Zelfs de bomen zijn fan van de Rode Duivels

Puurs was  zondag het mekka van de Wandelsport. Voor de 38e keer werd de Zomertocht georganiseerd. Ik heb mijn stoutste wandelschoentjes aangetrokken. Zij hebben me maar liefst 20 km langs Puurs wegen richting Wintam gebracht. Het viel meteen op. De regio Klein-Brabant is in de ban van de Rode Duivels. De driekleuren wapperden talrijk over heel het parcours.

Maar in de  Bornemse Paepenstraat was het hek pas helemaal van de dam. Toen ik de straat binnen stapte, hing er een grote driekleur boven het wegdek. Ik voelde me bijna Yves Lampaert die als Belgisch kampioen over de meet reed. Alleen wist ik op dat moment nog niet dat de skartende boerenzoon enkele uren later tot Belgisch kampioen zou gehuldigd worden. Maar in de Paepenstraat toonden vele huizen zich van hun beste kant. Zelfs de bomen toonden hun voorliefde voor zwart-geel en rood.  Ik was onder de indruk. Wie had dat in elkaar gebokst? Had er een sprookjesfiguur haar kaboutervrienden met deze opdracht op pad gestuurd? Hoedanook was heel het zwart-geel-rood verhaal een fraai zicht in de bomenrijke straat.

De wandeltocht ging rustig verder tot plots op het parcours een wandelcoach me voorbij fietste.   Heel aandachtig haar pupillen in het oog houdend. Mijn oog viel meteen op het opschrift op haar trui ‘Vrouwe Tine 95’. Vrouwe Tine ….. Mijn fantasie sloeg meteen op hol. Was Vrouwe Holle ook geen sprookjesfiguur? Ik ben het meteen gaan opzoeken. Blijkbaar wel als ik de Gebroeders Grimm mag geloven. Maar of nu deze broers  zwart, geel en rood getint waren, is me nog zeer de vraag.

Meer foto’s van de wandeltocht kan u ontdekken via:
https://goo.gl/SUiet6
https://photos.app.goo.gl/vkNMyPYK8jK6dUSS9

Foto’s: Bart Liekens

 

Parking Dries

Het leek er allemaal zo mooi uit te zien. Na de GP Marcel Kint sprak niemand zo lyrisch over de bochten in de laatste kilometer als Veranda’s Willems-coureur Dries De Bondt. Het zou een mooi vervolg kennen in de Baloise Belgium Tour. Ik was er heilig van overtuigd. En toch blijft het huwelijk tussen Dries en de nieuwe Rodne van België een bizar huwelijk met de nodige ups and downs. In 2017 werd hij uit koers gezet omdat hij op het trottoir reed. In 2018 viel hij en brak hij zijn neus. En toch zou Dries Dries niet zijn als hij in de kijker wist te rijden. Het moment van de voorbije Baloise Belgium Tour was vooral een waar eerbetoon van de Supportersclub Dries De Bondt aan hun fietsende held. Zij zorgden voor een fraai ontvangst naar de eeuwige aanvaller toe. En het werd nog straffer.

Enkele dagen later wandelde ik door Bornem. 25 km lang in de wandeltocht Ring Klein Brabant. En plots zag ik een opmerkelijk verkeersbord staan. Parking Dries stond erop genoteerd. Ik ben weer een wijsheid rijker. Echte wielerhelden uit Klein-Brabant: ze hebben zelfs hun eigen parking.

Foto: Bart Liekens

 

De 43ste Dodentochtsymfonie

De Dodentocht. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Enerzijds is het een marteling om begin augustus te starten aan de meest heroïsche wandeltocht van het land. Want tussen ons gezegd en gezwegen: 100 km stappen in 24 uur tijd is iets waar je Me, Myself and I meerdere malen tegen het lijf loopt. En toch … Aan de andere kant is het een microbe, die eens je er door gebeten bent je er moeilijk van af geraakt.

En zo liep ik een man tegen het lijf tijdens het Sportelen in Bornem. Een Midweekse wandeltocht waarbij je 3 lussen van 8, 6 en 4 km moet stappen. Tijdens een rustpauze was ik gretig mijn éclair aan het verorberen, toen ik een gesprek opving tussen twee kranige senioren die recht tegenover mij zaten. Samen méér dan 150 jaar oud waren ze tegen elkaar bezig over hun wandelprestatie. De éne wandelaar had de Kwaremont beklommen. Maar wat de andere zei, tartte pas echt ieders verbeelding. Hij had zich ingeschreven voor de Dodentocht. Als ambitie had hij zich voorgenomen om deze tocht voor de 43ste keer uit te stappen. Ik verslikte me bijna in de room en de chocolade van mijn éclair. 43 keer de Dodentocht uitstappen. Dat kunnen alleen de Mozarts en de Chopins van deze wereld. Bovendien was de brave man de tachtig gepasseerd. Hij was naar eigen zeggen met de jaren wat trager geworden. Toch was hij er fier over dat hij nog altijd rond vier uur ’s namiddags over de eindmeet kwam.

En ik … ik moest mijn laatste lus nog afwerken. Het werd een passage langs De Breeven, de nieuwe startplaats van Vlaanderens grootste wandeltocht.  Parcoursverkenning noemen ze dit. Het wordt anders dan anders.  Maar de man, die zijn 43ste Dodentocht wou uitstappen, bleef in mijn achterhoofd. Ik ben toch stiekem benieuwd of hij zijn 43ste Dodentochtsymfonie tot een goed einde zal brengen. Veni, Vidi, Vici, niet waar …  Een Radetzkymars is er tegenwoordig helemaal niets meer tegen.

Foto’s kan je vinden op:
https://www.irista.com/gallery/s4qyh9mdb86g
https://photos.app.goo.gl/tcomAE1J3IYwmMlL2

Foto’s: Bart Liekens

 

 

Concerto Dodentocht

11 augustus. Deze datum staat al een poosje vuurrood en omcirkeld genoteerd in mijn agenda. Dan is het namelijk Dodentocht-tijd. Ook dit jaar sta ik opnieuw aan de start. En het viel me zaterdagochtend al op. Bornem is nu al klaar voor de hel van Klein Brabant en omstreken. Als voorbereiding startte ik toen aan de 30km lange Binnenschipperstocht in Wintam en omgeving. Toen ik de startzaal van de wandeltocht betrad, weerklonk uit de luidsprekers ‘Les Lacs Du Connemara’. Om met servetten te zwaaien, was het veel te vroeg. Maar de sfeer zat er al goed in. De violen van Concerto Dodentocht leken nu al gestemd.

Al dat muzikale geweld roept bij mij herinneringen op. Tijdens mijn eerste Dodentocht regende het bakken uit de hemel. Pijpenstelen was een understatement. Toch waren er toen 3 Engelse DJ’s op de Scheldedijk de deelnemers aan het opwarmen. Ze hadden ‘If I could walk (500 miles)’ van The Proclaimers op repeat gezet in hun cd-speler. Memorabele herinneringen in de gietende regen om 10000 man dit te horen meezingen.

Vorig jaar zochten de plaatselijke DJ’s het dichter bij huis. Het was Frans Bauer-tijd daar aan de waterkant. Heb je even voor mij …   Ook het O-e-i-o-gebrul van de deelnemers ging door merg en been.

Maar toch zal ik nooit dat éne meisje vergeten dat na mijn eerste passage op die beruchte dijk ooit tegen me riep:  ‘Goed gedaan mijnheer. Je bent er bijna .. Nog 93 km te gaan.” Sarcastische humor. Het zit er al van heel jong in. Maar ach, het zal de Bornemse Sweet Caroline geweest zijn, niet waar … Die kunnen tegen een stootje.