Och was ik maar … Captain Giant

Die woensdagavond na de achtste Night of The Giants. Captain Giant, de mascotte, huilde na afloop van de verloren wedstrijd tegen Bergen. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een match tegen de nummer acht uit de Belgische competitie zo gemakkelijk verloren ging? Och was ik maar … Captain Giant, dan mocht ik voor een volledig Sportpaleis mijn mening tonen.

Het Heat Danceteam gaf het beste van zichzelf. Maar het mocht niet baten. Och was ik maar … Captain Giant … dan kon ik ongegeneerd met deze dames mijn beste moves tonen.

De Belgen geven de voorbije weken niet thuis bij de Giants. Ze zijn quasi allemaal geblesseerd. Roel Moors zit met zijn handen in het haar. Och was ik maar … Captain Giant, dan zou ik hem een troostende schouder aanbieden.

The Viking-Clap deed zijn intrede bij het Belgische basketbal. Och was ik maar … Captain Giant, dan mocht ik met Gavin Ware op de trom rammen. Het Sportpaleis zou uit mijn hand eten.

De Giants leken wel overmand door stress. Je speelt niet elke dag voor 17000 man. Och waren de spelers maar .. Captain Giant, dan konden ze vermomd alsnog de winstpunten binnen halen.

Maar ik ben helaas Captain Giant niet … alleen een trouwe fan. En die zagen vooral een festival aan gemiste kansen.

Het voorspel op De Nacht

12 april is het weer van dattum. Dan organiseren The Port of Antwerp Giants hun 8e Night of The Giants. Voor één keer ruilen ze hun vertrouwde Lotto Arena in voor het grote Sportpaleis. Meer dan tienduizend mensen zakken in ware NBA-stijl af voor hun ultieme sportbeleving.

En toch .. Het voorspel op De Nacht bracht The Port of Antwerp Giants naar Willebroek. En daar werd een oude theaterwijsheid in pacht gebracht. Een slechte generale staat meestal garant voor een knallend hoogtepunt. 83-78 werd na het verlengingen. Daniel Goethals lacht in zijn vuistje. Hij heeft het weer geflikt.

Naar verluidt komen de meisjes van K3 naar het Sportpaleis voor de Nacht van de reuzen. Ze hebben de voorbije dagen toch de Lotto Arena toch laten vollopen. Het kan toch niet meer mislopen. Gavin Ware gaat het op z’n Oyalélés doen, Jason Clark laat De Bom vallen en Roel Moors laat zijn (Kusjes)soldaten in het gelid lopen. Het Heat Dance Team kent alle danspasjes al uit het hoofd. Giants zullen nooit eerder zo swingend voor de dag komen.

Brussels heeft de Antwerpenaren nu bij gebeend. Eind april belooft het nu al een clash van formaat te worden. Maar nu eerst 12 april. Het wordt een nacht zoals je alleen nog maar in sterren ziet.

De parabel van Donkor en Punter

De eerste nieuwkomer bij Port of Antwerp Giants voor het seizoen 2O17-2018 is een oude bekende. Dennis Donkor, één van de beste Belgische schutters van het huidige seizoen keert na enkele jaren terug naar de heimat. Zijne comeback stond in de sterren geschreven. Ooit zou hij het witte shirt van de Antwerpse reusjes nog eens aantrekken. Donkor keert terug langs de grote poort van de Lotto Arena. Een plek waar alleen grote sterren door mogen. Wat een rentree. ‘Het wordt een blij weerzien met Roel Moors’, knipoogde hij alvast in de krant. Keizer Roel wrijft nu al in zijn handen en het Antwerpse basketpubliek ook. De verloren zoon komt terug thuis.

Er is ook een nieuwe Amerikaan geland in Deurne City. Kevin Punter is zijn naam. Met een familienaam zoals deze kan het in basketbal niet mislukken. In 21 wedstrijden tekende hij dit seizoen aan voor 13 punten. Als hij een ‘drie’punter binnen werpt, hoor je ons alvast niet klagen. Het mag wat mij betreft een bombardement zijn. Hij mag zich al direkt klaarstomen voor de NBA-match (Night of The Giants- tegen Bergen. Geen wedstrijden voor Doetjes, maar voor stevige beren. Stevige boys heb je hoedanook nodig in de finale eindstrijd van het kampioenschap. Mannen waarmee je de Oostende zeevloot kan bedwingen.

Sero Sero Sero

Die ochtend aan de keukentafel. Als trouwe Giants-fan had ik het wedstrijdverslag van de Giants tegen Willebroek keurig gelezen. Ik was namelijk niet aanwezig tijdens het burenduel. Dus ik wou wel weten wat ze allemaal hadden gedaan op het veld. Ik kon er niet naast kijken. Vooral het scorebord was opvallend. Jason Clark was weer zijn getrouwe zelve tegen de Kangoeroes met maar liefst 27 punten. Mag het ietsje meer zijn.

Voor de rest leek het wel een collectief falen in de krant. Ja, ik was verrast door het hoge Alberto Contador-gehalte van sommige spelers. Heeft u ooit al meer nulletjes op een scorebord gezien? Kanda 0-0, Beghin 0-0, Conger 0-(10) , Mwendanga 0-0. Moeten er nog nulletjes zijn of mag het net dat tikkeltje meer zijn? Waren de Giants tegen de Willebroekse buren geïnspireerd door een stevige portie kangoeroesteak op zijn Contadors? Sero sero sero, remember? Of hadden ze gewoon zin in een Walk in The Park? Kangoeroes zijn zo beweeglijk, mijnheer. Zij laten zich niet in slaap wiegen. Zeker niet met een pitbull aan de zijlijn.

De bus naar Gravelines

De Antwerpse reuzen zijn op weg … Ze gaan naar Frankrijk. Op vriendenbezoek in de Fiba Europacup. De fans zijn klaar. De bus vertrekt naar onze zuiderburen. Alleen blijft de bus een rare optie voor de kraker op Franse bodem. Ik heb de heenwedstrijd in de Lotto Arena gezien. U ontdekte daar wellicht ook een tyfo, waar zelfs Adrien Trebel en Steven Defour jaloers op zouden zijn. Er stond een joekel van een piraat op. Eéntje waar Piet Piraat zelfs jaloers op zou zijn. In mijn ogen staat de piraat voor onverzettelijkheid op het basketterrein. Ach, was het niet mooi om met de zilvervloot vanuit Antwerpen op het water te vertrekken. The Port of Antwerp blijft toch één van ’s werelds grootste havensteden. Het zou een extra cachet geven aan de veldslag. Zeker met het oog op een kwalificatie voor de 1/8 finale.

De Franse piraten waren vrij mak toen ze op veroveringstocht naar Antwerpen kwamen. Maar piraten mag je nooit onderschatten. Johnny Depp was ooit ook een piraat en hij maakte er een ware Hollywood-hype rond. Voor de Antwerp Giants is het van moettes. Voor Gravelines moet niets meer. Verliezen is voor beiden geen optie. Het is van moettes deze keer. De 1/8 finale van de Europacup lonkt. Het mag niet misgaan. Het kan niet mislopen. Maar ach, in plaats van een woeste Scheldestorm zal er op de bus naar Gravelines wellicht een oorlog met vele liters bier woeden. De tactiek wordt nu al besproken. De orkestmeester raakt gestemd. De Franse piraten zijn klaar … de Antwerpse reuzen ook. Let the battle begin …

 

Truukjesman

Kaartentruuks … Het is iets waarmee je kan uitpakken op éénder welk groot familiefeest. U weet niet wat te doen in de eindejaarstijd. Haal die goocheldoos van weleer maar even boven. Indruk maken op de kleinste ukjes van de familie doe je zeker. De zatte nonkel Gust en zijn met ‘schaamrood’ op de wangen-vrouw oftewel tante Zulma vallen van hun stoel en beweren dat ze het ook in de vingers hebben. Niets is echter zoals het lijkt. Anno 2016 behoren truukjes met kaarten tot de categorie van close-up goochelen. Omdat niet iedereen deze hippe taal begrijpt, omschrijf ik het als : vingervlugge (zelfs aalvlugge) mensen, die je onder je neus kunnen bedotten. Kortom: momenten, waar je je een prompte What the f**k laat weerklinken. Helaas mij is het nooit gelukt om de kunsten van de magie onder de knie te krijgen. Buiten de waard van enkele explosies in het chemielokaal gerekend.

Nicholas Arnst daarentegen timmert rustig aan zijn weg als close-upgoochelaar verder. Bekend geraakt door Belgium’s Got Talent .. Zoals gebruikelijk niet tot in de finale geraakt omdat Vlaanderen geen SMS-affiniteit hebben met goochelaar. Ondertussen echter wel omarmd door het Vlaamse publiek door zijn street magic-show op de commerciële zender. Onlangs heb ik voor het eerst in mijn leven een goochelshow van hem bijgewoond. Akkoord, het was een try-out. En normaal mag ik daar geen letter over neerpennen. Maar ach, het mag gezegd en geschreven worden. Deze gewezen student psychologie is niet de goochelaar met de nodige blingbling, de hoge hoed en een bevallige assistente in schaarse outfit. Neen, hij maakt zijn entree op een skateboard in een uitverkochte zaal. He’s just a skaterboy, en toch …
Zijn truuks zijn nu niet meteen het toonbeeld van spektakel. U weet wel: goochelaar die vrouwen doormidden zagen of truuken met de nodige kooien. Neen, hij moet het hebben van het kleine goochelen. Shows waarbij je al je zintuigen de kost moet geven.

Ergens doet hij me wat denken aan basketballer Kevin Dillard. Vorig jaar interimaris van dienst bij Antwerp Giants. De brave man was te goed voor de Belgische competitie. Op het terrein liet hij vaak zijn beste ‘bal’’goochel’kunstjes zien. Mijn neefje, een jonge ‘god’ onder de ring, zat er eens bij en keek er naar. Prompt voelde ik een duwtje in mijn zij. “Bart, wat hij doet … kan ik niet. Dat is Truukjesman.” … En dan heeft hij Nicholas nog niet live aan het werk gezien …