze zullen zijn driepunters-bombardementen nog nodig hebben wanneer het echt om de knikkers draait.

Ik heb al verschillende keren in de Lotto Arena gezeten. Het Antwerpse publiek is bij momenten zeer kritisch. Maar ach: je kan de balans na 21 matchen wel degelijk opmaken. Is het glas nu al halfvol of halfleeg? Met een tweede stek en drie overwinningen meer dan de teams op de derde plaats, kan je wel degelijk stellen dat het glas nu halfvol is. En zelfs dan kan een Leuvense Stella verdomd goed smaken.