Recensie: Patser

In de hitparade van regisseurs stijgen Adil El Arbi en Bilall Fallah als een komeet de lucht in. Ook hun derde film is een schot in de roos. De filmzalen lopen goed vol voor Patser. Daarnaast is hun ticketje Hollywood reeds geboekt voor de regie van Bad Boys. Ook ik had trek in een namiddagje Patsergedrag. Dus ik trok naar de bioscoop om de derde film van deze nieuwbakken ‘Bad Boys’ van de Belgische cinema te bekijken. Vanaf de eerste seconde is het duidelijk. Patser is opnieuw een film in de stijl van Image en Black. Creatief en absoluut on-Belgisch te noemen.

Met Patser bewijzen Adil El Arbi en Bilall Fallah te weten wat er leeft bij de jonge generatie onder ons. Door hun samenwerking met enkele Nederlandse rappers zoals Boef en Ali B en de wereldberoemde dj’s Dimitri Vegas en Like Mike vindt Patser ook zijn weg in de hitparade. Crossmediale film. En zo hoort het ook te zijn.

Matteo Simoni zal het me absoluut niet kwalijk nemen, wanneer ik dit schrijf. Maar Ali B kondigde het al aan tijdens De Wereld Draait Door. Vergeet de Nora van K3 zoekt K3, aldus Ali. Ze bewijst maar al te goed wat ze in haar mars heeft. Wie ben ik om Ali B tegen te spreken? De absolute revelatie van Patser is naar mijn gevoel inderdaad Nora Gharib. Als kickbokster Badia bewijst de K3 Zoekt K3-finaliste dat ze absoluut geen ééndagsvlieg is en dat ze ook wat patsergedrag in zich heeft.  De 10.000 luchtballonnen mag ze niet zingen. Maar het lijkt er wel stevig op dat de jonge Marokkaanse meisjes er een nieuw rolmodel bij hebben.

En ik heb best genoten van de film. Toen ik de filmzaal verliet, liepen er enkele jonge meisjes voor mij uit. Ze waren aan het nakaarten over Patser. Eéntje had Patser al twee keer gezien. Ze vond het zo goed omdat het uit het echte leven gegrepen was. Ik keek vreemd op toen ik dit hoorde. Naast mij liep er een man en die moest zijn wenkbrauwen eveneens fronsen. We keken elkaar aan en haalden beiden onze schouders op. Het echte leven staat niet altijd synoniem voor de waargebeurde shit uit Patser. Of hadden wij nu beiden last van Patsergedrag dan we in deze ontkenningsfase zaten?

 

 

Advertenties

De boef uit de tweede Buurtpolitiefilm

Op het einde van het jaar kruipt vermoeidheid je soms achter de kiezen. Dan bestaat er niets beters dan een rustig wat ontspanning op te zoeken in een bioscoopzaal. Net zoals bij elke filmvoorstelling krijg je voor het begin van de hoofdfilm een heleboel reclame en trailers te zien. Omdat de tweede Buurtpolitie-film in de cinema te zien is vanaf 7 februari, was er al een voorsmaakje te zien.

Terwijl De Buurtpolitie een diefstal van dynamiet uit een legerkazerne onderzoekt, wordt het korps ook geconfronteerd met klachten over grondtrillingen in een wijk. Dieren worden onrustig, mensen kunnen er niet van slapen. De agenten gaan op onderzoek maar staan voor een mysterie. Tot ze in diezelfde wijk op een lange, diepe tunnel stoten… Wie heeft die gegraven? Waar leidt die naartoe? En vooral… waarom is die tunnel gevuld met springstof?

Stof genoeg voor een mooie kaskraker in de bioscoopzaal. Maar plots verdween mijn slaap helemaal. Eén van de twee boeven uit De Tweede Buurtpolitiefilm kwam me wel heel bekend voor de ogen.  Lucsken, de nieuwe bestie van den Barry, mag zijn kunnen op het witte doek tonen. Maar vooraleer de drukte rond de film helemaal begint, wens ik hem alvast een explosief jaar toe. Kwestie om al in de stemming te komen van De Buurtpolitie: de Tunnel.

Filmpje: YouTube (trailer VTM)

Ik kies jou: het verborgen pareltje van de Winterrevue

Op het einde van 2017 een muzikale ontdekking doen. Het gebeurt niet elk jaar opnieuw. En toch .. was het een dikke week geleden van dattum. Toen ik in Theater Elckerylc de première van de Grote Winterrevue zag, passeerde een liedje uit de film Lee en Cindy C de revue. Tussen al de La La Lands, Bridge on the River Kwai’s viel me het liedje ‘Ik kies jou’ op. Het was een mooi en integer moment tussen het pluimengehalte van het groots opgezette spektakel. Natuurlijk moeten we elkaar geen Tante Truus noemen. Op het palmares van regisseur Stany Crets staan zowel Lee en Cindy C. en de Winterrevue.  Het is ergens logisch dat de drijvende kracht achter de schermen in eigen repertoire gaat snuisteren.

En toch … het bleef bij mij nazinderen. Ik heb ook geen moeilijkheden om toe te geven dat ik in de periode dat Lee en Cindy C. in de cinemazalen de film heb gemist. Maar … spijt komt achteraf altijd te laat.  Door het leren kennen van het liedje ‘Ik kies jou’ wou ik de film bekijken. Voor de liefhebbers van Vlaamse films is het zeker de moeite om het ook een keertje te doen. En als u net zoals ik een snoodaard bent, die de film nog niet heeft gezien en binnenkort nog naar de Winterrevue gaat … Wel, geniet dan ten volle van ‘Ik kies jou’ : het verborgen pareltje van de Winterrevue. De film neemt u nadien er zeker bij.

Bekijk de videoclip van Ik kies jou uit de film Lee en Cindy C.:

 

 

Clip: Eyeworks

Filmreview: K3 Love Cruise (Studio 100)

2017 was het jaar dat ik de liefde voor de cinema heb herontdekt. Ook op de laatste dag van het jaar dook in de bioscoopzaal in voor … de Love Cruise van K3. Voor de allereerste keer zijn Klaasje, Hanne en Marthe te zien op het witte doek. De drie zijn voor een optreden te gast op een groot cruiseschip. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Tijdens hun reis loopt er van alles mis.

Veel heeft te maken met de opwachting van de parel-elf Elvin alias Sven De Ridder.  Hij zei meteen ja toen ze hem vroegen om de K3’tjes het vuur aan de schenen te leggen. En het spelplezier spat van Sven af. Ik heb een donkerblauw vermoeden dat hij zich tijdens de opnames rot heeft geamuseerd. Want je kan er niet naast kijken. Voor een acteur is de rol van Elvin vergelijkbaar met brood en spelen. Puur amusementswaarde ten top.  Dat laat Sven in de film maar al te graag blijken.

Ook Klaasje, Hanne en Marthe trekken tijdens hun  acteerontmaagding vrij aardig hun streng. De drie hebben in twee jaar K3 duidelijk hun eigenschappen als K3’tje ontdekt. Wie naar de film kijkt, ziet duidelijk dat de drie hun eigen karaktertje naar boven brengen. Zo is Hanne bijvoorbeeld de verstrooide romanticus.

Al bij al ben ik aangenaam verrast door de Love Cruise van K3. Neen, dit is heus geen kinderfilm meer. Maar een film voor het hele gezin. Voor diegenen, die niet weten, wat te doen tijdens de vakantieperiode. Bij deze een welgekomen advies om naar de Love Cruise van K3 te gaan kijken. Een leuke familiefilm voor het hele gezin.

En als Sven De Ridder in deze kerstperiode niet weet wat te doen. Hij kan nog altijd een theaterstuk schrijven voor het Echt Antwerps Theater. De Elf van Tram nummer twelf gaat in Antwerpen geheid een succes in de verkoop zijn.

Bekijk alvast de trailer:

 

Trailer: Studio 100 – YouTube

 

Filmrecensie: F.C. De Kampioenen Forever

Ze behoren tot het Vlaams cultureel erfgoed. 21 seizoenen lang waren ze niet weg te branden van het televisiescherm. En nu ze als televisiereeks (al dan niet) gestopt zijn, veroveren ze de harten van kijkend Vlaanderen op het witte doek. Wie nu naar de bioscoop trekt, kan er niet naast kijken. De derde Kampioenenfilm FC De Kampioenen Forever is één van de kaskrakers in de eindejaarsperiode. Ook ik heb er een uitstapje opzitten richting cinemazaal om de derde Kampioenenfilm te bekijken.

In de derde Kampioenenfilm slaagt DDT op sluwe wijze erin om eigenaar te worden van F.C. De Kampioenen. Boma wordt buitenspel gezet en de Kampioenen worden vervangen door een nieuw team van jonge, getalenteerde spelers. Om versterking te zoeken voor het ultieme duel tegen de équipe van DDT, trekken ze naar Babacouta, een dorp in Afrika waar Pol ooit heeft gewerkt. De Kampioenen blijven gemotiveerd om voor hun naam te strijden.

F.C. De Kampioenen Forever is wat je noemt een typische Kampioenenfilm. Wat mij vooral opviel is dat Jan Verheyen het stripfiguur-karakter van de personages er helemaal heeft afgevijld. Waar je in de televisiereeks nog het gevoel had dat je stripfiguurtjes aan het bekijken was, is dit bij F.C. De Kampioenen Forever als sneeuw voor de zon weggesmolten. De personages laten zich van hun natuurlijke kant zien. Maar ach, wie twijfelt er aan dat deze film heel wat fans naar de zalen zal lokken. Ik alleszins niet. Tenslotte is en blijft F.C. De Kampioenen een stuk Vlaams erfgoed van de bovenste plank.

En ik heb best wel genoten van de film. Naast mij zat een piepjonge basketkampioen en Kampioenen-kenner (alias mijn neefje Brent), die voor de gelegenheid zijn basketbal had ingeruild voor een voetbal. Alleen gooide een blessure aan zijn vinger roet in het eten en moet hij nu tijdelijk aan de zijlijn toekijken. Ook al moet je de pijn van een kwetsuur verbijten. Kampioen zijn is en blijft plezant. Want what doesn’t kill you, makes you stronger.

Bekeken op: 17/12/2017 – Kinepolis Antwerpen

 

 

Baywatch: le nouveau Police Academy est arrivé

Ik ben een cinema-liefhebber. Naar mijn gevoel blijft de bioscoopzaal toch nog altijd de meest ontspannende plek op aarde. Heerlijk toch om twee uurtjes van de buitenwereld afgescheiden te zijn. Onlangs ben ik gaan kijken naar Baywatch. De film, gebaseerd op de iconische reeks van weleer met David Hasselhoff, Carmen Electra en Pamela Anderson. Voor mezelf ben ik er met een klein hartje naar toe getrokken. Elke recensie, die ik las, gaf de film een bijzonder lage score. Her en der zelfs een 0 op het rapport. Hoe zou de film zijn, die iedereen een 0 gaf?

De Baywatch van nu met Dwayne Johnson als Mitch Buchannon is in de verste verten niet te vergelijken met de reeks van weleer. Baywatch: The Movie is een film, die onder de noemer actiekomedie met een doldwaas zelfs absurd kantje valt. Zo is het nogal ongeloofwaardig dat een nerd met een waanzinnig slechte conditie het reddingskorps haalt. Gewoon maar omwille van zijn motivatie om een redster te verleiden.   .

Her en der doemt bij mij het Police Academy-scenario op. Het absurde politiekorps van Commandant Lasard was ook een actie-komedie over iets wat in realiteit nogal moeilijk zou liggen. Maar wel geestig om als twee uurtjes amusement te bekijken. Baywatch betreedt een beetje hetzelfde spoor. De film over het reddingskorps blinkt uit in het absurde kantje. Zeker wanneer David Hasselhoff de nieuwe MItch Buchannon aanspreekt, komt het nogal grappig over. Het is een typische actiefilm, waar hoofdrolspeler Dwayne Johnson zijn spierballen laat rollen. Niet meer, niet minder.  Leuk detail: Een opvallende gastrol in Baywatch is weggelegd voor Quantico-sensatie Priyanka Chopra, die nu haar slechte kantje laat zien. Een 0 zou ik Baywatch niet geven. De nieuwe Baywatch is eerder een Baywatch 3.0-variant met een hoog Police Academy-gehalte.

Review: The Zookeeper’s Wife

Een poosje geleden ben ik naar The Zookeeper’s Wife gaan kijken. In deze dramafilm met een zwaar historisch kantje wordt het persoonlijk oorlogsverhaal van de Poolse Antonina en haar man Jan Zabinski verteld. Tijdens de tweede wereldoorlog redden ze meer dan 300 joden uit de handen van de Nazi’s door hun een schuilplek aan te bieden in de dierentuin van Warschau.

Op cinematografisch vlak geef ik toe dat ik een liefhebber ben van de Belgische cinema. The Zookeeper’s Wife mag dan wel Amerikaans zijn. Met Johan Heldenbergh in de rol van Jan Zabinski is er een Belgisch kantje aan de film.

Het koppel Jessica Chastain & Johan Heldenbergh vertolken een meer dan geloofwaardige Antonina en Jan Zabinski. Het Vlaams accentje van Heldenbergh geeft aan Zabinski zelfs een exotische touch. Een beetje een surplus, niet waar. Je kan wel stellen dat het verhaal van The Zookeeper’s Wife door merg en been gaat. Is The Zookeeper’s wife daarom een klassieker? Neen, daarvoor mist de film net dat extraatje. Toch zet de film van Niki Caro de absurditeit van oorlog in de verf. Gekker kan het bijna niet meer. En toch .. Overtreft de werkelijkheid niet altijd de fictie? Ik vrees van wel …