Hallelujah de klokken zijn verrezen!

Wat moet een mens zoal doen in quarantaine-tijd. Zolang het nog toegestaan is met de twee benen (op mijn ééntje dus) essentiële verplaatsingen doen om een frisse neus te halen. De drang naar wat leidt me heel vaak tot aan een Mechelse kerk. En daar viel me op … dat sinds het Coronavirus de klok nog altijd op het winteruur stond. Is het mijn vergeten tijdens een periode waarin er nog andere belangrijke dingen te doen zijn? De tijd bleef letterlijk in een andere wereld staan op de toren van de Sint-Libertuskerk. Eéntje waarin je nog een uur langer mocht slapen.

Zondag 12 april 2020 (update)
Wat moet een mens zoal doen op de meest a-typische sinds eeuwen? Een wandelingetje maken langs de kerk …  En tja, Pasen blijkt de tijd van verrijzenis te zijn. Want de klok op de kerktoren wijst zomeruur aan. Hallelujah, de klokken zijn verrezen. Het lijkt de tijd van het jaar wel.

Foto: Bart Liekens

Luilekkerbeer

Door alle maatregelen rond de COVID-19 moeten ook jeugdbewegingen zich aanpassen. Ook Chiro Sint-Libertus ontsnapt niet aan de verstrengde regelgeving van de overheid. Alleen doen ze het op een bijzondere manier. Zo werd hun mascotte in barre Coronatijden wel op een heel bijzondere manier gespot. Luilekkerbeer genoot echt van de warmste 5 april sinds heel erg lang. Een ideale compagnon de route tijdens de talrijke berenwandelingen. En zeg nu zelf … Wie zou hem nu ongelijk geven? Niemand toch … Een beer naar haar mijn hart. Daar bestaat geen twijfel over.

Foto: Bart Liekens

Hartelijke groeten van onzen Duvel

Je ziet ze overal opduiken in het straatbeeld. Diertjes achter het vensterglas om de mensen een warm hart onder de riem te steken. Een Mechels caféetje heeft er iets ludiek op gevonden. De deuren zijn nu toe omwille van dat vreemde virus dat ons teistert. Maar boven het bord van hun ‘godendrank’ verscheen een ‘dier’ dat heel warme groeten aan de mensen brengt. Echte Artiesten in barre corona-tijden. Je vindt ze soms hoog boven de grond.

Foto: Bart Liekens

 

COVID-19 : een gesel voor de wandelsport

De afgelopen weken is er maar een onderwerp waarover we het hebben “Coronavirus COVID-19”. Iedereen het allemaal op de voet, daar de situaties dagelijks wijzigen. Het openbaar leven in België is haast volledig stilgevallen.

De raad van bestuur Wandelsport Vlaanderen vzw heeft niet stilgezeten en komt met de volgende nieuwe boodschap.

Wandelsport Vlaanderen vzw kan niet toestaan dat clubs onder de vleugels van Wandelsport Vlaanderen vzw tot en met 19 april 2020 wandeltochten organiseren. De coronapiek moet volgens onze gewaardeerde virologen nog komen en we moeten dan nog minstens een periode van 14 dagen in acht nemen om zeker te zijn dat er geen nieuwe uitbraak volgt. Organiseren tot en met 19 april zou onverantwoord zijn ten aanzien van de eigen medewerkers en bepaalde wandelaars die de koelbloedigheid verliezen en al te ongeduldig risico’s zouden durven nemen. We zijn het de samenleving verplicht om de hoogste graad van waakzaamheid aan te houden in het belang van iedereen. Alle wandeltochten onder de vlag van WSVL vzw worden tot en met 19 april dan ook geannuleerd.

Tegelijk adviseert de federatie alle clubs die organiseren vanaf 20 april tot en met 30 april 2020 met aandrang om eveneens te annuleren.

Meer info via hun website www.wandelsportvlaanderen.be

Bron: Wandelsport Vlaanderen VZW

Eieren naar de Clarissen

Mijn eerste kilometertjes van het jaar 2020 in mijn wandelsloffen heb ik achter de rug. Plaats van afspraak was de tweede Wintertocht van Wandelclub Ibis. Een tocht, waar … eieren meer dan ooit centraal stonden. Toen ik ’s morgensvroeg de startzaal betrad, zag ik een bordje staan waar een boterham met spek en eieren te koop werd aangeboden. 2,5 euro als mijn geheugen me niet in de steek laat. Ik heb er me niet aan gewaagd. Business first … Mijn oorspronkelijke bedoeling was om de wandeltour van 16 km te doen. Maar het regenweer en enkele spekgladde (dito: modderachtige) stroken beslisten er anders over.

Bij de laatste strook van 4,2 kilometer werd er langs de waterkant wel een echte Van der Poel strook-aangeboden. Alhoewel het parcours op het wereldkampioenschap veldrijden er nog beter bij lag dan aan het “Tekbroek’. Spekglad, modderachtig en om het in Ter land ter Zee en in de lucht-termen te zeggen: #benblijdatikglij. Daarom toch maar besloten om de wandeling wat in te korten tot 10km. Een minzame voorbijganger in regenponcho maakte er me attent op. ’t Ligt er nogal vettig bij, hé, mijnheer. Tja, wat kan een mens daarop antwoorden. Iets in de stijl van #ikbentochvanderpoelniet.

Maar ach, voor de rest was het een mooi parcours om te doen. Alleen zaten de weergoden de Ibissers van dienst niet mee. Misschien volgende keer toch een suggestie voor Karl, Kris en Marleen om eieren naar de Clarissen te brengen. #prayvoorbeterweer, me dunkt. Zeker met hun derde tocht op 16 februari in het vooruitzicht. Of moet ik toch dat boterhammetje met spek en eieren extra verorberen?

Wandeltocht: 10km, 2e wintertocht van Ibis op 2/2/2020 in Puurs

Foto: Bart Liekens

 

 

De kortste wandeling

Eerlijk is eerlijk. Wanneer ik aan een wandeling deelneem, waag ik me zelden aan een afstand kleiner dan 10 kilometer. Afstanden tussen 15 km en 30 km zijn veel meer mijn ding. P.S: En soms ook meer. Omdat variety the spice of life is, waagde ik me tijdens de week van de Groentestreek aan een kortere afstand (7,3 km). De reden was niet ver te zoeken. Mijn agenda stond propvol zondag. Omdat iets aan beweging nog altijd beter is dan niets aan beweging, maakte ik een lusje in eigen gemeente.

Op 7,3 km in het Centrum van Sint-Katelijne-Waver kreeg ik toch dingen te zien, die ik normaal niet gewoon ben. Ik bewandelde wegen, waar ik nooit eerder was. Vooral de passage in rustpost Brovo was er ééntje om duimen en vingers vanaf te likken. In het midden van de serres bij deze groothandel zat ik letterlijk tussen de groenten te verpozen. En dat leverde fraaie beeldjes. Ter info: Honden waren voor de gelegenheid niet toegelaten.

De moraal van het verhaal was heel duidelijk. Het was deze keer korter dan ooit. Daarom was het zeker niet slechter. De volgende keer zal een stukje langer zijn dat mijn wandelschoentjes mogen stappen. Want voor je het weet is de vergelijking met een gezelschapsspel snel gemaakt. Terug naar de start gebeurt bij afstanden zoals deze redelijk snel. En zeg nu zelf … . Daarom doen we het tenslotte toch niet.

Dwars door de Groentestreek: 7,3 km: 5/5/2019

Meer foto’s kan u ontdekken via:
https://www.irista.com/gallery/d1osob4ivtwr

Organisatie: De Kadodders

Foto’s: Bart Liekens

Dodentocht 2018: En mijn nummer is …

De voorbije dagen kreeg ik vaak dezelfde vraag terug voor de kiezen. Meer bepaald: ‘Bart, neem je deel aan de Dodentocht?’. Wel het antwoord is: volmondig ja!
Ik heb nog nooit de Dodentocht uitgestapt. Deze wandeltocht in Klein-Brabant zie ik zowat als een maîtresse, waarmee je een haat-liefde verhouding hebt. De eerste momenten vergeet je nooit meer. Een ervaring om levenslang te koesteren. Maar anderzijds weet je ook dat het gras niet altijd even groen ziet. Je leert er bliksemsnel wat je grenzen op zowel mentaal als fysiek vlak zijn. Toch keer je altijd weer terug om je te testen. Zeg nu zelf: Is het niet beter om 10 km te wandelen op het terrein dan elke avond in je zetel te zitten en 0,0% aan lichaamsbeweging te doen. Niet waar?

Voor de die hards onder jullie. Jullie kunnen me alvast vanaf de start op 10/08/2018 om 21u volgen via het alomgekende trackingsysteem.

Mijn nummer is 6125.
De link is: https://tracking.dodentocht.be/