De Macho in Stefaan Degand

Op dinsdag 3 (try-out), woensdag 4 (première), donderdag 5 en vrijdag 6 december 2019 kan je in de Art Nouveau Zaal van de Antwerpse Horta terecht voor ‘MACHO’, de eerste Nederlandstalige opera van de gelauwerde dirigent-componist Robert Groslot en zijn 6-koppige team. Dat team bestaat uit librettist Ralph Broos, regisseur Thomas Janssens, choreograaf Laurent Flamant, de lyrische tenor Stefan Cifolelli, de jonge sopraan Hannah Moss, én acteur Stefaan Degand (‘Rundskop’, ‘Allez Eddy!’), die als bariton debuteert in deze humoristische opera. Het gezelschap is volop bezig met met de repetities en snelle beslissers scoren nog de laatste tickets op www.deepbridge.be

De romantische komedie ‘MACHO’ vertelt het verhaal van Kitty en Klaus, twee verschillende mensen die beiden geloven in een romantische liefde, maar hun zoektocht loopt niet over een bed van rozen. Kitty is de gulzige, sprankelende, levenslustige vrouw die vindt dat ze elke dag ‘het leven’ en ‘de liefde’ moet vieren. Klaus is haar tegenpool. Een introverte, verlegen man die zijn dagen slijt in zijn winkel als beddenverkoper. Hij droomt van liefde en romantiek en wanneer hij Kitty ontmoet gebeurt er iets wonderbaarlijks. De tegengestelden trekken elkaar aan, ze starten een relatie, maar die gaat snel bergaf. In hun omgeving geven andere karakters snel hun opmerkingen en adviezen, maar dat brengt het koppel in eerste instantie niet dichter bij elkaar. In de wereld van Kitty en Klaus lopen er ook aardig wat macho’s rond, waardoor angst en vertwijfeling toeslaan. Hoe moet het nu verder? Verwacht je aan veel humor met hilarische scènes, een vleugje slapstick komedie en af en toe tristesse bij de eenzame Klaus.

Na zijn glansrollen in diverse theaterstukken, films en series (o.a. ‘De Ronde’, ‘Rundskop’) stapt Stefaan Degand als bariton Klaus in de opera ‘MACHO’ uit zijn comfortzone. Als fervent liefhebber van klassieke muziek en opera gaat er een droom in vervulling. “Voor mij is het een voorrecht om met deze mensen te kunnen samenwerken. De muziek en het ensemble van Robert Groslot klinkt fantastisch en het matcht geweldig goed met mijn tegenspeelster Hannah Moss, een jonge sopraan die schitterend zingt, net als de tenor Stefan Cifolelli die de cast vervoegt. ‘MACHO’ is een moderne kameropera met nieuwe muziek van Robert, die je meeneemt in een muzikale wereld van virtuositeit, verfijnde tonaliteit en heerlijke humor. De voorstelling is één grote ironische knipoog naar de gekende dualiteit, het duwen en trekken tussen man en vrouw. ‘MACHO’ bewijst nogmaals dat liefde een werkwoord is. De mensen moeten komen kijken, omdat we deze opera kunnen spelen in de prachtig gerenoveerde Art Nouveau Zaal van de ‘Horta’. De locatie spreekt tot de verbeelding en elke operaliefhebber zal na afloop gegarandeerd meegeven dat het de moeite was.”

Foto: Deep Bridge

Stück 3571 door de ogen van Stefan De Waele

Theaterliefhebbers kennen hem vooral als de persverantwoordelijke  voor het Mechelse Theater M.  Weinigen weten dat Stefan De Waele  ook zelf graag op de planken staat. In het weekend van 15 november herneemt hij Stück 3571. Een monoloog rond verhalen uit het Fort van Breendonk. ‘‘Ik ben geen geschiedenisman. Wat voorbij is, is voorbij. Alleen hoop je als acteur om dergelijke  verhalen te mogen vertellen. Vroeger zei ik altijd al lachend.  Ik wil ooit een film doen of een monoloog spelen.  De film is er nog niet. Maar ik speel wel 13 monologen door elkaar. Stück 3571 is ééntje van een heftig kaliber.  In het dagelijkse leven ben ik iemand, die graag plezier maakt.  Op scène speel ik echter graag verhalen, die je kunnen raken. Dan komt er een andere Stefan naar boven.”

Frans Ceusters
‘Deze tekst van Stück 3571 werd geschreven door Frans Ceusters. Omdat het nu 75 jaar bevrijding is, wou ik dit nog een keer terug op de planken brengen. De vorige keer heb ik het 5x gespeeld telkens voor meer dan 100 mensen. Omdat de herinnering levend moet blijven, doe ik het nu twee keer opnieuw voor volwassenen, want ik speel deze voorstelling ook doorlopend voor scholen. Een zevental jaar geleden kwam Frans bij me langs. Hij zei me dat hij een monoloog ging schrijven en dat ik hem moest spelen. Maar vooraleer ik toehapte, wou ik de tekst eerst lezen. Toen ik het binnen kreeg, raakte het me wel.  Ik heb toen een bezoekje gebracht aan het Fort Van Breendonk. Normaal doet een rondleiding daar ongeveer twee uur. Maar ik ben daar bijna vijf uur geweest. Vooral beseffend dat alles wat ik in de monoloog vertel daar ook echt gebeurd is. In de tekst van Stück 3571 beschrijf ik een foltering. Dat is echt geen lachertje. Ik wil dit verhaal ook niet spelen, maar wel vertellen. Dat komt het meest echt over. Onlangs speelde ik in Zwijndrecht tussen de boeken van een bibliotheek voor oud-soldaten. Wanneer zulke mensen dan achteraf staan te wenen, weet je dat het overal kan verteld worden.”

Roger
‘Wanneer deze voorstelling je niet raakt, moet je volgens mij naar de psychiater. Dan is er echt iets mis”, gaat Stefan verder. “Bij de première van dit verhaal zeven jaar geleden stond ik te wachten in de gang van het fort. Plots wandelde er  een oude man uit een bureau. Ik schatte hem rond de negentig jaar. Hij vroeg me of ik het verhaal ging vertellen. Na mijn positief antwoord, zei hij me dat ik het goed moest doen omdat hij hier had gezeten. Dan moest ik even slikken. Hij zat toen op de eerste rij. Na vijf minuten zag ik dat hij de tranen in zijn ogen kreeg. Ik hoopte toen dat hij het vol zou houden. Achteraf heeft hij gezegd dat hij via mij zichzelf hoorde vertellen over al zijn ervaringen. Dat heeft hij in een later krantenartikel nog herhaald. Dat komt echt wel binnen. Ik kreeg van de mensen van het Fort te horen dat ze hem nooit eerder zo zagen. Zijn naam is Roger. Maar zijn tranen vergeet ik nooit meer.  Nog steeds zie ik bij Stück 3571 wel een Roger in de zaal zitten. Deze mannen vertellen er niet graag over. Maar ze willen wel dat hun verhaal levendig  blijft. Voor mij hebben deze gevangenen van toen een gezicht. Wat er ook gebeurt, hoe je karakter ook is … Ik wil je gewoon ‘raken’ en ‘pakken’ in deze voorstelling. Voor minder doe ik het niet. Dan ben ik de Rogers van deze wereld verschuldigd.”

Meer info over Stück 3571 kan u vinden op:
https://www.theaterm.be/stuck-3571/

Tekst: Bart Liekens
Foto: Jan Liekens

Het duel der Bruyninckx-broertjes

In de tweede studioshow kreeg het romantische Vilja Duo een finaleticket van de jury, waardoor intussen drie finalisten van Belgium’s Got Talent bekend zijn. Maar wie kreeg vorige week de meeste stemmen van de kijkers thuis, die opnieuw massaal op post waren (1.056.000 kijkers en 43% marktaandeel op VVA 18-54, live+4)? Dat wordt onthuld in de derde show op vrijdag 15 november. In die show maken ook tweelingbroers Bart en Koen Bruyninckx hun opwachting: eentje aan de paal, de andere met vuur. Twee verschillende acts van twee identieke mannen dus, maar kunnen ze allebei een finaleplek veroveren?

Bart Bruyninckx (28, Deurne) gooide hoge ogen met zijn acrobatische paaldans tijdens de audities. Zelfs een kleine krak in zijn sleutelbeen kon deze ‘krak’ niet uit het lood slaan. Na een korte revalidatie staat hij met een gloednieuwe act op het podium, die gebaseerd is op een moeilijke periode uit zijn leven. Koen (28, Zandhoven) probeert jury en kijkers te verwarmen met een vuuract. Hij belooft dit keer meer vuur en nog grotere vlammen, én hoopt enkele dingen te laten zien die nog nooit eerder getoond zijn in Belgium’s Got Talent.

Nog meer familiaal plezier is er vrijdag van The Gym Sisters (6-12 – Vichte). De drie guitige zusjes doen al sinds de kleuterklas aan ritmische gymnastiek. Ze kennen elkaar door en door en zijn dus ook op het podium perfect op elkaar ingespeeld. Vrijdag willen ze een sterk staaltje lenigheid tonen, maar zich vooral heel goed amuseren. Starquality en een stem als een klok, de jonge Karista Khan (11 – Antwerpen) heeft het allebei. Het timide meisje is intussen ontpopt tot een echt podiumbeest. Krijgt ze voor het happy gospelnummer This Little Light of Mine opnieuw een staande ovatie van het publiek?

Wij vragen aan de kandidaten om zich te smijten in de studioshows. Dat nemen jullie erg letterlijk”, zegt Niels Destadsbader over cheerleadgroep ELEMCO (22-27 – Wuustwezel). Hun ‘flyer’ geraakt gemakkelijk tot 5 meter hoog, maar moet vooral een torenhoog vertrouwen hebben in de drie mannen die haar opvangen. Vrijdag willen ze nog spectaculairder en duizelingwekkender uit de hoek komen. Als dat maar goed afloopt. C-FAM (11-28 – verspreid over de Benelux) is een groep dansers uit heel België en Nederland, met een gemeenschappelijke passie voor dans. Met hun nieuwe dansact laten ze opnieuw een energiebommetje ontploffen in de studio, al hebben ze dit keer wat “latin flavour” aan hun urban style toegevoegd.

Een moderne danseres met een boodschap: Lana (15 – Roeselare) oogstte bijzonder veel lof tijdens haar auditie met haar ‘schaduwendans’. Die schaduwen volgen haar nog steeds en beelden opnieuw een persoonlijk verhaal uit. Samen met hen probeert ze al dansend haar stukgelopen relatie te verwerken. Ilaria Coppens (15 – Gent) doet grootste dingen met een kleine ukulele. Ze brengt vrijdag een zelfgeschreven nummer over dankbaarheid, een ode aan haar ouders. En die weten nog van niets…

Vrijdag 15 november in Belgium’s Got Talent

Foto: DPG Media

De Lijmen van het Grof Geschud

Eind november gaat de debuutvoorstelling ‘Lijmen’ van het jonge cabaretduo Grof Geschud, bestaande uit Lander Severins en Myrthe van Velden, in première in Arenberg Antwerpen. De jonge cabaretiers zorgen voor een bulderlach overal in de Lage Landen, met hun zoektocht naar liefde op en naast de scène. Tijdens de try-outs en Cameretten kreeg het duo uiterst lovende commentaren voor hun krachtige voorstelling. Grof Geschud mag gerust een veelbelovend cabaretduo genoemd worden. 

Sinds Lander en Myrthe elkaar leerden kennen op de Koningstheateracademie van ’s Hertogenbosch, zijn ze een onafscheidelijk duo. Niet alleen naast het podium, maar ook voor publiek. Samen vormen ze immers Grof Geschud. De Belgische Lander Severins (bekend uit onder andere ‘Voor de leeuwen’ en als stem van Simba in ‘De Leeuwenkoning’) en de Nederlandse Myrthe van Velden zijn nog prille twintigers, maar toch oogsten ze al heel wat bewondering in cabaretierskringen.

Lof voor Lijmen
Lijmen, de debuutvoorstelling waarmee Grof Geschud vanaf eind november doorheen België en Nederland tourt, wist al heel wat lovende commentaren binnen te halen. Lander en Myrthe maakten het programma immers als afstudeervoorstelling van hun opleiding, en wisten daarmee de grootste onderscheiding te behalen. Ze bliezen de externe jury omver met “een uitzonderlijk, evenwicht, mooi gecomponeerde voorstelling.” Het duo nam ook deel aan Cameretten en werd overladen met complimenten op hun “krachtig samenspel,” aldus de vakjury. Inmiddels werken ze volop verder aan ‘Lijmen’ via try-outs en optredens in huiskamers. Perfectionistisch als ze zijn, willen ze elk onderdeel tot in de puntjes juist hebben. Het publiek van de try-outs reageert alvast uiterst enthousiast.

Raf Walschaerts
In Lijmen bevragen Lander en Myrthe het onvermogen om vast te houden en de angst om los te laten. Van ridders tot perenvlaai, van Plato tot bejaarden, een hilarische en ontroerende zoektocht om de ander tot op het bot te doorgronden. Niemand minder dan Kommil Foo-legende Raf Walschaerts zet samen met Minou Bosua de schouders onder de regie van de voorstelling.

Dubbele première
Over minder dan een maand, op 27 november, beleeft Lijmen zijn Vlaamse première in de bekende Antwerpse Arenberg. Die première was zo snel uitverkocht dat er een extra voorstelling toegevoegd werd op 26 november. Op 12 december grijpt de Nederlandse première plaats in ’s Hertogenbosch. Daarna trekt Grof Geschud langs een groot aantal zalen in Vlaanderen en Nederland. De volledige speellijst is te vinden op www.grofgeschud.eu

Foto: Anneloes Van den Adel

Sergio & Axel van de kaart in Japan

Sergio Herman en Axel Daeseleire trekken voor hun laatste reis naar Sergio’s absolute droombestemming: Japan. Een land dat hem al jaren inspireert en waar hij zelfs zijn restaurant Blueness op baseerde, maar waar hij opvallend genoeg nog nooit is geweest. Tijd om samen met Axel de keuken en soms bizarre cultuur te ontdekken. “Japan is voor mij een natte droom, een fascinatie”, vertelt Sergio. “Het is de zoektocht en het zien van perfectie. Alles gebeurt hier volgens traditie en metier. Van generatie op generatie. Ik heb de reis lang uitgesteld uit schrik dat de realiteit een desillusie zou zijn, maar dit is een ultieme ervaring.”

Die ultieme ervaring start voor Sergio en Axel bij de beste sushichef ter wereld. Zijn typisch Japanse werklust en drang naar perfectie zijn voor Sergio heel herkenbaar. “Ik sliep zelf ook amper 3 uur per nacht en heb mijn 2 oudste kinderen niet echt zien opgroeien”, vertelt hij. Tijdens een bezoek aan een tempel staat de chef stil bij het verlies van zijn doodgeboren zoontje Josha. “Het is een deel van ons leven en ik sta er elke dag bij stil. De dag dat hij dood ter wereld is gekomen, zijn pijnlijke herinneringen. Nu kunnen we er anders naar kijken en aanvaarden we dat. Ik draag altijd een ketting die me aan hem doet denken. Het is de gesmolten trouwring van mijn vader, met een vingerafdruk van hem en van Josha.”

Met de nachttrein reist het duo richting Osaka, waar ze om 4u verwacht worden op een visveiling, die wereldberoemd is voor de tonijn. Al is Axel vooral benieuwd naar die andere delicatesse: kogelvis. De vis is 30 keer dodelijker dan een gifslang en ook Sergio heeft hem nog nooit geproefd. Van de ene delicatesse gaat het naar de andere: een tempura van vissperma. “Het lijkt wel een mengeling van opgeklopte room en meringue”, concludeert Sergio.  In de keizerlijke hoofdstad Kioto beleven ze een Japanse traditie uit de tijd van de Samoerai en dineren ze met één van de weinige geisha’s die het land nog heeft.

Het land van de rijzende zon heeft veel verschillende gezichten en verborgen kantjes, die Sergio en Axel niet uit de weg gaan. Het klinkt als een trip om nooit te vergeten, maar kunnen de torenhoge verwachtingen van de chef ingelost worden?

aflevering 6 op woensdag 13 november om 21.40 bij VTM

Foto: DPG Media

Drie boeken: de boekenpodcast van Wim Oosterlinck

Wim Oosterlinck lanceert vanaf dinsdag 12 november, een nieuwe podcast: ‘Drie boeken’. De naam vat meteen de rode draad samen: welke drie boeken moét je gelezen hebben? Die vraag stelt Wim Oosterlinck aan heel wat boekenliefhebbers, die zo hun ultieme drie favorieten delen. In de eerste aflevering laat Joke Devynck in haar ‘boekenkaarten’ kijken. Elke dinsdag komt er een nieuwe aflevering van de podcast online, die te beluisteren is via Spotify, via elke podcast-app op je smartphone en op wimoosterlinck.be.

Wim Oosterlinck: “Wie mij een beetje kent, weet dat ik boeken verslind. En op een dag dacht ik: ik wil daar iets extra mee doen. Zo is het idee van de podcast beginnen borrelen. Wie van boeken houdt, leest er meestal heel veel, maar je onthoudt vaak een paar pareltjes die je altijd bijblijven. Daar wil ik naar op zoek gaan bij mijn gasten en vooral horen waarom die boeken voor hen zo speciaal zijn. De podcast is bedoeld voor boekenliefhebbers, voor mensen die graag lezen, net zoals ik. Ik wil heel graag mensen inspireren om te lezen en hen aanzetten om goede boeken te lezen.”

Eerste aflevering met Joke Devynck: “De naam van mijn dochter Tita komt rechtstreeks uit een boek

De eerste aflevering van de podcast die vandaag, dinsdag 12 november, online staat is met actrice Joke Devynck. “Ach, ik ben al jaren grote fan van Joke. Ik hoef je dus niet te vertellen hoe blij ik was toen zij instemde met de podcast. Ik was razend benieuwd om te weten welke drie boeken Joke zou kiezen en of ik ze überhaupt al had gelezen. “Ik begin nu al te zweten omdat het zó moeilijk is om er slechts drie te kiezen” stuurde ze me, dus we hadden zeker stof genoeg om over te praten”, lacht Wim Oosterlinck.

Joke Devynck vertelt onder andere dat de naam van haar dochter Tita uit het boek ‘Tortilla’s en Rode Rozen’ van Laura Esquivel komt. Dat ze een grote boekenliefde heeft is duidelijk: “Het leukste is nog altijd: snuisteren in een boekenwinkel, een schat vinden en dan denken: ik heb die gevonden!”, vertelde Joke Devynck al lachend aan Wim. Welke drie boeken haar absolute favorieten zijn, ontdek je in de podcast.

Ook Natali Broods, Sylvia Van Driessche en Leen Dendievel doen mee

Elke dinsdag komt er een nieuwe aflevering online van de podcast. Wim Oosterlinck ontvangt heel wat uiteenlopende gasten: naast Joke Devynck, babbelt Wim onder andere met actrices Natali Broods en Leen Dendievel, journaliste en schrijfster Sylvia Van Driessche, schrijver Roderik Six, dichter en modern rederijker Stijn De Paepe, cellist Pieter Wispelwey, onderneemster Yasmien Naciri, presentator Chris Dusauchoit en acteur Peter De Graef. “De enige lijn die je kan trekken in de gasten die langskomen, is dat ze allemaal enorme boekenliefhebbers zijn en dat het mensen zijn die me elk op hun eigen manier enorm boeien”, licht Wim Oosterlinck toe.

De podcast ‘Drie boeken’ is te beluisteren via Spotify, via de podcast-app op je smartphone en op wimoosterlinck.be.

Foto: DPG Media

Crets & de Winterrevue-gang

Sinds vijf jaar is het al een eeuwenoude traditie. De aftrap van de repetities voor de Winterrevue wordt gegeven met een heus netwerk-persontbijt in Theater Elckerlyc. Dit was ook dit jaar het geval. Als ware Master of Ceremony van het gebeuren ging de ‘Stany’ samen op de foto twee van zijn bevallige danseressen Barbara Verbergt De Winter en Eva Scheffers en ook twee van zijn castleden Helle en Laurenz. De twee stoere binken Pieter Van der Vegte en Yannick Dijck vulden de foto aan tot een ware Crets & zijn Winterrevue-gang. De Winterrevue Extra Large is te zien vanaf 13 december in Theater Elckerlyc.

Foto: Jan Liekens