Dodentocht 2018: En mijn nummer is …

De voorbije dagen kreeg ik vaak dezelfde vraag terug voor de kiezen. Meer bepaald: ‘Bart, neem je deel aan de Dodentocht?’. Wel het antwoord is: volmondig ja!
Ik heb nog nooit de Dodentocht uitgestapt. Deze wandeltocht in Klein-Brabant zie ik zowat als een maîtresse, waarmee je een haat-liefde verhouding hebt. De eerste momenten vergeet je nooit meer. Een ervaring om levenslang te koesteren. Maar anderzijds weet je ook dat het gras niet altijd even groen ziet. Je leert er bliksemsnel wat je grenzen op zowel mentaal als fysiek vlak zijn. Toch keer je altijd weer terug om je te testen. Zeg nu zelf: Is het niet beter om 10 km te wandelen op het terrein dan elke avond in je zetel te zitten en 0,0% aan lichaamsbeweging te doen. Niet waar?

Voor de die hards onder jullie. Jullie kunnen me alvast vanaf de start op 10/08/2018 om 21u volgen via het alomgekende trackingsysteem.

Mijn nummer is 6125.
De link is: https://tracking.dodentocht.be/

Advertenties

Matthew Michel en Floris Devooght: 2 vrienden met een creatieve Dodentochtmissie!

Creatieve vrienden/acteurs Matthew Michel en Floris Devooght hebben een missie. Vrijdag starten ze aan de 100 km van de beruchte Dodentocht. Beide heren hebben de voorbije weken/maanden al heel wat gewandeld. En nu volgt de grote test. Hun onderneming doen ze ten voordele voor het goede doel. Meer bepaald:  het ondersteunen van VZW De Kompanie, een creatief atelier voor jongvolwassenen met een verstandelijke beperking … Wil je dit project steunen en hen een duwtje in de rug geven op hun tocht, stort dan nu een vrijblijvende bijdrage op het rekeningnummer BE53 0016 9957 1453 met vermelding dedodentocht2018. Hen onderweg ondersteunen mag trouwens altijd!

Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar. Vergeet niet naam en adres te vermelden als mededeling voor een fiscaal attest.

Ps: Heren: we zien elkaar aan de start of onderweg

Foto: Matthew Michel / Floris Devooght (rechtenvrij)

Een week te vroeg

Vroeger was er op de nationale radio het principe van de actuaplaat. Het systeem is klaarhelder. Kies een plaat bij de actualiteit van de dag en win een cd-bon. Ik heb daar toch enkele malen een prijs mee gewonnen. Maar dat hoort nu al tot de geschiedenisboeken. Tegenwoordig lopen de actuaplaten de tijd ver vooruit.

Zo zat ik afgelopen zaterdag in aangenaam gezelschap te keuvelen op Elzestraat Midzomert. Het jaarlijkse evenement waar mijn vader aan meewerkt. Plots speelde de DJ ‘If i could walk 500 miles’ van The Proclaimers. Een plaat, die me doet herinneren aan mijn eerste Dodentocht. Toen ik op de Scheldedijk de ziel uit mijn lijf wandelde, liep ik drie Engelse DJ’s tegen het lijf.   Zij waren de boel aan het opzwepen met één plaat. En ja, het was deze wandelklassieker.  Ik keek minzaam naar de oude grijze man, die een beetje verder zat. Ik deed hem teken en zei: ‘Dit is wel een week te vroeg. Dat moet ik nu toch niet horen’. Hij glimlacht en zei ‘Tja, de actuaplaten zijn niet meer wat ze ooit waren.’  Ik zal mijn wandelschoentjes alvast maar opblinken.

Foto: Elzestraat Midzomert

IBIS-wandeldriedaagse: de laatste test voor de Dodentocht

Op 10 augustus is het weer zo ver. Dan stappen 13000 mensen mee in de Dodentocht. Voor diegenen, die toch nog een laatste tocht willen ervaren, is komende weekend Puurs the place to be. Op vrijdag 3 augustus, zaterdag 4 augustus en zondag 5 augustus organiseert wandelclub Ibis maar liefst voor de 39ste keer een heuse wandeldriedaagse. Op vrijdag kan je tot 21 km stappen, op zaterdag en op zondag maar liefst tot 42km. Meer info kan u vinden op: www.wsv-ibispuurs.be.

Fotobron: Wandelclub IBIS

 

 

Een bom bij de Dodentocht

Mijn verhouding met de Dodentocht is er ééntje dat het beste te omschrijven valt als haat-liefde. Eéns je er ooit aan gestart bent, is de drive des te groter om een volgende keer de confrontatie met jezelf aan te gaan. Maar het is zo’n hel als het een keer mis gaat. Maar een grotere hel als beschreven in het boek ‘De Jongen bij de Moefti’, kan ik het mezelf niet inbeelden. Filip Plompen schreef het boek. In het dagelijkse leven is Filip wijnadviseur bij Colruyt. Naast fietsen en marathons lopen is schrijven zijn passie. Wat in 2010 begon als een impulsieve daad, groeide uit tot een droom en een waar project. In 2015 kwam zijn eerste jeugdroman ‘Het geluid van de stilte’ uit. Intussen is hij bezig met verschillende nieuwe boeken, waaronder het vervolg op ‘De jongen bij de moefti’.

In zijn boek staat De Dodentocht centraal. Zoals elk jaar passeert De Dodentocht in Mariekerke. Toch zal deze editie voor altijd in het collectieve geheugen blijven hangen. Een losgeslagen eenzaat laat een bom ontploffen. De naam ‘Dodentocht’ krijgt een wel heel lugubere bijklank.

Een jongen van negen ziet alles gebeuren. Het zal zijn leven veranderen, samen met dat van vele anderen. Wie stopt deze waanzin die actueler is dan ooit? Hoe kan men iets beginnen tegen nietsontziende haat?

Dit is het ontwapenende verhaal van een jongen die de schokkende gebeurtenis keer op keer herbeleeft. Samen met zijn vader probeert hij het onbegrijpelijke te begrijpen.

Afgelopen zondag passeerde ik Mariekerke. Ik had nog geen idee van het bestaan dit boek.  Toen zag ik het bord staan: ‘Passiespelgemeente’. Business like usual, dacht ik toen. Nooit had ik verwacht dat de bom enkele dag later pas echt zou ontploffen … Op literair vlak wel te verstaan.

Foto: Bart Liekens

De 43ste Dodentochtsymfonie

De Dodentocht. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Enerzijds is het een marteling om begin augustus te starten aan de meest heroïsche wandeltocht van het land. Want tussen ons gezegd en gezwegen: 100 km stappen in 24 uur tijd is iets waar je Me, Myself and I meerdere malen tegen het lijf loopt. En toch … Aan de andere kant is het een microbe, die eens je er door gebeten bent je er moeilijk van af geraakt.

En zo liep ik een man tegen het lijf tijdens het Sportelen in Bornem. Een Midweekse wandeltocht waarbij je 3 lussen van 8, 6 en 4 km moet stappen. Tijdens een rustpauze was ik gretig mijn éclair aan het verorberen, toen ik een gesprek opving tussen twee kranige senioren die recht tegenover mij zaten. Samen méér dan 150 jaar oud waren ze tegen elkaar bezig over hun wandelprestatie. De éne wandelaar had de Kwaremont beklommen. Maar wat de andere zei, tartte pas echt ieders verbeelding. Hij had zich ingeschreven voor de Dodentocht. Als ambitie had hij zich voorgenomen om deze tocht voor de 43ste keer uit te stappen. Ik verslikte me bijna in de room en de chocolade van mijn éclair. 43 keer de Dodentocht uitstappen. Dat kunnen alleen de Mozarts en de Chopins van deze wereld. Bovendien was de brave man de tachtig gepasseerd. Hij was naar eigen zeggen met de jaren wat trager geworden. Toch was hij er fier over dat hij nog altijd rond vier uur ’s namiddags over de eindmeet kwam.

En ik … ik moest mijn laatste lus nog afwerken. Het werd een passage langs De Breeven, de nieuwe startplaats van Vlaanderens grootste wandeltocht.  Parcoursverkenning noemen ze dit. Het wordt anders dan anders.  Maar de man, die zijn 43ste Dodentocht wou uitstappen, bleef in mijn achterhoofd. Ik ben toch stiekem benieuwd of hij zijn 43ste Dodentochtsymfonie tot een goed einde zal brengen. Veni, Vidi, Vici, niet waar …  Een Radetzkymars is er tegenwoordig helemaal niets meer tegen.

Foto’s kan je vinden op:
https://www.irista.com/gallery/s4qyh9mdb86g
https://photos.app.goo.gl/tcomAE1J3IYwmMlL2

Foto’s: Bart Liekens

 

 

Den Elvis van den Dodentocht

16 augustus: het staat bij alle Elvis-fans als een dag van rouw aangestipt. 40 jaar geleden stierf The King of rock and roll. En toch … he’s still alive. Ik heb hem tijdens mijn Dodentocht-avontuur lijfelijk mogen aanschouwen. Hij stond daar te heupwiegen ergens in een Bornemse draai. Getooid in een wit glitterkostuum shakete hij de nacht tegemoet. All Shook Up, niet meer .. niet minder voor alle wandelaars.

Je ziet nog meer van die gekke fenomenen tijdens de Dodentocht. Wandelaars in een compleet gekke outfit. Liedjes, die uit het niets komen vallen. Op de Scheldedijk kwam ‘Wat ruist er door het struikgewas?’ om de hoek piepen. Een Bornem zingt was het logische gevolg, daar aan de waterkant. En toch …

Den Elvis van den Dodentocht zal me nog lang achtervolgen. Spreekwoordelijk gezegd luidde hij: ‘A little less conversation’ in. De pijp moest ik heel snel aan Maarten geven. Zelden heb ik me zo lonesome that night gevoeld in een massa van 10.000 wandelaars. Ziektekiemen en een te hoog aanvangsritme zorgden voor flanellen benen. Ik weet dat ik beter en langer kan stappen. En de gebeurtenissen van de Dodentocht moet ik aanvaarden. Maar ach, het kan en het mocht niet zijn. Of is dit nu afkomstig van de Elvis van Vlaanderen?