Caroline Delforge: ‘Hunkeren naar de dag dat de kermis terug opent.’

Tijdens haar Miss België-campagne van enkele jaren geleden, liep ik Caroline Delforge tegen het lijf. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, at ze een pakje friet in de Carré. Op de plek dat de meeste mensen associëren met feesten, vertelde ze haar verhaal over de ‘foor’. Want Caroline is een telg van de Delforge-kermisdynastie. “De kermis is nu ook mijn voltijdse job”, glimlacht Caroline. “Na Miss België heb ik een jaar bij mijn ouders gewerkt. Dat beviel me zodanig goed dat ik bij hen ben gebleven. Ik kon het niet in de steek laten om terug te keren naar de schoolbanken. Dus ik heb gekozen voor een leven op de kermis.”

Kermis in Coronatijd
Om een centje te verdienen, zijn de Delforges nu gestart met een heuse oliebollen- , appelbeignets en Brusselse Wafelsverkoop aan huis. “Dat is best wel vreemd. Onze agenda staat goed vol. Maar het vergt voor ons een heel andere werkwijze. Er is geen verloop aan de toog. Je hoort op de achtergrond geen pompende muziek zoals je het normaal op de kermis hoort. Alleen de vogeltjes hoor je fluiten. Maar als kermismensen moeten we creatief blijven in Coronatijd. Er moet geld in het laatje komen. We kwamen op het idee van mijn nonkel, die in Wallonië was gestart met de verkoop van Lackmans. Dat inspireerde ons om hetzelfde te doen met oliebollen. Vele van onze kermiscollega’s doen hetzelfde. Eerlijk: je kan moeilijk een lunapark voor de mensen hun deur parkeren en zeggen. Hier zijn 500 jetons, speel maar. Maar het gemis is groot om mijn plekje in het kraam terug op te nemen. Wanneer we de oliebollen aan huis leveren, heb ik al vaak tegen mijn mama gezegd dat het allemaal toch zo lekker ruikt. De geur mis ik toch”, vertelt Caroline.

Planeet Kermis
‘Momenteel leeft ik als kermismedewerker op een ‘andere planeet’, aldus Caroline. “Normaal gezien werken we van 11 uur ’s ochtends tot 2 uur ’s nachts op de kermis. Maar nu sta ik op om negen uur op en kijk ik gewoon ’s avonds naar de films, die op televisie passeren. Het is heel hard wennen om zo te leven. Ook omdat we goed genoeg beseffen dat de eerste kermis waarbij we mogen openen er wellicht ééntje zal zijn in een aangepaste versie. We zijn in een slechte science fiction film beland. Tja, aanvankelijk leek het allemaal ver van ons bed. Corona kwam steeds dichterbij. We waren opgebouwd voor de Halfvastenfoor in Gent toen we op vrijdagavond van de plaatsmeester te horen kregen dat we niet mochten openen. Dat was eventjes slikken. Nadien kregen we ook een ‘njet’ te horen van Kortrijk en Brugge. Het is wachten op de Sinksenfoor. Daar hebben we nog geen ja of geen neen voor gekregen. Maar het ziet er heel somber uit voor jonge mensen, die al geïnvesteerd hebben en nu zoiets meemaken. Zij hunkeren naar de dag dat de kermis terug mag openen om een deel van hun centjes terug te verdienen.”

Foto: Collectie Caroline Delforge

Caroline Delforge: het meisje van de frietjes

Enkele maanden geleden zag ik in de Willebroekse discotheek Carré een jonge blonde dame zitten. De piepjonge Caroline Delforge uit Roeselare was toen tijdens de nationale Missendag van Miss België op een barkruk rustig bezig met het verorberen van haar frietjes. Caroline, een lid van de Delforge-dynastie uit het kermiswereldje, wou vrank en vrij haar kans wagen tijdens Miss West-Vlaanderen. Ze stond me toen met heel veel plezier te woord. Een gezellige babbel volgde. De rest behoort ondertussen tot de Miss België-geschiedenis. De maanden nadien heb ik de wedstrijd op de voet gevolgd. Caroline deed het meer dan uitstekend. De éne stap na de andere volgde vrij gezwind. Zo stootte ze door naar de nationale preselectie. Ik begon het al te vermoeden. Zou het dan toch gebeuren? Stoot het meisje van de frietjes in één klap door naar de grote Miss België-finale. Het kon in één klap gebeuren.

Onlangs werd ik geïnviteerd op de voorstelling van de Miss België-finalisten. Het antwoord op mijn ‘prangende’ vraag zou eindelijk een oplossing kennen.  En ja hoor. Daar stond ze dan. De blonde Caroline stond te genieten van haar finaleplek. De frietjes waren in de verste versten niet te bespeuren. Ze waren tussen ons gezegd en gezwegen ingeruild voor een fraai Miss België-lint en bijhorende glas champagne. Het was een blij weerzien met Caroline. Ze was naar eigen zeggen een beetje verbaasd over haar finaleplek. Toch blijft haar ambitie intact. De drang om de kans van haar leven bloedserieus te nemen was alom aanwezig. De voetjes blijven op de grond. Maar het besef dat er zoals op de kermis en éénder welk computergame een higher level aankomt was er.  In plaats van haar broodje, lijken de frietjes voor Caroline door haar Miss België-finaleplek nu al gebakken. Of is het zoals in schietkraam-terminologie haar deelname een schot in de roos? Of heeft ze ‘flosj’ van de molen in haar bezit. Eén ding is zeker. Ik weet niet of ik  Caroline nog als het meisje van de frietjes mag omschrijven. Ze is nu een echte Miss België-finaliste geworden. En daar moet ik nederig het hoofd voor buigen. Bij deze …

Foto: Jan Liekens