Wat de echte moeilijkheid van vermageren is …

Vermageren …  Er zijn bibliotheken over vol geschreven. Tv-programma over vol geluld. En ik kan alleen maar beamen dat je wel in je vel voelen mensen meer dan ooit aan het beroeren is. Maar toch zijn er heel wat misvattingen over wat nu de ideale manier is om de nodige kilo’s te verliezen. De voorbije anderhalf jaar heb ik heel veel opmerkingen over me heen gekregen. U weet wel in de stijl van: ‘Ocharme sukkelaar, drie jaar geen frietjes eten. Ik zou het echt niet kunnen.’ Ofwel waren de broers en zusjes van Kabouter Lui in the house. U weet wel: schrandere opmerkingen zoals ‘Plopperdeplop, van al dat bewegen : ik word daar zo moe van.’ Allemaal passeerden ze de revue.  Kortom: de kruisbestuiving tussen bewegen en eten. Het raakt mensen tot in het diepst van hun ziel. En toch …

Wanneer ik mijn menukaart van het voorbije anderhalf jaar grondig  analyseer, heb ik niet het gevoel dat ik minder eet dan vroeger. Met de omschrijving anders knik ik van achter mijn klavier instemmend ja.  Minder is niet meteen de juiste omschrijving. En toch … kan het heus geen kwaad om eventjes blijven stil te staan bij hetgeen je eet. Vroeger at ik bijna dagelijks een snoepje, dat gelinkt werd aan een oorlogsgod. En stond ik heus niet stil bij het aantal kalorietjes dat het in zich had. Maar wanneer ik mijn grootste ‘snoepzonde’ met een waar Hond van Pavlov-truukje had gelinkt aan de nodige bewegingsinspanningen, die ik in return moest geven, ging het hek pas echt van de dam. 40 minuten fietsen voor 1 chocolade reep weg te krijgen. Geloof me vrij … Wanneer je dagdagelijks dit truukje toepast, loert na één week het chocolade vredesverdrag om de hoek.

Gaat u ook elke zondag naar de bakker voor sandwiches en pistolets? Geloof me vrij … ik wil met mijn opmerking heus geen bakkersoorlog ontketenen. Maar waarom staan zo veel Vlamingen elke zondag naar de bakker voor sandwiches en pistolets. Het is een vraag, die ik me de voorbije maanden dikwijls heb gesteld. Als geen ander besef ik dat men aan de Vlaamse klassiekers niet mag raken. Maar ik vraag me tot op de dag van vandaag af waar dit gebruik vandaan komt? Is dit gelinkt aan zondag ‘dag des heren’, waarbij we na het bezoeken van de kerk een broodmaaltijd moeten nuttigen of is het toch nog andere koek? Sla het grote calorieboek er maar eens op na over wat het gezondste is? Een sandwich of een pistolet? U zou er van schrikken ….

Ook bij het bewegen ben ik van 0 moeten starten. In een ver veleden heb ik wel eens de Gordel uitgestapt op een heuvelachtig parcours in Sint-Genesius-Rode. 28 km door bossen en weilanden hossen, geen lachertje …  Maar de laatste jaren liet ik me maar al te graag verleiden door een auto- en of busritje. Nu vraag ik me geregeld af hoe het allemaal zo ver is kunnen komen dat ik dit allemaal opzij heb geschoven. Maar ach, gedane zaken nemen geen keer. Het is de toekomst dat telt. Ik ben voor mezelf een weg ingeslagen direction ‘NIEUW LEVEN’. De geboorte van een nieuwe man, niet waar. Op bewegingsvlak horen daar momenteel wandelen en fietsen bij.

Wandelen, een vrijetijdsbezigheid, die bij velen als oersaai wordt bestempeld. Maar doe het maar een keertje om een wandeling van 30 km te maken als je 0,0 conditie hebt. Ik waag me binnenkort aan de derde keer deze afstand op anderhalf jaar tijd. Met als absolute zelfconfrontatie een uitstapje vorig jaar. In eigen gemeente. Omdat ik hard had gewerkt, wou ik mezelf eens aan een ware conditietest onderwerpen. 30 km en x-aantal kilo’s lichter … Het moest toch goed te doen zijn.  Alleen zetten de weergoden met mijn beide voetjes op de grond. Ik schets even het verhaal: ’s Nachts had het namelijk gevroren. Dit zorgde er voor dat alle landwegen steenhard lagen. Wanneer er de temperaturen dankzij een waar herfstzonnetje het kwik boven het vriespunt lieten uitstijgen, brak de hel pas echt los op een landweg, die er in mijn gemeente talrijk zijn. Slijk en modder in de hoogste graad. Wanneer er dan 10 à 15 km landwegen op je traject liggen, kan u zich het wel voorstellen dat ik in een situatie was beland waar alleen Niels Albert en Sven Nys op het Vlaams grondgebied hun liefde van de daken schreeuwen. Ik heb de spierpijn verbeten en doorgezet. Tenslotte worden harde werkers uiteindelijk toch wel een keertje beloond. Opgeven stond toen niet in mijn woordenboek. Ik  heb waanzinnig veel bloed, zweet, tranen en energie in dit project gestoken. En met resultaat …  En toch durf ik met de hand op mijn hart stellen dat je beweging en je voeding aanpassen niet het zwaarste is van heel het vermagerproces.

Het allerzwaarste breekt nu aan. Net zoals ieder van ons heb ik een dagdagelijks leven, dat bestaat uit een job, een familie en de talrijke vrijetijdsbestedingen. Het is onmogelijk om zomaar ergens op een jaar op een berg te vertoeven en me af te zonderen van de buitenwereld. Ook ik ben gebonden aan de dagdagelijkse verplichtingen. Ik merk dagdagelijks dat de impact van heel het vermagertraject groter wordt. De kracht van verandering, niet waar. Je voelt een veranderde positie in de dagdagelijkse maatschappij. Stedelijk gebied of landelijk gebied. Man of vrouw , hooggeschoold of laaggeschoold. Iedereen kijkt hier op een andere manier naar toe. Zaken, die vroeger onmogelijk leken, worden nu van de éne dag op de andere keiharde realiteit. Hernieuwde dromen, hernieuwde kansen. Idealen, die van onder het stof worden gehaald. Toen ik mijn bevindingen een keertje vertelde aan een ex-topsporter grinnikte hij en fluisterde hij me de woorden toe: ‘Welcome to the real World, my friend.’ Met zijn woorden in het achterhoofd stel ik me vaak de vraag of obesitas en morbide obesitas niet het grootste verborgen vooroordeel in de maatschappij is. Iedereen heeft er zijn of haar mening over, maar niemand uit de directe omgeving doet zijn mond open om iemand te helpen. We voelen ons allen zo veilig in onze comfortzone. En liever een gezellige dikkerd, dan iemand die een bedreiging kan vormen. Of de waarheid kwetst, niet waar.

Mensen uit sportmiddens kennen het begrip ‘decompressie’ zeker en vast. Na de gepresteerdeTour De Force een periode van rust en stilte. Ik vertoef momenteel in de fase waarin een decompressie (lees: het herwinnen van kilo’s) om de hoek loert. Deze omzeilen wordt een huzarenstuk van formaat. Want het is niet niets om 66 kilo te verliezen.  Maar wat hierna. Vergelijk het met iemands overlijden. Tijdens de week voor de begrafenis hoor je over de doden niets dan goed. Maar na de begrafenis gaat het leven gewoon zijn gangetje.  Ik kom van een Morbide Obesitas van boven de 45. En ik heb leren ontdekken dat een mens geen 66 kilo te zwaar weegt als er  één geen medisch probleem is of twee er in de loop der jaren op bepaalde vlakken niets is scheef gegroeid.   Maar de schots en scheve dingen recht trekken in een mooi en positief verhaal is een kunst van formaat. Een uitdaging, die ik met beide handen grijp en waarvan ik me bewust ben dat de gevolgen wellicht de rest van mijn leven zullen bepalen. Tenslotte is ieder mens de auteur van zijn eigen levensverhaal? En wie houdt er nu niet van een happy end … Iedereen toch.

Advertenties

Eddy Merckx Wereldkampioen

Heeft u het zelf nooit ervaren? Tijdens één of andere familiefeest ontspint er zich een felle discussie over de voetbal- en wielerresultaten van het weekend. Een generatieclash ontspint zich vaak rond de tafel. Jij dweept met de helden van nu, terwijl er enkele oudere nonkels de helden van vroeger vereren als ware het een heiligenbeeld in het lokale kappeltje. Tot het ene moment daar is en het grootste lawaai onder je nonkels je tot stilzwijgen aanmaant. De helden van vroeger waren immers zo veel straffer dan de helden van nu. Waarheid of leugen? Onervarenheid of overmoed. Ach, het mes snijdt langs twee kanten.  U kent ongetwijfeld de Twitterverhalen van ‘In den tijd van Roger’. De periode waarin de kasseien zo slap waren dat Roger De Vlaeminck ze in flarden uit elkaar reed. Zou deze houding van de doorsnee mens niet te maken hebben dat tijden en het publiek veranderen, maar de nostalgie van weleer gebleven is.  Anno 2013 zijn sporticonen geëvolueerd tot ware showfiguren. Sport werd big business en het publiek wil brood en spelen.  Voor een training van De Rode Duivels trotseren er 10000 mensen weer en wind.  Een blik van een Rode Duivel weegt 50x zwaarder door dan het eventuele oplopen van een zware herfstverkoudheid.

Die verloren familiediscussies blijven me fascineren. Ik stel me de vraag hoe ik als bijna zesendertige jarig die put der nietigheid kan verlaten en kan optornen tegen de heldenverhalen van weleer. Vroeger was het altijd beter, niet waar. Maar bestaan er oplossingen om eindelijk groot en serieus genomen te worden. Geloof me vrij … het wordt er ons niet gemakkelijk op gemaakt om sterker dan ooit uit de hoek te komen. En toch … i had a mission!

De voorbije maanden heb ik op sportief vlak een beetje aan missionariswerk gedaan. Nieuwe sportwerelden opsnuiven om mijn horizonten te verbreden. Zo nu en dan je comfortzone verlaten, kan een mens alleen maar verrijken. Ik heb sporten als kijker bezocht, die in Vlaanderen op een ware Manuel from Barcelona-uitspraak ‘Que’ stoten. Zeg nu zelf … Het EK Hockey werd pas belangrijk bij de VOX Populi toen er koninklijk bezoek over de vloer kwam. Het WK Turnen, was da …  Maar off the record was ik danig geschrokken van het aantal verschillende nationaliteiten in het Sportpaleis. En toch ervaar ik dat in het land van Koning Voetbal en Koning Koers een andere sportervaring opsnuiven als een acute vorm van zinsverbijstering wordt omschreven. Maar mijn moment is bijna daar.

Geen twee zonder drie is de ambitie.  Komende zondag bezoek ik opnieuw een wereldkampioenschap.  Het tweede op één maand tijd.  Een bezoekje aan het WK Driebanden staat gepland. Een uitdaging of een slimme zet??? Het idee leek me zeer aantrekkelijk toen ik onlangs ontdekte dat de regerend wereldkampioen  aan de groene tafel niemand minder dan Eddy Merckx is. Sindsdien doemt er een scenario op in mijn hoofd.  Wat zou er gebeuren als Eddy Merckx zichzelf als wereldkampioen opvolgt en ik dit als 35-jarige kan bekijken vanuit de zaal. Zeg nu zelf … het is toch een straf verhaal om mee uit te pakken op café of op een familiefeest.   Wie kan er als 35-jarige nu immers zeggen dat hij er bij was toen Eddy Merckx wereldkampioen werd …. Ik zie het beeld al voor me dat er menig hoofd nederig gebogen wordt wanneer ik met dit weetje uitpak. Eindelijk wordt de overtreffende trap overtroffen. Want zelfs in de tijd van nu werd Eddy Merckx wereldkampioen …

66 kilo’s later en wat nu …

Als de dag van toen herinner ik me nog de dag 8 december 2011. Tijdens een bezoekje aan de arbeidsgeneesheer werd ik genadeloos hard op de feiten gedrukt. Toen men tijdens een beeldschermonderzoek begon over mijn overgewicht, voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Emotioneel werd ik overmand door een dreiging tot eindeloos huilen. Ging het werkelijk zo slecht met mij? Was ik dan zo ongezond bezig? Loerde het kerkhof of de operatiezaal om de hoek. Voor de eerste keer in mijn leven werd ik voor voldongen feiten gesteld. Er moest iets aan gebeuren of mijn leven zou een rampzalige wending aannemen. The day after ging ik voor het eerst sinds een eeuwigheid de confrontatie met de weegschaal aan. Om het beeld even te schetsen: Ik had me afgezonderd achter gesloten deuren in mijn slaapkamer. Wat ik toen zag … vergeet ik ik nooit van mijn leven meer. Het leek wel een KO van formaat in de eerste vijf seconden van een allesbeslissende kampioenenwedstrijd. Ik ging op de rand van mijn bed zitten en voelde de eerste tranen vloeien. De uitdaging, die me te wachten stond, had quasi onmogelijk proporties aangenomen.

Je moet weten: aan een afvalrace beginnen in de december- of januarimaand is geen lachertje. Mijn vader ging in deze periode op pensioen. De kerst- en nieuwjaarsperiode brak aan. Om nog maar te zwijgen van mijn jaarlijks terugkerend verjaardagsweekend. Kortom: een bezoekje aan de diëtiste brengen in deze periode leek me geen opportuniteit. Het doembeeld van droog brood en water loerde immers om de hoek. Op dat moment heb ik het besluit genomen om ‘tijdelijk’ het heft in eigen handen genomen. Wanneer ik iets aan mijn leven wou veranderen, werd het mijn verantwoordelijkheid en niemand anders. Maar ik had een grote angst voor mogelijke valkuilen. Daarom besloot ik om niemand mijn begingewicht te vertellen en wat mijn streefdoel zou Ik wou de touwtjes in eigen handen nemen en geen onnodige stress van buitenaf te kennen door al dan niet slecht bedoelde motivatietechnieken van ‘Komaan Bart, nog 5 kilo’.

En toen … startte het belangrijkste project van mijn leven.  Leren bewegen vanaf 0, op mijn eten letten …. En de eerste dagen leverde het al onmiddellijk succes op. Een wandeling in Antwerpen Stad zorgde er voor dat de teller op -3 kilo stond. Woehoe, het leek wel van een leien dakje te gaan. Niets was echter minder waar.

Ook bewegen op oma’s hometrainer kwam op het programma te staan. En geloof me vrij … Het was geen zicht. Voor diegenen, die me niet kennen … Ik ben een kerel van 1m87. Mijn oma haalde met moeite een lengte van 1m65. De fiets was één van de eerste modellen ooit op de markt. En dat zag je eraan. Het leek wel een stalen ros waar naar mijn gevoel zelfs de dinosauriërs nog hun dagelijkse portie ochtendgymnastiek op deden. Helemaal niet meer anno 2013.  Een nieuw stalen ros werd aangeschaft. En toen begon een periode van keihard werken.

De eerste twee maanden werden een succes van formaat. De weegschaal toonde al heel snel -13 kilo aan. Ik was fier dat mijn alom gekende koppigheid en eigenzinnigheid resultaten opleverde. En what doesn’t kill you, makes you stronger. Ik heb toen de beslissing genomen om die eigenzinnigheid en koppigheid nog verder toe te passen in de race naar een nieuw leven. En daar heb ik tot op de dag van vandaag geen seconde spijt van. Begrijp me niet verkeerd.  Ik heb heel aandachtig geluisterd naar het advies van mensen, die het ontzettend goed met mij bedoeld hebben. Hun goede raad en adviezen heb ik omgezet naar mijn persoonlijkheid.  En toch …

Een afvalrace zoals de mijne – cfr Ik weeg nu 66,2 kilo lichter – is een emotionele rollercoaster van formaat. Niet alleen je lichaam wordt scherper maar ook je geest wint aan scherpte. Gek toch wat bepaalde voedingsmiddelen met een mens doen kunnen. Afkicken van een suikerverslaving, een nachtmerrie van formaat. En toch …

Het zwaarste van een afvalrace is hoe de perceptie van jezelf in de maatschappij een gigantische verandering kent. Bij de VOX POPULI staat afvallen en diëten vaak synoniem met meer bewegen en minder eten. Maar helaas zelden met op een verstandige manier anders gaan leven. Om het even te kaderen schets ik maar al te graag mijn situatie hoe het nog geen 2 jaar geleden was. Weet je … Ik was een Morbide Obesitas-patiënt met een duizelingwekkend BMI.  Nu anno 2013 is dat BMI 18 punten gezakt, mijn broeksmaat bijna 14 maten en mijn hemdsmaat gedeeld door 6.  Deze cijfers bereik je niet wanneer je niet op een verstandige manier aan de basis werkt. Ik heb het roer op een dusdanige manier omgedraaid dat mijn leven er helemaal anders is gaan uitzien. Het EMO-eten zwaar onder controle leren houden en rationaliteit in mijn dagdagelijks levenspatroon beginnen te verwerken. Geloof me vrij … een dergelijk resultaat is niet mogelijk wanneer je niet uit je comfortzone durft te stappen. En dat heb ik gedaan.

Nu bijna twee jaar later geef ik toe dat alle puzzelstukken uit mijn leven als een boomerang naar mij zijn terug gekeerd. Wat liep er fout? Hoe was het beeld van de maatschappij naar mij? Want een leven als een Morbide Obesitas-patiënt zorgt voor een impact in je dagdagelijks leven. Ik herinner me nog altijd het moment dat er mensen uit de lift zijn gestapt omdat ze met ‘deze gezellige dikkerd’ geen twee verdiepingen hoger wilden gaan. Alleen door te vechten als een leeuw ben ik uit een put geklauterd.  Stuk voor stuk heb ik mijn ‘oud en nieuw’ leven als een puzzel in elkaar zien vloeien. Het werd een cursus zelfreflectie zoals geen enkele professor emeritus aan de universiteit mij zou kunnen geven. Ja, ik heb aan mijn werkpunten sterker dan wie ook gewerkt.

En ook al heb ik waanzinnig hard gewerkt en heb ik fysisch de allures van een knotwilg aangenomen. Hoge bomen vangen veel wind. Niet alle reacties zijn even positief. Niet iedereen kan zich inbeelden welk traject ik de voorbije maanden op eigen houtje heb afgelegd. Jaloezie, haantjes- of kippetjesgedrag. Ik heb het allemaal mee gemaakt en maak het nog dagdagelijks mee. Een verandering in iemands leven beroert de gemoederen zichtbaar. Over de eerste indruk zijn er letters geschreven in de wetenschap. Alleen staat er geen letter genoteerd over de achtste en de negende indruk. En die beleef ik momenteel.

En hoe mensen reageren hangt van 1000 en 1 factoren af. Het verschil tussen mannen en vrouwen is heel snel duidelijk.  Een vrouw hanteert veel sneller het ‘vinde-gij-mijn-gat-niet te dik-in deze rok’-effect als het over haar gewicht gaat dan een man. En dit terwijl een man fier is op zijn buikje als puur statussymbool. In een landelijker gebied ben ik een grotere circusattractie dan in een stedelijk gebied. En zo kan ik wellicht nog uren doorgaan hoe de mensheid in elkaar steekt.

Maar nu ik 66,2 kilo lichter door het leven stap, duikt het beeld vaker en vaker op welke wending mijn leven nu zal kennen. Ik heb me voorgenomen om deze afvalrace geen fetish te laten worden en me niet te laten verleiden tot ziekelijke neigingen. Nog eens 66 kilo lichter worden, …. Nou het zou geen zicht zijn. Voor u niet en voor mij zeker niet. Ik zou een dorpsgenoot worden van Plop, Lui en Klus. En daarvoor  leef ik nog veel te graag bij u allen.

66 kilo’s lichter en wat nu … Ik ga stil blijven staan bij de zaken die ik heb geleerd. En die wil ik maar al te graag nog meer in praktijk omzetten. Het belangrijkste doel is dat de huidige Bart ook de nieuwe Bart is en blijft.  Ik heb de voorbije maanden regelmatig mijn comfortzone verlaten. Kortom: Enkele zotte keuzes gemaakt door een keertje naar het EK Hockey of naar het WK Turnen te gaan. Een hele nieuwe wereld ging voor mij open. And I enjoyed it. Ik geniet er van om op mijn racefiets als een flandrien met mijn snufferd tegen de wind in te beuken. Weet je … Koersen is des levens, ook al heb je de voorbije maanden alle klassiekers ‘in je echte leven’ na elkaar gereden. Een confrontatie met jezelf aangaan is zeer leerrijk. Een wijze vrouw omschreef mijn traject ooit als de geboorte van een nieuwe man/mens. En momenteel knik ik achter mijn klavier maar al te graag instemmend. Hello World, this is me …