De studiewereld van Olivia Simmons: Thanatopraxie

Ik heb een uitdaging voor u. Probeer eens het woord thanatopraxie vliegensvlug vijf maal na elkaar uit te spreken zonder over uw tong te struikelen. Het is een huzarenstukje om dit te verwezenlijken. Laat staan dat het een woord is dat je over je lippen krijgt tijdens een bezoekje aan een discotheek. En het is helemaal niet evident om er een babbeltje over te doen. Maar onlangs gebeurde het toch. Ik was te gast tijdens de voorstelling van de Miss België-finalisten. Omdat ik een nieuwsgierige Aag ben, heb ik een hulplijn gebruikt om te ontdekken wat dit woord te betekenen. Blijkbaar studeerde één van de dertig mooisten van het moment deze opmerkelijke studie.  Meer bepaald: Brussels ‘schuenste’ Olivia Simmons. Via via kwam ik te weten waar de professionele ambities van deze bevallige schone liggen.

Ik verlos u even uit uw lijden. Thanatopraxie is het representabel krijgen van een overledene zodoende dat de nabestaande op een waardige manier afscheid kan nemen. Niet meteen iets dat je verwacht van een jonge vrouw qua studie. Maar naar haar eigen zeggen maakte het overlijden van haar grootouders iets los in de piepjonge Olivia. Iemand moet het doen vertrouwde ze me toe. En werkzekerheid lijkt nu al gegarandeerd. Het is naar Olivia’s gevoel enorm  belangrijk dat mensen op een waardige manier afscheid kunnen nemen.  Haar familie keek in het begin vreemd op. Maar nu is het een deel van haar leven geworden.

Met haar 1m68 had ze nooit verwacht dat ze tot in de finale van Miss België zou raken.  Ze nam deel omdat ze  eens van de ervaring wou proeven. Maar nu ze er éénmaal is, hoopt ze het kroontje aan de hoofdstad te schenken. Of het zo ver gaat komen, weten we begin januari. En toch .. is Olivia er in geslaagd om mij één woord te leren: Thanatopraxie. En dat zal ik nooit vergeten. Dat is al een verdienste op zich.

Foto: Jan Liekens

Korte Metten

Fata Morgana en ik. Het was een huwelijk dat 36x tot een ware coïtus interruptus heeft geleid. Want 36 keer is het correcte aantal keer dat ik het sterrenprogramma van Eén live heb bekeken.  Over heel het Vlaamse land heb ik sterretjes zien vliegen. Maar het had zijn charmes. Voor wie het nu in Keulen hoort donderen. Gemeentes en steden kregen één week om verbondenheid onder zijn inwoners te tonen aan kijkend Vlaanderen. Hiervoor werden ze beloond met maximum vijf sterren.  De presentatoren was destijds Geena Lisa en Sergio (later op een keurige manier vervangen door Steph Goossens). En wanneer je zo dikwijls als vliegende reporter de Sterrenslag van Eén hebt bijgewoond, leer je ook de mensen op en achter de schermen kennen. En wanneer één van hen een nieuwe theatershow heeft, wil ik daar met plezier aandacht aan besteden. Juist ja, nu zondag gaat het nieuwe project van Steph Goossens in première. Place to be wordt het Antwerpse Theater Elckerlyc.

Steph en ik hebben wat we noemen: een gewezen ‘big band’ met elkaar.  We hebben duidelijk ‘korte metten’ gemaakt met onze kilo’s. Laat Korte Metten nu ook de titel zijn van de nieuwe show. Marcel  (Steph Goossens) is net vijftig geworden en geeft onder druk van zijn familie een verjaardagfeest. Vanuit onverwachte hoek dreigt het gebeuren uit te lopen een desastreuze misser van formaat. Voor Marcel de ideale gelegenheid om korte metten te maken met één en ander. Anderhalf uur gulle lach met inhoud. En ik, ik denk nu al na over mijn veertigste verjaardag binnen enkele maanden.

Meer info over Korte Metten kan u vinden op:
http://www.elckerlyc.be/nl/programma/kortemetten.htm

Goed begonnen is …

Kent u het spreekwoord: Goed begonnen is half gewonnen? Vorig jaar was het seizoensbegin van Telenet Giants Antwerp al vrij fraai te noemen met 7 overwinningen op rij. En ook nu zijn de Antwerpse reusjes vrij fraai uit de startblokken vertrokken. 5 zeges op 6 in de voorrondes van de Champions League. En de eerste 2 moeilijke klippen in de competitie ook netjes overwonnen. Meer bepaald: tegen vice-kampioen Brussels en Aalst. Alleen die dekselse Polen staken een stevige stok in de wielen.

Goed begonnen mag dan wel half gewonnen zijn. Niets is zeker in een mensenleven. De Belgische basketbalcompetitie is nog pokkelang. De apotheose is pas begin juni 2018. Eénder welke hetzij ‘positieve’ of ‘negatieve’ analyse heeft nu geen enkele waarde. Buiten ééntje uit grootmoeders tijd. Ze zei ooit: ‘De winnaar heeft altijd gelijk’. Wie ben ik om grootmoeders wijsheden tegen te spreken. Met 7 overwinningen op 8 wedstrijd oogt de balans vrij fraai. Maar het tij kan snel keren. Ik zal alvast eieren naar de Clarissen brengen. In de stille hoop dat het weer boven de Lotto Arena stabiel blijft. Doet u hetzelfde?

Dansen op de tonen van Music for a Smile

Zaterdag 7 oktober is het weer zo ver. Dan is het tijd voor de derde editie van Music for a Smile. Dit jaar heeft de organisatie gekozen voor steengoede artiesten met dansbare hits en een geweldige afterparty. De opbrengst van het feestje gaat naar V.Z.W. Prader-Willi Vlaanderen. Deze organisatie zet zich in voor mensen met het Prader-Willi syndroom. Prader-WIlli is een zeer zeldzaam syndroom dat veroorzaakt wordt door een klein defect op chromosoom 5.

Op de affiche staat heel wat fraais. Tijdens Belgium’s Got Talent kon je USUAL al aan het werk zien. Hij zal het publiek opwarmen met covers en zelfgeschreven hits. Voor het derde jaar op rij is ook INE van de partij. Zij brengt muziek op haar eigen manier en gaat geen uitdaging uit de weg. Gaande van ‘Lichtjes van de Schelde’ tot ‘I Need Never Get Old’. Iets op naar uit te kijken, als het ware.

Ook Boulevard Vinyl laat de dansbeetjes loszwieren. Deze cover-partyband brengt de grootste hits van vroeger en nu in een geweldige show. Ze waren al te zien op Genk on Stage en de Gentse Feesten.

Als klap op de vuurpijl komt DJ Nasrien Cnops langs. In een ver verleden was ze sidekick van Peter Van De Veire en werkte ze als presentatrice voor FOX. Ze broeit maar al te graag op creatieve projecten in de mediawereld. Maar tijdens Music for a Smile zet ze die eventjes opzij en laat ze vooral haar DJ-kunsten zien.

Music for a Smile 2017 gaat door op 7 oktober in Zaal De Dreef (Oostakker 1b) in Vorselaar. Tickets voor de avond kosten 10 euro. En ze zijn te koop via de website: www.musicforasmile.be

Meer info kan je vinden op : www.facebook.com/musicforasmileevent

Foto : Organisatie Music for a Smile

Adieu Moeke

Daar zat ik dan met mijn mond vol tanden iets voor twaalven woensdagavond. U moet weten dat ik naar de avant-première van Clouseau 30 was geweest en niets van Bake Off Vlaanderen heb gezien. Alleen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Zo ging ik op zoek naar de afvaller van Bake Off Vlaanderen. Ineens floepte het op mijn scherm. Anne-Mie moest vlak voor de halvefinale afscheid nemen van de groep. Een schokgolf sidderde door me heen. Bake Off Vlaanderen zonder Moeke. Het is als een café zonder bier, als een taart zonder slagroom. Het hoort niet zo te zijn. Maar het is toch zo. Dus bij deze een welgemeende: Adieu Moeke, het ga je goed.

Ze leek nochtans een vlekkeloos parcours afgelegd te hebben. Ze sluipte doorheen de bakkerswedstrijd als een jager op zijn prooi. En toch is één foutje fataal in deze wedstrijd. Een titel van Meesterbakker geeft zelfs geen garanties meer. Maar toch: ik kan het nog steeds niet geloven. Bake Off Vlaanderen zonder Moeke. Het is als een café zonder bier, als een taart zonder slagroom en als een Wim Opbrouck zonder schouder om op uit huilen. Het hoort niet zo te zijn. Maar het is toch zo. Dus bij deze een welgemeende: Adieu Moeke, het ga je goed.

2 mannen en 2 vrouwen blijven nog in de running. Eén van hen wint Bake Off Vlaanderen. Het gaat er lang niet meer over wie het beste bakt. Maar wel wie het beste zijn zenuwen onder controle kan houden en een foutloos parcours kan bakken. Maar het zal Moeke niet zijn. En ik kan het diep vanbinnen nog steeds niet geloven. Bake Off Vlaanderen zonder Moeke. Het is als een café zonder bier, als een slagroom zonder taart, als een Wim Opbrouck zonder schouder om op uit te huilen en als een fraisier met frambozen. Het hoort niet zo te zijn. Maar het is toch zo. Dus bij deze: een welgemeende: Adieu Moeke, het ga je goed.

Foto: Jan Liekens

 

De Orde van de Dag is weer daar

In het voorbije theaterseizoen waren ze de sensatie in ARSENAAL/LAZARUS. Het Nederlandse collectief De Orde van de Dag kwam langs, maakte veel indruk en overtuigde vriend en vijand met hun satirische actualiteitenshow. Opvallend fenomeen was dat de Orde van de Dag heel wat jongeren naar de theaterzalen lokten. Mits dat goede dingen vooraleer ze uit drie bestaan altijd langs twee moeten passeren, wordt er dit jaar nieuw orde op zaken gesteld in de Dijlestad.

Ook in het theaterseizoen 2017-2018 zakt de Orde van de Dag drie keer vanuit Nederland af naar de Dijlestad. De eerste keer is weldra daar. Op 12 oktober zakt De Bende van opperhoofd Greg voor de eerste keer naar ARSENAAL/LAZARUS af. Passeert Donald Trump opnieuw de revue? Zeggen ze ‘Si’ tegen het Catalaanse referendum? En zit de zaal weer bomvol Mechelse studenten? Eén ding is zeker: De Orde is weer daar.

Meer info: http://www.arsenaallazarus.be

Als De Geest met de Nacht

Geert Vanloffelt ofwel De Geest laat weer van zich horen. Met zijn single ‘Nacht’ benadert hij het thema zinloos geweld heel erg tastbaar. Afgelopen zomer werd in Genk, de stad waar zanger Geert Vanloffelt opgroeide, een jonge vrouw met haar kind op de arm bij klaarlichte dag aangevallen. Het slachtoffer kreeg enkele messteken in de hals en overleefde deze daad niet. De zanger stelt zich in deze song in de plaats van de nabestaanden enkele herkenbare vragen.

De zanger uit zich heel kritisch tegenover de maatschappij. Naar zijn gevoel leven we tegenwoordig in een maatschappij waarbij bepaalde mensen of groeperingen steeds vaker het heft in handen nemen. Andere vormen van onrecht en vele aanslagen zijn dagdagelijkse realiteit geworden. Nacht is een voorsmaakje van het titelloze debuutalbum dat op 10 november verschijnt. Als De Geest zich met de Nacht laat zien, wordt het nu alvast iets om naar uit te kijken.

Fotocredits: CNR Records / Koen Bauters

Caroline Delforge: het meisje van de frietjes

Enkele maanden geleden zag ik in de Willebroekse discotheek Carré een jonge blonde dame zitten. De piepjonge Caroline Delforge uit Roeselare was toen tijdens de nationale Missendag van Miss België op een barkruk rustig bezig met het verorberen van haar frietjes. Caroline, een lid van de Delforge-dynastie uit het kermiswereldje, wou vrank en vrij haar kans wagen tijdens Miss West-Vlaanderen. Ze stond me toen met heel veel plezier te woord. Een gezellige babbel volgde. De rest behoort ondertussen tot de Miss België-geschiedenis. De maanden nadien heb ik de wedstrijd op de voet gevolgd. Caroline deed het meer dan uitstekend. De éne stap na de andere volgde vrij gezwind. Zo stootte ze door naar de nationale preselectie. Ik begon het al te vermoeden. Zou het dan toch gebeuren? Stoot het meisje van de frietjes in één klap door naar de grote Miss België-finale. Het kon in één klap gebeuren.

Onlangs werd ik geïnviteerd op de voorstelling van de Miss België-finalisten. Het antwoord op mijn ‘prangende’ vraag zou eindelijk een oplossing kennen.  En ja hoor. Daar stond ze dan. De blonde Caroline stond te genieten van haar finaleplek. De frietjes waren in de verste versten niet te bespeuren. Ze waren tussen ons gezegd en gezwegen ingeruild voor een fraai Miss België-lint en bijhorende glas champagne. Het was een blij weerzien met Caroline. Ze was naar eigen zeggen een beetje verbaasd over haar finaleplek. Toch blijft haar ambitie intact. De drang om de kans van haar leven bloedserieus te nemen was alom aanwezig. De voetjes blijven op de grond. Maar het besef dat er zoals op de kermis en éénder welk computergame een higher level aankomt was er.  In plaats van haar broodje, lijken de frietjes voor Caroline door haar Miss België-finaleplek nu al gebakken. Of is het zoals in schietkraam-terminologie haar deelname een schot in de roos? Of heeft ze ‘flosj’ van de molen in haar bezit. Eén ding is zeker. Ik weet niet of ik  Caroline nog als het meisje van de frietjes mag omschrijven. Ze is nu een echte Miss België-finaliste geworden. En daar moet ik nederig het hoofd voor buigen. Bij deze …

Foto: Jan Liekens

Carmen: Mijn eerste opera

Opera en Bart Liekens. Het is op het eerste gezicht een nogal gekke combinatie. Maar soms moet een mens eens uit zijn comfortzone treden. En ik had er wel eens zin in om me buiten mijn territoriale vaarwateren te begeven. Zondag heb ik voor de eerste keer in mijn leven een opera bijgewoond. Mijn keuze viel op Carmen van Bizet. Het was nogal een bijzondere ervaring. Enerzijds omdat het een opera was waarvan het elitaire jasje was weggehaald. Anderzijds omdat het hier ging over opera met een zware dosis flamenco er bovenop. Op een dag dat Spanje in brand staat omwille van het referendum in Catalonië: een ronduit bijzonder moment dit jaar.

Bezielster van deze Carmen was de Nederlandse operadiva Tania Kross. Fans van het populaire lied leerden haar kennen door haar deelname aan ‘De Beste Zangers van Nederland’ (onze Liefde voor muziek: wel te verstaan). Tania Kross is wat je noemt een operastem pur sang en een podiumpersoonlijkheid om u tegen te zeggen. En dat merk je als je naar Carmen kijkt. De blikken in de zaal worden letterlijk naar Tania toegezogen.

Omdat ik een tryout van Carmen hebt bezocht, zegt de erecode dat ik niet al te veel mag verklappen. Wachten tot de première is een must. Maar ik licht toch graag een tipje van de sluier. Het meest opmerkelijke aan heel gebeuren was de propvolle zaal. Tania Kross heeft er een levensmissie van gemaakt om opera terug aan het volk te geven. Met uitverkochte Nederlandse zalen en een theatertournee lijkt ze daarin ook cum laude te slagen. Opvallend was dat er ook verschillende jonge kinderen naar Amsterdam waren afgezakt. Door ‘Beste Zangers’ zijn er duidelijk muren gesloopt in cultureel Nederland. En dat is een zeer opvallende vaststelling. Het elitaire aspect van de opera heeft ‘La Kross’ duidelijk in de prullenbak gesmeten. Ze steekt haar nek uit om dit muziekgenre aan alle mensen te tonen. Of in België dergelijke projecten mogelijk zijn? Ik weet het niet. De kritische cultuurpers zou aan Tania Kross een vette kluif hebben. Iets in mij zegt dat ze daar maling aan het heeft. Ze weet dat ze kwaliteit levert en haar lef van hier tot en met Tokio staat buiten kijf.