Jaarlijks is het in de meimaand tijd voor de Leestse Slakkengang. Een bijzonder fraai wandelparcours rond de Zenne. Voor het derde jaar op rij heb ik deelgenomen aan de tocht van organisatiecomité De Slak. Iets meer dan 20 km heb ik op 9 mei afgewerkt. Op het parcours liep ik een oude bekende tegen het lijf. Meer bepaald: het natuurgebied Den Battelaer in Battel. Ik schreef er ooit een blogje over omdat in dit gebied een genadeloze dijkenklim is. En toch …
De dijkenklim werd voor de verandering een afdaling. Compleet buiten mijn comfortzone. Maar het was een bord langs de weg dat me het meeste schrik inboezemde. De boodschap was veelzeggend. Op weg naar de Zenne kreeg ik te lezen: ‘Opgepast drijfzand’. De moed zakte diep in mijn schoenen weg of zakte ik zelf weg in het drijfzand?
Ik stel u met plezier gerust. Onder mijn voeten heb ik onderweg geen drijfzand gevoeld. Fraaie beeldje van vergezichten daarentegen heb ik genoeg kunnen schieten. De Slakkengang is in mijn wandelcarrière uitgegroeid tot een ware traditional. Weest gerust: er is alleen op papier spraken van de ‘naam’ Slakkengang. De benen voelden goed aan. Het was me duidelijk. Geen berg is hoog genoeg, geen zee is diep genoeg, zelfs geen bord ‘opgepast drijfzand’ hield me tegen.
Tocht: 20 km afgewerkt op 9/5/2018
Meer foto’s kan u zien op:
https://www.irista.com/gallery/rizjkbz8x95z
Plots floepte de Whatsapp op mijn GSM aan. Er kwam een leuke familiale quote binnen. Eén van de jongsten uit de familie was zeer geïnspireerd door het zonnetje. ‘Bloemetjes zijn er om de wereld te versieren’, klonk het filosofisch op een zaterdagnamiddag. Alleen is niet elk bloemetje gemaakt om de wereld te versieren. Zo groeit er op het tuinpad van mijn vader een eenzaam bloemetje. We kunnen het niet over ons hard krijgen om het uit te trekken. Want het is zo uniek dat het een fraai beeld oplevert. Een blauw/paars viooltje raakte compleet gedesoriënteerd en groeit nu als een heerser op het tuinpad van mijn vader. Het maakt me een beetje nostalgisch. Want zei Wim Sonneveld nu niet: ‘Langs het tuinpad van mijn vader, zag ik de hoge bomen staan’. Ik moet nu met de hand op mijn hart stellen dat ik langs dat weggetje een eenzaam bloemetje zag staan. Maar ach, bloemetjes zijn er om de wereld te versieren, niet waar. Deze les draag ik vanaf vandaag voor de rest van mijn leven mee. En ja, daar kan geen grote mensen-wijsheid iets tegen doen.
Meimaand, communiemaand. En ook ik was geïnviteerd op een leuk feestje. Mijn neefje van 12 deed vorige zondag zijn plechtige heilige communie. Laat het tussen ons gezegd en gezwegen, maar zijn vormsel noemen. En hij was een Lucky bird. Het was een zonovergoten dag in Sint-Katelijne-Waver. En daar wou ik ten volle van profiteren. Ik was al zeer vroeg uit de veren. Op dezelfde dag was het de ‘Wandeling van de Groentestreek’. En omdat ik vooraleer ik ging feesten eventjes de beentjes wou strekken, had ik al een kleine 14 km te voet achter de kiezen. Akkoord, de wandeling was maar 12 km. Maar ik ben nog keurig naar huis gestapt. Business like usual in eigen gemeente. En toch …
Vlaanderen Wandelt in Brasschaat en Brakel is nog maar pas achter de rug. De gastwandelclubs van 2019 zijn al bekend. Volgend jaar organiseren Puurs en Roeselare dit grootschalig wandelevenement. Vanaf nu mogen ze beginnen aan hun publiciteitscampagne. Op de foto zie je de promostand van Wandelclub Ibis uit Puurs in Brasschaat. Ook in Brakel waren ze present. Op zondag 28 april 2019 zijn ze alvast klaar om het beste van zichzelf te geven. Nu al zijn ze op zoek naar vrijwilligers om het event in goede banen te leiden. Vele handen maken het werk lichter. Wie interesse heeft, kan best eens naar de site van Wandelclub Ibis surfen: 
De eerste warmte doet wat met een mens. Ook bij mij … Afgelopen donderdag nam ik deel aan een wandeltocht door Duffel en omstreken. Daar was namelijk de 17e editie van de Kiliaanwandeling. Mits ik deze nog nooit had mee gestapt, wou ik ze absoluut van mijn to do-lijst schrappen. Qua temperatuur was het misschien er net over. Maar een mens heeft zo nu eens wat vitamine A,B,C,D nodig. Tussen ons gezegd en gezwegen: tijdens een wandeltocht door Vlaamse velden zie je vaak de meest opmerkelijke dingen. Zo ontdekte ik een koppel dat in deze ‘scheidingstijden’ maar liefst 60 jaar lief en leed met elkaar deelde. Maar de ster van de wandeling was ongetwijfeld: Jefke.
De Dodentocht. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Enerzijds is het een marteling om begin augustus te starten aan de meest heroïsche wandeltocht van het land. Want tussen ons gezegd en gezwegen: 100 km stappen in 24 uur tijd is iets waar je Me, Myself and I meerdere malen tegen het lijf loopt. En toch … Aan de andere kant is het een microbe, die eens je er door gebeten bent je er moeilijk van af geraakt.
