De gemiste hand van Maradona

De Rode Duivels-gekte is weer helemaal daar. Na de 5-2 tegen Tunesië en het wervelende spel geloven we er weer helemaal in. Zou het dan toch kunnen? Zou het dan toch mogelijk zijn om de generatie van 1986 te overtreffen? Kunnen de Rode Duivels wereldkampioen worden of toch niet?

Het roept bij mij herinneringen op van 32 jaar geleden. Met een geboortejaar van 1978 op de teller, heb ik de wereldbeker van Mexico meegemaakt. Alhoewel meegemaakt is een groot woord. De matchen waren op een dergelijk laat uur dat ik op tijd mijn bed in moest. Ik herinner me vooral de ochtendlijke gesprekken met mijn vader aan de trap. Telkens weer polste ik hem met de vraag: ‘Wat hebben de Belgen gedaan?”. En l’histoire se répète. Hij antwoordde : ‘Gewonnen’.  Het sprookje bleef maar verder duren. Match na match heb ik hem deze vraag gesteld. Tot hij op één bepaald moment zei: ‘Verloren’. Het historische moment van toen heb ik gemist. De hand van Maradona heb ik nooit live gezien op televisie.

32 jaar later volg ik de wereldbeker op de voet. De minzame man aan de trap van weleer kijkt in zijn zetel met me mee naar het voetbal.  De haren zijn wat minder. Maar de wijsheid is alom gebleven. Het valt ons op: alles lijkt nog steeds hetzelfde als toen. Zelfs de man met zijn verboden handen is weer alom aanwezig. Hij rookt een verboden Cubaanse sigaar op de tribune, wappert met het shirt van Messi en is getekend door de tand des tijds. Hij spuwt zijn gal over de Argentijnse nightclub-coach wiens naam ik met moeite kan schrijven. A Rebel without a cause?  De aard van het beestje kan men duidelijk niet veranderen. Alles komt blijkbaar terug, niet waar. Alleen lijken de rollen tussen Argentinië en België nu omgekeerd. Maar het tij kan snel keren.

De Mol is een rebel!

Wie is de Mol? …. Het blijft altijd een zoektocht die je als televisiekijker wekenlang in de ban kan houden. Bij onze noorderburen is het al voor het zeventiende seizoen vandattum. Op 7 januari is het nieuwe seizoen gestart. Leuk wist-je-datje. Sinds mensenheugenis wordt De Mol daar gespeeld door bekende Nederlanders.De BN’ers vertoefden in het bloedmooie en ‘vooral’ excentrieke Oregon aan de westkust van de Verenigde Staten.

Omdat de Mol toch bij ons ontstaan is in België, heb ik met veel plezier naar de eerste aflevering gekeken. Al in het prille begin van het spel heb ik van de Nederlandse presentator Jochem Van Gelder een nieuw woord geleerd. Hij sprak over het ‘paaseitrauma’ uit zijn jeugd. Mijn god, waar haalt hij het vandaan. Voor de insiders: een paaseitrauma betekent dat je paaseitjes moet gaan zoeken, ze overduidelijk zichtbaar verstopt zijn, maar er toch grandioos naast kijkt. De Oscar van de week gaat overduidelijk naar Jochem.

In alle jaren als Mol-kijker heb ik vooral geleerd dat de kracht van De Mol vaak in de montage-cel wordt gemaakt. In de eerste uitzending laten de makers heel zelden het achterste van hun tong zien. Kandidaten, die tijdens de eerste uitzending in het oog springen voor de televisiekijker, zijn De Mol niet. Televisiemakers willen namelijk het spelbeeld niet Ik luister ook heel aandachtig naar de begingeneriek. Ook hier zat er naar mijn gevoel een verstopte boodschap: “Trust Nobody” hoorde ik heel duidelijk. TN …  …. Puur toevallig de initialen van de familienaam van kandidate, actrice en benjamin van de groep Sigrid ten Napel

Tijdens de eerste aflevering bleef Sigrid tamelijk op de achtergrond. Net dat maakt haar naar mijn gevoel verdacht. Ze droeg een shirt met daarop het merk ‘REBEL’. Hier in België kennen we dit merk van gewezen Big Brother-winnaar Steven ‘Spillie’ Spillebeen. Is het woord een indicatie of toch niet … ? En by the way, bent u ook niet geïntegreerd door haar klassieke, wat nerdy, maar trendy bril? Opvallend is dat je op het internet heel hard moet zoeken om van deze actrice een foto met bril te vinden. Ziet deze mol alles met een bril op of is ze gewoon een goede rebel? Of heb ik gewoon last van tunnelvisie? Ach ja, alleszins heeft de mollenkoorts me helemaal in de greep. To be continued!