Dodentocht 2018: En mijn nummer is …

De voorbije dagen kreeg ik vaak dezelfde vraag terug voor de kiezen. Meer bepaald: ‘Bart, neem je deel aan de Dodentocht?’. Wel het antwoord is: volmondig ja!
Ik heb nog nooit de Dodentocht uitgestapt. Deze wandeltocht in Klein-Brabant zie ik zowat als een maîtresse, waarmee je een haat-liefde verhouding hebt. De eerste momenten vergeet je nooit meer. Een ervaring om levenslang te koesteren. Maar anderzijds weet je ook dat het gras niet altijd even groen ziet. Je leert er bliksemsnel wat je grenzen op zowel mentaal als fysiek vlak zijn. Toch keer je altijd weer terug om je te testen. Zeg nu zelf: Is het niet beter om 10 km te wandelen op het terrein dan elke avond in je zetel te zitten en 0,0% aan lichaamsbeweging te doen. Niet waar?

Voor de die hards onder jullie. Jullie kunnen me alvast vanaf de start op 10/08/2018 om 21u volgen via het alomgekende trackingsysteem.

Mijn nummer is 6125.
De link is: https://tracking.dodentocht.be/

Advertenties

Matthew Michel en Floris Devooght: 2 vrienden met een creatieve Dodentochtmissie!

Creatieve vrienden/acteurs Matthew Michel en Floris Devooght hebben een missie. Vrijdag starten ze aan de 100 km van de beruchte Dodentocht. Beide heren hebben de voorbije weken/maanden al heel wat gewandeld. En nu volgt de grote test. Hun onderneming doen ze ten voordele voor het goede doel. Meer bepaald:  het ondersteunen van VZW De Kompanie, een creatief atelier voor jongvolwassenen met een verstandelijke beperking … Wil je dit project steunen en hen een duwtje in de rug geven op hun tocht, stort dan nu een vrijblijvende bijdrage op het rekeningnummer BE53 0016 9957 1453 met vermelding dedodentocht2018. Hen onderweg ondersteunen mag trouwens altijd!

Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar. Vergeet niet naam en adres te vermelden als mededeling voor een fiscaal attest.

Ps: Heren: we zien elkaar aan de start of onderweg

Foto: Matthew Michel / Floris Devooght (rechtenvrij)

Een week te vroeg

Vroeger was er op de nationale radio het principe van de actuaplaat. Het systeem is klaarhelder. Kies een plaat bij de actualiteit van de dag en win een cd-bon. Ik heb daar toch enkele malen een prijs mee gewonnen. Maar dat hoort nu al tot de geschiedenisboeken. Tegenwoordig lopen de actuaplaten de tijd ver vooruit.

Zo zat ik afgelopen zaterdag in aangenaam gezelschap te keuvelen op Elzestraat Midzomert. Het jaarlijkse evenement waar mijn vader aan meewerkt. Plots speelde de DJ ‘If i could walk 500 miles’ van The Proclaimers. Een plaat, die me doet herinneren aan mijn eerste Dodentocht. Toen ik op de Scheldedijk de ziel uit mijn lijf wandelde, liep ik drie Engelse DJ’s tegen het lijf.   Zij waren de boel aan het opzwepen met één plaat. En ja, het was deze wandelklassieker.  Ik keek minzaam naar de oude grijze man, die een beetje verder zat. Ik deed hem teken en zei: ‘Dit is wel een week te vroeg. Dat moet ik nu toch niet horen’. Hij glimlacht en zei ‘Tja, de actuaplaten zijn niet meer wat ze ooit waren.’  Ik zal mijn wandelschoentjes alvast maar opblinken.

Foto: Elzestraat Midzomert

IBIS-wandeldriedaagse: de laatste test voor de Dodentocht

Op 10 augustus is het weer zo ver. Dan stappen 13000 mensen mee in de Dodentocht. Voor diegenen, die toch nog een laatste tocht willen ervaren, is komende weekend Puurs the place to be. Op vrijdag 3 augustus, zaterdag 4 augustus en zondag 5 augustus organiseert wandelclub Ibis maar liefst voor de 39ste keer een heuse wandeldriedaagse. Op vrijdag kan je tot 21 km stappen, op zaterdag en op zondag maar liefst tot 42km. Meer info kan u vinden op: www.wsv-ibispuurs.be.

Fotobron: Wandelclub IBIS

 

 

Brandend zand en krakend gras

Kreunt u ook onder de hitte van het moment? De temperaturen swingen de pan uit. De evenaring van de hittegolf van 1976 lijkt ‘bijna’ een feit. Voor één van mijn geliefkoosde bezigheden: het wandelen is een nieuw plan van kracht. Ultravroeg starten om toch maar de nodige lichaamsbeweging te hebben. Zo tekende ik afgelopen zondag al om zeven uur  (!!!) present op de Kouter in Leest. Ik volgde het pad niet van de 50 km-wandelaars, die al een uur vroeger op pad waren. Maar ik had wel zin in een wandeltochtje van twintig kilometer voor de dertigste Zennetocht. De beentjes moeten toch in beweging blijven, niet waar.

Het werd al heel snel duidelijk. De hittegolf laat de nodige sporen na in de natuur. Het gras ziet niet groener, maar geler aan de overkant. Het gras kraakte bij momenten onder mijn voeten. Neem nu: het voetbalterrein van Leest. Al een poosje is dit gebied geen onbekend terrein voor mij. Neen, ik ben in mijn vrije tijd niet bezig om de nieuwe Dries Mertens van Sint-Katelijne-Waver te worden. Daar ben ik ondertussen iets te groot voor geworden. Achter het voetbalterrein ligt een heel fraai natuurgebied, waar ik al enkele keren tijdens een wandeltocht ben gepasseerd. En ja, daar heb ik het gras al groener geweten dan nu.

Ook de passages aan de velden leken meer op een zandbak, waar kinderen in open vlakte kunnen zandkastelen bouwen. Het werd ploeteren als een ware Wout Van Aert in zijn beste dagen.De warmte slaat toe. Het werd een wandeltocht langs Leest , Heffen en Blaasveld vol met brandend zand en krakend gras. En zeker nog niet in een verloren land. Koning natuur slaat genadeloos toe. Daar kan ik alleen eerbiedig het hoofd voor buigen.

20,9 km lange Zennetocht gestapt op 22/07/2018

Meer foto’s op: https://www.irista.com/gallery/xojrsmsrh0zy

Foto’s: Bart Liekens

The Sweaty Prince of Bel Air

Zondag wandeldag. Het staat op mijn agenda altijd in het vuurrood aangeduid. Deze keer brachten mijn sloffies me naar de Vriendschapstocht in Tisselt.  21 km langs Blaasveldse – Willebroekse en Tisseltse wegen stonden op het programma. Bij een temperatuur tussen de 25 en de 30 graden is dit geen eenvoudige klus. Gewoonweg omdat het traject niet bezaaid is met heel veel ‘schaduwplekken’. De confrontatie met de zon opzoeken is niet altijd evident. Vorig jaar liet ik al liters zweet achter in mijn zoektocht naar dat kleine beetje luwte. Dit jaar was het hoegenaamd niet anders. Zeker omdat de lus in omgekeerde volgorde werd afgehaspeld. Het stukje naast de Vaart stond pas op het einde van de wandeling geprogrammeerd.  De zon brandde hevig.

Eén van de groene attractiepolen op het traject was het Park Bel Air in Blaasveld. Oef, eindelijk wat luwte en schaduw zou je denken. Binnen de kortste keren voelde ik me een ware ‘Fresh prince of Bel Air’. Eindelijk had ik de ‘koel’te (of is het cool-te) gevonden. Helaas pindakaas, mijn droom was van korte druk. Zo groot is het Park Bel Air nu ook weer niet. Maar ach, ik had toch één keer het gevoel van een hippe vogel te zijn. Ook al was ik voor één dag ‘The Sweaty Prince of Bel Air’.  Toch heb ik een wijze levensles geleerd. Als je in Bel Air komt … Toch maar een petje opzetten als je er van droomt om The Prince wilt evenaren.

Bekijk de foto’s van de Vriendschapstocht in Tisselt:
https://photos.google.com/share/AF1QipP09JbZBMRE1u21LunrY6aBnerzmvRSYk1kPgHf_88NolZ9FzRKSG8jS9aDMLyITw?key=NnRWd040UHZNcFdieG10MU14YzBhUDFhQ255eG5B

21 km-lange tocht gewandeld op 8/7/2018

Foto: Bart Liekens

 

Zelfs de bomen zijn fan van de Rode Duivels

Puurs was  zondag het mekka van de Wandelsport. Voor de 38e keer werd de Zomertocht georganiseerd. Ik heb mijn stoutste wandelschoentjes aangetrokken. Zij hebben me maar liefst 20 km langs Puurs wegen richting Wintam gebracht. Het viel meteen op. De regio Klein-Brabant is in de ban van de Rode Duivels. De driekleuren wapperden talrijk over heel het parcours.

Maar in de  Bornemse Paepenstraat was het hek pas helemaal van de dam. Toen ik de straat binnen stapte, hing er een grote driekleur boven het wegdek. Ik voelde me bijna Yves Lampaert die als Belgisch kampioen over de meet reed. Alleen wist ik op dat moment nog niet dat de skartende boerenzoon enkele uren later tot Belgisch kampioen zou gehuldigd worden. Maar in de Paepenstraat toonden vele huizen zich van hun beste kant. Zelfs de bomen toonden hun voorliefde voor zwart-geel en rood.  Ik was onder de indruk. Wie had dat in elkaar gebokst? Had er een sprookjesfiguur haar kaboutervrienden met deze opdracht op pad gestuurd? Hoedanook was heel het zwart-geel-rood verhaal een fraai zicht in de bomenrijke straat.

De wandeltocht ging rustig verder tot plots op het parcours een wandelcoach me voorbij fietste.   Heel aandachtig haar pupillen in het oog houdend. Mijn oog viel meteen op het opschrift op haar trui ‘Vrouwe Tine 95’. Vrouwe Tine ….. Mijn fantasie sloeg meteen op hol. Was Vrouwe Holle ook geen sprookjesfiguur? Ik ben het meteen gaan opzoeken. Blijkbaar wel als ik de Gebroeders Grimm mag geloven. Maar of nu deze broers  zwart, geel en rood getint waren, is me nog zeer de vraag.

Meer foto’s van de wandeltocht kan u ontdekken via:
https://goo.gl/SUiet6
https://photos.app.goo.gl/vkNMyPYK8jK6dUSS9

Foto’s: Bart Liekens