Een open brief …

Sinds jaar en dag is er elke zaterdagochtend een bepaalde gewoonte in mijn leven geslopen. Meer bepaald: een bezoekje aan de Mechelse markt in de schaduw van de Sint-Romboutstoren. Tja, het zal u misschien wel verwonderen. Maar ook een mens als ik moet op geregelde tijdstippen eten. En deze zaterdag waren er twee opmerkelijke gastvrouwen, die klanten probeerden te ronselen. Meer bepaald voor het merk Herbalife. En mits dat alles wat met gezondheid te maken heeft mij hard fascineert, had ik er wel zin om met de dames eens van gedachten te wisselen. Kortom: mijn verhaal een keertje te vertellen. Maar hoe loop je in de kijker van getrainde promomensen? Door ostentatief hen voorbij te wandelen wellicht. Hello girls, this is me. Tja, deze truuk van de foor werkte duidelijk niet. Tot vier keer toe heb ik mijn rondjes rond de Zure Regen-toren gewandeld. De kater liep voorbij de melk, maar de melk liet zich niet verleiden. Een beetje verrast keerde ik naar huis terug.  Waarom ik niet???? Ik ben toch ervaringsdeskundige. Toen ik het verhaal aan een kennis vertelde, glimlachte hij: ‘Tja, de perceptie rondom jou is veranderd hé, jongen. Besef dat je een uniek verhaal hebt.’

Is dat werkelijk zo? Heb ik een uniek verhaal? Is de perceptie naar mij toe veranderd? Kijkt de maatschappij op een andere manier naar mij ? Persoonlijk heb ik steeds sterker het gevoel van wel. Naar mijn aanvoelen lijkt het er wel op alsof ik er in geslaagd ben om een cliché van dikkerd te doorbreken. Een stempel, dat vele ‘stille’ vooroordelen met zich meebrengt. Voor vele mensen ben ik immers nu bekend als de kerel, die 66 kilo lichter door het leven stapt. Een krachtpatserij van formaat, waar velen jaloers op zijn. Veranderingen lokken nu éénmaal reacties uit. Zowel positief als negatief. Helaas vergeten er ook velen dat ik een mens ben van vlees en bloed. Je ziet sommigen twijfelen hoe ze op een correcte manier met mij moeten omspringen. Gewoonweg omdat ik blijk heb gegeven van een karaktersterkte. De reden is heel simpel: die Lamme Godzak ligt onder de zoden en er staat een karakterkop voor hun neus.

Zo stel ik vast dat er nog steeds mensen zijn die de ‘oude Bart’ sympathieker vinden dan de nieuwe Bart. Is de perceptie naar mij toe dan zo anders? Zijn mijn ideeën dan minder goed omdat ik zo veel kilo’s lichter weeg? Het zijn vragen, die ik me steeds harder stel. Gewoonweg omdat deze zaken steeds feller als ultieme moeilijkheid naar boven komen.

Mensen toch. Het is niet omdat ik er nu ‘serieuzer’, ‘mainstreamer’ dan vroeger uitzag dat ik het positieve van weleer niet meeneem. Alles wat op een constructieve en positieve manier kan gebeuren, boeit me. Maar laat me een wijze vrouw uit het Antwerpse citeren: ‘Jouw verhaal lijkt wel de geboorte van een nieuw man’. En ze heeft gelijk. Er is voor mij een leven Bart Liekens 2.0 aangebroken. Een leven, waarin nieuwe dromen en nieuwe realisaties op mijn pad kunnen en zullen komen. Begrijp me niet verkeerd. Maar ik wil even duidelijk stellen dat vermageren veel meer is dan allen maar je eten aanpassen en als een sportman bewegen. Het is een re-organisatie van je hele leven, waar elke fout als een kanonsbal in je gezicht ontploft. Eéntje met de nodige dosis bloed, zweet en tranen. Momenteel ben ik zelfs bezig om mijn tijdsindeling op een positieve manier te reorganiseren. Ik hoor u alvast zeggen: ‘Qué’ … Ik leg heel graag de nadruk op het woord ‘positief’. Mijn herindeling moet er ééntje zijn waar de lat op een heel hoog niveau ligt. Een herindeling  waar ieder van u er baat bij zal hebben en ik nog het meest van al. Mijn vraag is: Verdien ik van u deze kans en krijg ik deze?

Advertenties

Een tweestrijd …

Heer, heb meelij met mij. Sinds een poosje woedt er een felle tweestrijd in het diepste van mijn ziel.  Eéntje waar het werkwoord beleven een allesbepalende rol in speelt. Hoe het allemaal zo ver gekomen is … Wel laat mij u het vertellen. Ik neem u mee naar afgelopen donderdag. Na mijn dagtaak was ik uitgenodigd op de Mediadays van een communicatiebureau rond mode, lifestyle en wellness. Ik hoor u nu alvast zeggen: wat doet Bart in hemelsnaam daar? Omdat het net een ware ver-van-mijn-bed-show is, ben ik altijd geboeid om de andere kant van de medaille eens beter te bestuderen.  Het mag gezegd en geschreven worden. Van tijd tot tijd het gras aan de andere kant eens bewandelen kan geen kwaad. Akkoord, het is niet altijd groener. Maar toch kan je er als mens heel wat uit leren. En tja, een hele wereld ging opnieuw voor mij open. Eéntje waar ‘zoals eerder gezegd’ het woord beleven centraal stond. Beleven quoi, qui et pourquoi. Wel laat u mij met de nodige verstomming doen slaan. Een hemd anno 2013 dient niet om een bovenlichaam te bedekken. Er hangt een hele feel-good-in-je-vel filosofie rond. Het is hip om het éne hemd boven het andere te verkiezen. Net deze tweestrijd woedt feller dan ooit in onze maatschappij. Net zoals ik zal u nooit zijn blijven stilstaan bij het nut van iets beleven in uw leven rond de zaken, die u dagdagelijks gebruikt. En ik ook niet …  U moet weten: ik ben een jongen van de boerenbuiten. Buiten de zoektocht naar een wilde boerendochter ben ik nooit al fel geconfronteerd geweest met de hippe belevenissen van het moment.

Maar het verhaal gaat verder. Tijdens mijn bezoekje kreeg ik tot vier maar toe een persoonlijke gids aangeboden om mij doorheen het kluwen van nieuwe hypes en trends van het moment te loodsen. Hyperprofessionalisme om u tegen te zeggen, waarvoor ik mijn Borsalino af zet, nederig het hoofd buig en vriendelijk ja knik. Ik heb zelden een dergelijk professionele houding gezien in medialand.  Gareth Bale en Ronaldo zijn er qua attitude helemaal niets tegen. De koppigaard in mij ontplofte helemaal. Ik heb hun aanbod telkens opnieuw geweigerd omdat ik vond dat ik bepaalde impressies op mij moest laten inwerken. En … u mag er zeker van zijn.  Ik heb waanzinnig mooie dingen gezien, die me tot in het diepste van mijn ziel triggeren. Missie geslaagd, zou ik zeggen. En toch …

U moet weten: de modesector is heel fel zijn tijd vooruit. Echte modewebsites bestaan niet meer. Het zijn personalities (veeleer dames), die via hun blogs de wereld proberen te veranderen. Geloof me …  Ik leerde de fashionista-blogs kennen tijdens een opening van een Kipling-winkel. Met open mond stond ik te kijken naar hoe al deze fashionqueens de wereld bekeken en vooral wilden beïnvloeden door een simpel aapje met hun Instagram te fotograferen. De wereld zit toch gek in elkaar, niet waar.

Ook op de boekenbeurs is het fenomeen beleving helemaal in. Zeker als we de cijfers tot ons nemen. De helft van de boekenbeursbezoekers bleek jonger dan 34 te zijn en kwam vooral naar Antwerpen afgezakt om het totaalpakket te bekijken. Een mooi voorbeeld van beleving, niet waar.

En ook ik pleit zelf niet helemaal onschuldig als het over ‘beleving’ gaat. In heel mijn afvalrace heb ik een deel beleving ingecalculeerd. Ik heb al tot zeurens toe verteld over al de wilde nieuwe werelden die ik heb opgezocht. Dit leidde zelfs tot grote verwondering van vele mensen uit mijn naaste omgeving. Eén wijze les heb ik geleerd over de hedendaagse maatschappij. Mensen gaan niet zo snel meer op ontdekkingstocht om de wereld te verkennen.  En net hierdoor verliezen ze heel wat mooie en nieuwe inzichten. Met het prijskaartje van sommige ‘hippe’ ervaringen  moet met recht en reden rekening gehouden worden. Alleen is de prijs niet altijd een geldig excuus om in je comfortzone vastgeroest te zitten en niets meer van de wereld te zien. Waarom is het niet interessant om zo nu en dan een grote sprong te wagen als je er toch niets bij te verliezen hebt. Elk nadeel heeft zijn voordeel niet waar. Het woord ‘als’ telt op momenten niet wanneer een beelden van een drama in de Fillipijnen te zien zijn. En toch …

Soms ben ik zelf verwonderd over bijzondere ervaringen. Zo had ik onlangs een geanimeerde discussie met een vrouwelijke doctorandus in de datologie. U raadt het al. Het gesprek ging over mijn gewicht’.  ‘Blijf maar hoe je nu bent’, klonk het vanuit haar hoek. ‘Uit onderzoek voor mijn boek is gebleken dat ….  En net toen het interessant begon te worden, kwam er een snodaard een vraag stellen. Het gesprek kende een stille dood. Maar de vraag zinderde in mij na. Daarom de oproep of er iemand mij eerste hulp kan bieden bij de de vraag wat er nu allemaal aan de hand is bij de visie van een vrouw over het gewicht van een man?    Of moet ik toch eens de belevenis ervaren om in het boek bladeren …. Ik beleef, jij beleeft, hij beleeft … Ach, wij beleven nu allemaal.  En ik in het bijzonder. To be continued, ongetwijfeld.

 

 

 

 

Life is like a box of chocolates …

Bartje, Bartje, wat doe je nu allemaal. Het zou een uitspraak kunnen zijn van Michel Wuyts in een volle massasprint van een wereldkampioenschap wielrennen. Maar driewerf helaas. Niets is minder waar. Dit zinnetje moet zowat de meest gestelde vraag aan mij de voorbije 23 maanden geweest zijn. Alsof ik geheimen voor de buitenwereld heb, niet waar.

De waarheid ligt echter veel dichter bij mezelf dan menigeen doet vermoeden. Toen mijn vader onlangs een bijlage van de krant las over 14 mensen, die verschillende diëten hadden gevolgd, zei hij achteraf de wijze woorden: ‘Ik weet niet hoe je het hebt gedaan. Maar jij hebt het beste van alle diëten in elkaar verweven.’ Eerbied hebben voor iemands grijze haren. Het hoort absoluut zo te zijn. Zeker als er wijze woorden uit floepen. Ik buig hierbij nederig het hoofd.

Maar na 23 maanden ondergedompeld te zijn in een vermager- en gewichtsbad, kan ik wel stellen dat de enige manier om te vermageren en je gewicht te behouden een blik naar jezelf werpen is.  Sta me toe dit even uit te leggen. Elk bot, elke spier en elke vezel in een menselijk lichaam heeft een wetenschappelijke verklaring. De basis van elke wetenschap is rationaliteit: kortweg gezegd het verstandelijke. Op zich  allemaal leuke en fraaie woorden. Alleen ligt het addertje onder het gras bij de menselijke emoties. En die heeft ieder van ons in zich. De strijd tussen emotionaliteit en rationaliteit is er ééntje dat bij vele mensen die kampen met obesitas heeft gewoed of nog aan het woeden is. Ook bij.

Zeg nu zelf … Wie aan een afvalrace begint met het idee dat met enkele aanpassingen aan zijn eetgedrag en zo nu en dan de beentjes eens te strekken nadat hij 5 of 6 dagen na elkaar in zijn zetel neerploft met een zak chips naast zich, gaat wellicht van een kale reis terug naar huis keren. Vermageren staat voor wellicht heel Vlaanderen synoniem voor eten aanpassen en bewegen. Ook wellicht bij u … U kent wellicht het verhaal van de man die met kilo’s overgewicht kampt en naar de dokter gaat met de vraag:’ Dokter, wat gaat u aan mijn overgewicht doen.’ Hierop antwoordt de dokter: ‘Ik niets, jij wel.’  Vele onwetendheden heersen er nog rond het menselijk gewicht en op het gewicht blijven.

Wanneer ik naar mezelf kijk, situeert het geheim en het absolute succes van mijn afvalrace zich vooral in de grondige ‘kosten-baten’-analyse van mezelf. Wat liep er mis?  Wat kan ik daaraan doen? En waar wil ik vooral naar toe. Al heel snel werd het mij duidelijk dat ik hard vastgeroest zat in een bepaalde comfortzone, die gevoed werd door menselijke emoties.  U weet wel: het is toch gezellig dit. Waarom zou ik dat doen als iemand anders het voor mij doet? Waarom zou ik een half uurtje stappen naar de stad als de bus voor mijn deur stopt? Allemaal herkenbare situaties voor u wellicht, niet waar.

Beetje bij beetje ging ik voor mezelf de uitdaging om die comfortzone te verlaten en andere werelden op te snuiven. Kortom: de ontdekkingsreiziger in mij los te laten.

Het mooiste voorbeeld uit mijn ontdekkingsreis lag wellicht in het bezoekje dat ik bracht aan het EK Hockey. Hockey is een wereld, die ik van haar noch pluim kende. Maar wel ééntje, waar ik me ontzettend hard bij heb geamuseerd om het te verkennen. Zelfs zodanig hard, dat ik me een kaartje voor een tweede bezoekje enkele dagen later heb aangeschaft. Twee keer ben ik met een smile tot achter mijn oren naar huis gekeerd. En dit was niet voor een uitzinnige massa, die van de daken ‘On est au final olé olé’ schreeuwde. Het was veel meer een glimlach, die me tot nadenken stemde. Ik werd bijna voor gek verklaard dat ik een onbekende wereld ging opsnuiven. Net daar heb ik geleerd dat  het een mens deugd doet om van tijd tot tijd je je persoonlijke grenzen een keertje te verleggen. Akkoord, een mens hoort thuis onder de kerktoren waar hij geboren en getogen is. Daar ligt immers het tuinpad van zijn vader. Maar ook als is de warmte van de open haard thuis zo gezellig. Zo nu en dan eens een unieke ervaring opsnuiven kleurt je levensverhaal meer dan ooit en zorgt voor een gelukzaliger gevoel. Ook aan het knetterend haardvuur. Zeg nu zelf … ieder van ons is de auteur van zijn of haar levensboek. Je bepaalt zelf hoe kleurrijk het wordt.

Na het EK Hockey volgde het WK Turnen en het WK Driebanden. Topsport van de bovenste plank. Ook ging ik tot twee maal toe een bezoekje brengen aan de plaatselijke voetbalploeg. Iets wat ik in geen 35 jaar heb gedaan. Ik heb mijn eerste bommetje in 20 jaar in het zwembad achter de rug. Afgezien bij de beesten toen ik al die baantjes moet trekken. Maar een ervaring, die ik nooit meer kwijt wil. Ook in 2014 tot …. wellicht het einde van mijn dagen zal de lijst met ervaringen alleen maar gevulder worden. The Bartman is back en de wereld zal het geweten hebben.

U stelt zich wellicht de vraag wat deze uitleg met een afvalrace te maken heeft. Maar een gelukzalig gevoel en positief gevoel hebben, werkt wel degelijk om een project tot een goed einde te brengen. Negativisme is nergens voor nodig. En u mag er zeker van zijn:  Nog dagelijks schrik ik van de impact die een gewichtsverlies van 66 kilo’s op mijn leven heeft. Zowel op positief als negatief vlak. Ik kreeg alles over mij heen. Discussies over geloof, persoonlijkheid, financiën …. Alles heb ik de voorbije maanden in vraag moeten stellen. Maar what doesn’t kill you, makes you stronger. Ook al zie ik er momenteel uit al wellicht ‘meeste trotse’ knotwilg uit de provincie Antwerpen. Ik besef nog steeds dat hoge bomen veel wind vangen. Ja, het doet soms pijn om uit onverwachte hoek een 10 beaufort-stoot te trotseren van een tyfoon. Eéntje die als enige bedoeling heeft om je tot op het bot onderuit te halen. Ik ben er fier op dat ik altijd op mijn twee voetjes terecht kwam.  En ook dat mag eens in de verf gezet worden. Ja, ik ben gedreven door de kracht dat alleen de toekomst telt. En dat ik hard moet werken om mijn dromen te realiseren. Want ook al staat zwaarlijvig zijn in de hedendaagse maatschappij synoniem met ‘geen bedreiging zijn voor de medemens’. Ik ben nu één van jullie allemaal. Welcome to the real word, my friend … Wijze woorden die een topsporter me ooit in het oor fluisterde. Ook ik heb mijn persoonlijke drive om van het leven iets te maken. Ik maak er een erezaak van om alle fabeltjes over de eerste indruk en die bewuste 30 seconden naar de verdoemenis te schrijven. Want het is heel nobel om te stellen dat de wereld aan de dromers is en de werkers er moeten voor zorgen dat de dromers kunnen dromen. Maar wie alleen maar droomt, kan ergens in een bos in een hutje gaan wonen. Zonder de nodige daadkracht boek je geen resultaten.

Eén van de mooiste filmzinnetjes komt uit Forrest Gump. Zei hij ooit de woorden: ‘Life is like a box of chocolates … You’ll never know what you gonna get … ‘ ??? Weet je … ook al is die dekselse chocoloadedoos wellicht een caloriebom van formaat. Ik wil met plezier de happiness ervan proeven.

Zwemmen 20 jaar later

Ieder van ons heeft wel bepaalde uitdrukkingen uit zijn kindertijd. Het blokje rondfietsen was er eentje uit de mijne, waar ik nu als 35-jarige nog vaak aan terug denk. Wat hield het beruchtje ‘blokje’ concreet gezien in?  Met mijn fietsje het lusje van 800 meter om de ouderlijke woning fietsen. Hetgeen ik nu vertel kan u misschien verwonderd in de oren klinken. Zeker als u mijn verhaal een beetje kent. Maar één keer ben ik er als jonge uk zelfs in geslaagd om dit 60 keer op een dag te doen. Voor de wiskunde-analfabeten onder u … 60 x 800 meter moet zowat 48 kilometer zijn. Fier als een gieter passeerde ik toen langs mijn grootouders, die op de hoek van de straat wonen om dit te vertellen. Ook bij de schoolslag kon ik mijn mannetje staan. Met als ultieme bekroning het bereiken van een 800 meter-diploma. Achteraf bleek toen al de kiem van de latere karakterkop in mij aanwezig te zijn. En toen …. volgde er helaas het vagevuur. Alleszins toch op sportief vlak. Buiten een zijsprongetje in het middelbaar lijkt het al een eeuwigheid of maar liefst 20 jaar geleden dat ik nog in een zwembad te zien was.  Hetgeen ik me van die middelbare schoollessen herinner, waren vooral de lessen reddend zwemmen. Toen moesten we als test een oefening reddend zwemmen doen. Het noodlot tartte toen een kerel die toen 40 kilo lichter en een kop kleiner was dan ik. Jimmy was zijn naam. Hij moest mij veilig aan de overkant brengen. Maar deze koene en dappere strijder deed het fraai. Hij kreeg een 10 op 10. En ik kon de meubelen redden met alsnog een 8 op 10 te behalen. En toen begon de meltdown op sportief vlak pas echt. Beetje bij beetje werd de sportvlam uitgedoofd en begon het monstertje (morbide) obesitas in mij als een bezetene te woelen. En toch …. Tijden veranderen.

Toen ik onlangs (bijna 20 jaar later) op familiebezoek vertelde dat ik plannen had om tijdens de wintermaanden het zwembad in te duiken, reageerde men verbaasd. Ik kreeg zelfs de vraag of ik kon zwemmen. Wanneer ik hen het verhaal vertelde van mijn 800 meter-diploma, klonken er donderslagen bij heldere hemel. ‘Je hebt een hoger zwemdiploma dan ik … ‘, werd er schoorvoetend toegegeven.
But no hard feelings. Het blijven alleszins mooie verhalen om te illustreren hoe de tand des tijds bepaalde feiten uit het oog deed verliezen.  Perceptie niet waar. Men heeft maar dertig seconden om een indruk te maken. En ik betwijfel er niet aan dat ik door de VOX POPULI de voorbije 20 jaar nu niet meteen als een tweede Michael Phelps of Roger Federer werd omschreven. Ik moet ook schoorvoetend toegeven dat ik sportief vlak twintig jaar lang een complete wereldcrisis heb meegemaakt. Nog altijd komt het schaamrood op mijn wangen wanneer ik moet vertellen dat de fiets 20 jaar aan de kant stond en ik in geen twintig jaar meer gezwommen heb. Maar mijn geloof is vrij groot dat net zoals bij elke crisis in de wereldeconomie ook in mijn persoonlijk leven een nog stevigere heropflakkering komt. Alleszins op sportief vlak en nog op veel andere vlakken. What doesn’t kill you, makes you stronger, niet waar. Wanneer ik nu als een Flandrien (hetzij wel  for dummies) mijn kilometers op de weg afmaal, stel ik meer dan ooit vast ik mijn eigen Tour De Force heb gerealiseerd. En dat ik er nog plezier in heb … Alleszins is het een bijzondere ervaring om vast te stellen dat het bewegingsplezier recht evenredig loopt met het verliezen van kilo’s.

Maar let’s go to business … Na het ietwat minder hippe maar oh zo intensieve wandelen en mijn cursus Flandrien for Dummies op de racefiets breekt dan nu het tijdperk van de derde nieuwe  ‘oude’ sport voor mij aan. En dat is zwemmen. De zwembroek ligt keurig klaar. Na een periode van bijna 20 jaar op het droge komt de dag van mijn eerste ‘Grote Sprong’ in het kleine zwembad steeds dichterbij. Ongetwijfeld … een bijzondere ervaring.  To be continued, niet waar …