Het beest breekt los

Daar zat ik dan. Keurig in blok 115 ergens op de twaalfde-dertiende rij. Helemaal klaar om naar Antwerp Giants-Brussels te kijken. Ik moet zeggen: het leefde wel in de Lotto Arena. De vlag van Brussels stak mijn ogen uit. Het kon ook bijna niet anders. Het kleinood was zo groot dat ze bijna tot op het gelijkvloers kwam. En toen moest het beest nog losbreken …

Brussels heeft de voorbije weken indruk gemaakt. De hoofdstedelingen zijn meer dan ooit een taai stuk vlees gebleken. Met veertig punten winnen tegen Willebroek. Het is niet iedereen gegeven. Maar Gavin Ware had duidelijk zijn dagje. 2m06 , 122 kilo droog aan de haak en zijn spieren zijn op één hand al lang niet meer te tellen. Het beest had honger en wou losbreken.

Ik heb genoten van de wedstrijd. En vooral van ‘The Beast of Antwerp’. Je wil met hem geen duel onder de ring uitvechten. Hij lijkt wel The Lord of The Rings in zijn allerbeste tijden. Brussels had het geweten. Het beest had honger en was helemaal los.

Zeg nu zelf … Voor een ontketend beest mag zelfs een Limburgs vlaaike in het midden van de week geen enkel probleem zijn.

 

De dood of de gladiolen

Antwerp Giants – Brussels. Het wordt in de nationale basketbalpers al omschreven als de ultieme strijd voor de tweede plek in de Belgische competitie. De worp van de teerlingen lijkt heel erg simpel te zijn.  De gevolgen des te groter. Bij een overwinning van de Antwerp Giants lijkt de tweede plaats en het bijhorende thuisvoordeel binnen handbereik. Bij een nederlaag wordt de competitie helemaal terug open. Het wordt een match van de dood of de gladiolen.

Dromen mag. Dromen moet, maar winnen des te meer. Met Limburg United, Oostende en Aalstar nog op het programma is het einde loodzwaar. Maar de hoofdstedelingen zijn taaie klanten. Vorig jaar versloegen ze Charleroi en stootten ze door tot de halvefinale van de Belgische basketcompetitie. Hun laatste match tegen een ‘zwalpend’ Willebroek wonnen ze met 40 punten verschill. U ziet: Antwerp-Brussels. Het wordt een match van de dood of de gladiolen.

Ik hoop dat Ware, Clark en Anderson goed geslapen hebben deze nacht. Het wordt immers een duel op het scherpst van de snee. Ja, er moet met scherp geschoten worden. Falen is geen optie meer. Het wordt een match van de dood of de gladiolen. Excuseer me alvast. Het is er al ééntje.

De konijnenpoot van Moors

Met Charleroi-Brussels op het programma wordt het voor de Port of Antwerp Giants nagelbijten. Bij winst van de Brusselaars blijven de hoofdstedelingen keurig naast de reusjes van de Lotto Arena op de 2e plek staan. Bij winst van Charleroi ontstaat er een kloofje tussen plek 2 en 3. Kortom: het wordt bloedstollend spannend in de Belgische basketbalcompetitie. Oostende is heer en meester. Maar daarna dient zich een pelotonnetje van ploegen aan dat volop strijdt voor de tweede plek. Het geluk is vaak een dubbeltje op zijn kant. En daar is alles voor nodig. Heeft Roel Moors net zoals wijlen Guy Thys een konijnenpoot op zak?

30 april staat nu al in het rood aangeduid in mijn agenda. Dan wordt het de ‘ultieme’ strijd voor de tweede plek tussen de Giants en revelatie Brussels. Gaan ze zij aan zij naar de finish toe? Of ontstaat er beetje bij beetje een kloof? Nu al wordt Giants versus Brussels een match om naar uit te kijken. De fiere Antwerpenaren hebben de top 2 in heel de competitie niet verlaten. De kans bestaat dat ze met het zicht op de veilige haven alsnog moeten begeven. Beste Roel, hou die konijnenpoot toch maar op zak. De fans smeken er om.

Het zal toch niet waar zijn dat Brussels alsnog die Antwerpse scalp pakt. De Giants moeten het op Waseiges manier proberen ‘Basketten als een konijn op het plein’. Dartel, fris, fraai en met de nodige snelheid. Alleen lukt dat toch zo moeilijk met die dekselse konijnenpoot …

 

Alleen een goede Vanwijn … behoeft geen krans

De Belgische invasie van nieuwe spelers bij Antwerp Giants duurt verder. Na Dennis Donkor komt ook de 22-jarige Hans Vanwijn, de smaakmaker van Limburg United in het seizoen 2017-2018 de rangen versterken. Dit schitterende nieuws sijpelde net voor het Paasweekend binnen. Net wanneer de Antwerpse reusjes naar Leuven trekken. In de studentenstad kan een fris printje aan de toog nog zo lekker smaken. Alleen een goede Vanwijn behoeft geen krans.

Hoe zou het met de after-Night of The Giantsfeeling gesteld zijn? Zouden de spelers het débacle al te boven gekomen zijn? Moneytime komt er immers voor de zoveelste keer aan. Verliezen in de stad van Fonske, Tobback en de Kotmadam is geen optie meer. Want net daar kan een fris printje van het vat nog zo lekker smaken. Alleen een goede Vanwijn behoeft geen krans.

Het zijn beren tegen reuzen, daar in de Sportoase. Deze keer zie ik een score 80-85 wel zitten. Dan gaan de winstpunten mee naar Antwerpen. Iedereen kent het verhaal van David tegen Goliath wel. Maar de kleine David zal toch niet altijd willen. Captain Giant en Captain Moors zijn er klaar voor. De race voor de tweede plaats gaat onverstoord verder. Huilen aan de balustrade hoeft niet meer in de stad van OHL, de start van de Brabantse Pijl en Het Depot. Want net daar kan een fris pintje aan de toog nog zo lekker smaken. Alleen een goede Vanwijn behoeft zeker geen krans. Het glas zal voller dan vol zijn, mijnheer.

Moneytime voor Antwerp Giants

Na een uitstapje naar zee, komen de Aalstenaren de Lotto Arena bestormen. Day to be: 2 april  Place to be: Antwerp Time to be there: drie uur ’s namiddags. Een match waarbij het stilaan moneytime wordt voor de Antwerpse reuzen. Door de nederlaag in Paleis ‘nummer kweetniethoeveel’ voelen de Giants de adem van de Brusselaars als  een hete patat in hun nek.

Op de dag dat de Ronde van Vlaanderen voor de eerste keer Antwerpen bestookt, blijft drie uur ’s namiddags toch een ongelukkig moment om de match tegen Aalst te spelen. Net op het moment dat Van Avermaet en Sagan hun beslissende demarrage in de Ronde van Vlaanderen inzetten, moeten Gavin Ware en Jason Clark de Ajuinen pellen. Zal de Lotto Arena een oninneembare burcht worden die niemand of eerder een vesting met een hoog Paard van Troyen-gehalte? Krijgen we ajuinensoep of een reus aan het spit. Zullen de Giants het Ronde-effect voelen. Want in Vlaanderen blijft de Ronde een dag des heren. Of je nu basketfan bent of niet. Hoedanook zal de SPORZA-app in de Lotto Arena op volle toeren draaien.

Maar ach, echte die-hards moeten daar tegen kunnen. Ze weten waarvoor ze spelen. De tweede plek is zo verleidelijk. Het zal toch niet waar zijn … net sneuvelen op de dag des heren of zetten ze dan de verrijzenis opnieuw in! De Giants verdienen die tweede stek … De plek van Poulidor moet de hunne zijn. Niet meer, niet minder.

Amen!

Spek met eieren

Vroeger op school werden we tijdens de gymnastiekles altijd gerangschikt op lengte. De kleinsten vooraan en de grootsten achteraan. Haalt het bij u ook herinneringen naar boven? Bij mij wel …. Zeker omdat ik al vroeg een fameuze groeischeut kende, halen de gevolgen hiervan me nog steeds bij. Eén van de voordelen van mijn groeipijnen was dat ik mijn klasgenoten altijd vanuit een ere-zetel kon bewonderen. Een plekje bij de VIPS was immers altijd gereserveerd. In mijn leven was ik al snel de 1m80 gepasseerd. Alleen … zal ik nu als bijna veertiger het record van de Slowaakse basketbalspeler Michael Fusek nooit evenaren. Met zijn 2m21 is de nummer 6 van de Waalse topploeg wellicht één van de grootsten ooit op een Belgisch basketbalterrein.

Het fenomeen Fusek kende ik niet. Tot nu …
Afgelopen vrijdag ging ik naar een basketbalwedstrijd tussen Antwerp Giants en Spirou Charleroi kijken. Onze reus uit Charleroi springt met zijn 2m21 onmiddellijk in het oog. Je nek doet er spontaan pijn van om naar boven te kijken. Wat is die man groot zeg ? Op de tribunes in de Lotto Arena kwamen herinneringen naar mijn oma boven. Ze fluisterde me vroeger altijd toe: “Je moet basket spelen met jouw lengte.” Alleen was ik te koppig om haar te geloven. Actief sporten, ik had er vroeger een broertje aan dood. En toch … had ik maar naar haar geluisterd ….

De ranke slanke Michael kwam vanuit het verre Slowakije naar België toe … Met oma’s zegen ging hij volop voor het basketbal. Alleen zat de Spirou-reus in de match van de Giants voortdurend op de bank. Zijn coach liet hem amper 5 minuten spelen. Eens hij op het terrein stond, had hij een probleem met het Antwerpse ‘beast’ Gavin Ware. Gavin is 2m06 groot en heeft 122 kilo spieren – droog aan de haak. Gavin heeft ook naar zijn oma geluisterd. “Eet maar goed je spek en eieren op, Gavin … Dat je later groot en sterk wordt … “ Hij heeft hard gewerkt. Oma’s wil is wet. Zelfs een kapotte bril en een zere rug weerhielden hem met zijn power er niet van om in overtime te scoren. De Lotto Arena werd gek … en ik begon te watertanden naar die spek met eieren van weleer.

Daniel

Competitiewedstrijden in het Belgische basket. Het lijkt een voorspel met een ware Coitus Interruptus. Eindeloos als het ware. Maar het is gebeurd. De tweede ronde van de Scoore League is nu aangebroken. De Giants staan tweede. De supporters in de Lotto Arena mogen zich opmaken voor een trouwe schare aan Willebroekse kangoeroes. En … beste vrienden … Onderschat de mannen van Daniel Goethals niet. Ze zijn aan een opmerkelijk goed seizoen bezig. De noemer seizoensrevelatie wordt her en der in de mond genomen. Maar de eindmeet is nog ver af.

De echte ster van Willebroek blijft nog altijd hun coach Daniel Goethals. Tijdens de eerste match van het seizoen tussen de Giants en Kangoeroes viel het al op … Daniel is en blijft een opmerkelijk man. Alleen al door zijn levendig coachen … op het randje van een ‘crise cardiaque’ af. Zou er zaterdag een ziekenwagen klaar staan voor het geval dat hij net over de grens gaat? We gunnen het hem niet. Aan alles zie je dat basketbal zijn leven is … Ik vraag me soms af of hij niet liever zelf op het terrein zou staan. Bij hem overvalt me het gevoel dat hij onmiddellijk het terrein wilt opspringen. Zou het bij Roel Moors ook zo zijn? Want zeg nu zelf … Moors versus Goethals. De tijden van weleer lijken wel te herleven … aan de zijlijn van het Belgische basketbal.

Jean-Marc

Hij kijkt er naar uit … Tenminste als we de woorden van de krant mogen geloven. Jean-Marc Mwema, 8 jaar lang een oppergiant keert voor de allereerste keer met Oostende terug naar de Lotto Arena. Antwerp Giants-Oostende. De kraker van het Belgische basketbal. Ontgetwijfeld wordt het een warm ontvangst voor de Fellaini van het Belgische basketbal.

Het mag gezegd en geschreven worden. Mwema’s verhaal leest als een roman met een krankzinnig plot. De krullenbol van het Belgische basketbal flirtte met het buitenland, keerde van een kale reis terug, zei neen tegen Limburg, maar verloor zijn basketbalhart aan Oostende. Maar het stad is hij nooit uit zijn hart verloren. Bij vrije dagen keert hij met plezier terug naar het land van de Schelde.

Ik vraag me af hoe hij zich nu zou moeten voelen. Het moet toch vreemd aanvoelen om terug in de Lotto Arena te keren? Gaat hij zich niet vergissen qua kleedkamer? Elke baltoets voor Mwema gaat een ongenaakbare hardheid in de zaal teweegbrengen. En gaat hij juichen als Oostende zou winnen of viert hij sereen? Of krijgen we een Antwerps happy-end en stunten de Giants en heroveren ze de leidersplaats? Woensdagavond kennen we het verdict.

 

Pralines

Antwerp Giants versus Oostende. David tegen de reus Goliath. Na the Night of the Giants krijg je nu meer dan ooit ook de Battle of The Giants. Loopt Oostende verder uit of komen de Giants gelijk? Meer dan ooit wordt het treffen op 1 februari moneytime. Een overwinning van de Antwerpse reuzen kan heel de Belgische basketcompetitie nieuw leven in blazen. Zeg nu zelf … Giants hebben de voorbije maanden een stuk van de kloof gedicht. We zijn nu al midden januari. De Giants werden pas net ge-lyncht in de strijd om de eerste plek. Voor hoelang? Want de kloof kan onmiddellijk gedicht worden. Het onderscheid lijkt nu al zo klein  … Jean-Marc Mwema zal het op 1 februari ongetwijfeld geweten hebben. Komt er een fluitconcert aan of toch niet? Mwema ging voor het buitenland, maar kwam langs de zee Oostende terug binnen. Het belooft een heet avondje te worden voor de Fellaini van het Belgische Basketbal.

Antwerp Giants: van tijd tot tijd briljanten sterren de luxe, van tijd tot tijd Guus Flaters in het kwadraat. Ach, het heeft zo z’n charmes. Sport is emotie en dat mag geuit worden. Ooit zat ik op de tribune in de Lotto Arena. Geloof me vrij: de Giants speelden ronduit slecht. Een tribune-genoot (of hoe noemt dat) deelde plots pralines uit. Een beetje onder het motto: “Ze spelen slecht. En dan ben ik verdrietig. En wanneer ik verdrietig ben, heb ik chocolat nodig.”  Ja, ook ik begrijp mijn Antwerpse taal. Het waren goede L*******as praline. Maar ach. Ik heb nu één boodschap voor die mijnheer. Laat die pralines maar thuis. De heren op het terrein moeten zelf maar voor het ultieme guilty pleasure (dixit delirium) zorgen.

Schoepen Troef

Het kan spoken in de Lotto Arena. Het gebeurt gratis en voor niets tijdens de Europese wedstrijden van de Antwerp Giants. Vorig jaar was ik al getuige van een opmerkelijke comeback in de match tegen Villeurbane. Eventjes een reminder oprakelen. 17 punten achterstand ophalen in amper 10 minuten om dan nog met 10 punten verschil te winnen. Of was het nu omgekeerd? Ach, het maakt niet uit. Het enige wat zeker was, is dat Yoeri Schoepen toen in zijn element was. Met 5 of 6 driepunten maakte hij kaas met gaatjes van de Franse ambities.

Het huidig seizoen is niet altijd je dat voor het jonge baskettalent. Al een paar keer zag ik hem met 5 fouten naar de kant gaan. En toch … tegen de Turkse toppers van Demir Insaat, was het weer van dattum. In de eerste helft stond Yoeri zijn vizier op scherp. Driepunters vlogen er naar believen in. In kaartkringen zou Schoepen Troef de ideale terminologie zijn.

Jonge Belgen. Ze vinden hun weg steeds beter bij de Antwerp Giants. Pineut van de match was Rogiers. Je zou voor minder. Nu krijg je een kans om Europese ervaring op te doen. Dan moet je het veld verlaten met een pijnlijke voetblessure.

Ach, Amerikaan of Belg. Het heeft wat om naar die Europese Giants-matchen te kijken. Zeker als je tussen twee rasechte sinjoren zit. Na de eerste helft was hun commentaar vernietigend. ‘Niet meer, dan een training waard’. Tijdens de tweede helft waren ze een ‘crise cardiaque’ nabij. ‘In 48 jaar dat ik basket heb gezien, nooit eerder gezien. Met zo’n ploeg mogen ze Oostende het vuur aan de schenen leggen”, weerklonk het naast mij.  De Schoepen Troef hebben ze al. Nu de klaveren, de harten en de ruiten nog …