Het tweede Missenavontuur van Selena Ali

Van een verrassing gesproken. What I stand for is what I stand on!’ DIt is de verrassende mededeling van Selena Ali, het baasje van ‘poesje Lee’ vandaag op Sociale Media

“Een nieuwe uitdaging is op mijn pad gekomen, in alle stilte werd ik kortelings na mijn terugkeer uit Peru verkozen tot finaliste van Miss Exclusive. Ik zal dan ook binnenkort strijden voor het kroontje en de titel Miss Earth Belgium.
We moeten met zijn allen bewuster leven en duurzaam omgaan met onze omgeving.Meer zorg voor onze planeet, meer respect voor ALLE levende wezens op aarde. Zowel voor mens als dier.

We staan met zijn allen voor enorme klimaat en andere uitdagingen die een bedreiging zijn voor ons welzijn. Als Miss Earth Belgium zal ik me nog meer dan tevoren kunnen inzetten om te streven naar duurzame ontwikkelingsdoelstellingen om de schade te beperken, om cruciale ecosystemen te herstellen en een aantal negatieve ontwikkelingen om te keren.
We moeten dan wel daadkrachtig optreden, ik ben er alvast klaar voor… wilt u dat ik me hiervoor ten volle kan inzetten? Help me dan om het kroontje te pakken te krijgen.  

Foto: Collectie Selena Ali

Poes Lee

Poes Lee, wie kent hem niet. Niemand toch …. Iedereen kent het bekendste straatkatje met Peruviaanse roots uit Stabroek. Zijn baasje Selena Ali leerde ik in 2019 kennen. Als cheerleader bij de Telenet Giants Antwerp mocht ze de opworp verzorgen tijdens de wedstrijd Giants versus Oostende. Het beeld van Selena tussen de reuzen Ismael Bako en Shevon Thompson is er ééntje dat op mijn netvlies staat gebrand. De daaropvolgende maanden kwam ik haar regelmatig tegen toen ik voor mijn blog Miss België volgde.

Eén jaar later beleeft Selena een periode, dat ze niet al te snel meer zal vergeten. Begin 2020 stond ze op het podium van Miss België. Ze beleefde een quarantaine om u tegen te zeggen in het verre Peru, waar wij slechts kruimeltjes van hebben geproefd … en dan is er nu de strijd voor ‘Poes Lee’. Haar kleinkinderen zullen het in 2060 amper geloven wanneer ‘oma’ of ‘bobon’ dit verhaal vertelt.

In barre Corona-tijden is het Peruviaanse katje ‘Lee’ uitgegroeid tot een statussymbool voor dierenrechtenactivisten en veel meer. Het verhaal is ondertussen alom gekend. Selena adopteerde het katje uit een kattencafé en nam het mee naar België. En de rest behoort tot het nieuwsjaaroverzicht.

Ondertussen heeft ‘poes Lee’ de Ideale wereld gehaald, heeft de kat haar eigen ‘blijf van mijn poesje’-kledinglijn (Samson zou prompt jaloers zijn), een petitie met tienduizenden handtekeningen), een eigen stripverhaal en beroert het de sociale media als een ander. Eerlijk is eerlijk. Ergens is de aandacht voor Lee logisch. In barre Corona-tijden snakken de mensen naar een positief verhaal. Zeker omdat de crisis nog lang niet ten einde is. Een jonge vrouw die een katje uit Peru redt, spreekt tot de verbeelding. En toch is niets zeker in het leven van Lee.

De kat van Ome Willem mag dan wel op reis zijn geweest. De reis van Lee naar Europa is er ééntje dat Ome Willem jaloers maakt. Het is een verhaal dat de kattenfilms uit Hollywood naar meer doet snakken. Eén van de heroïsche verhalen van 2020 doet vele mensen hopen naar een happy end. Zeker in bange coronatijden. Maar voorlopig blijft het wachten op … Wordt Vervolgd. Of Lee zich met de nodige Bruce Lee-moves een weg baant, weten we pas ten vroegste 29 mei. To be continued, niet waar …

Foto: Collectie Selena Ali

Een Corona-lockdown op 3500 meter hoogte: Selena Ali en Fran De Nyn

De zon zien ondergaan in Cuzco mag dan wel een zinnetje zijn uit Johan Verminnens ‘Ik wil de wereld zien’. Voor de Antwerpse studentes toegepaste psychologie Selena Ali en Fran De Nyn wordt het bikkelharde ernst. Door het COVID-19 en het Corona-virus zitten zij door een lockdown in Peru vast op 3500 meter hoogte in Cuzco. Het verhaal van een vriendschap voor het leven, kitten Lee en een onzichtbare vijand die hun plannen dwarsboomt. ‘We zitten heel de dag binnen om aan onze stagetaken te werken. Onze telefoon staat roodgloeiend door de gesprekken met familieleden en vrienden, die heel erg ongerust zijn over onze situatie. Zij willen elk moment van de dag op de hoogte blijven over hoe het met ons gaat. We hebben onze ijskast goed gevuld. Aan eten hebben we zeker geen gebrek. Momenteel leven we van dag tot dag. Op elk moment kunnen wij te horen krijgen dat we ons boeltje moeten inpakken en op een vliegtuig springen. Dat kan morgen zijn. Maar dat kan ook binnen enkele weken zijn. Plannen is voor ons onmogelijk. We weten echt niet wat ons te wachten staat. De informatie van de ambassade klopt niet. Bij elke doorgestuurde vlucht krijgen we valse hoop omdat een afgelasting heel erg snel volgt”, vertelt Selena me vanuit Cuzco. “Dus help ons , alsjeblief.”

Corona en vitesse
“De situatie is waanzinnig snel geëxplodeerd. Op één dag veranderde heel onze wereld hier. Op het moment dat de scholen sloten, was er hier nog heel weinig aan de hand. Amper besmettingen. We konden wel al een verschil merken bij de bevolking. Minder taxi’s namen het risico om ons mee te nemen. Telkens weer kregen we de vraag waar we vandaan kwamen. Wanneer het antwoord ‘België’ was, zwegen ze de rest van de rit.. Maar eenmaal de afkondiging van de president kwam, was de impact onmiddellijk zichtbaar. Peruvianen zijn veel afstandelijker en minder geïnteresseerd in ons dan voordien. Eerst waren ze vriendelijk en geïnteresseerd waarvan we kwamen en wat we wilden doen. Nu zien we toch wel dat ze zich begin te keren en het ons een beetje kwalijk nemen omdat ze denken dat wij het virus hebben binnengebracht. Taxi’s wilden ons vaak niet meer meenemen en rijden gewoon voorbij. De blikken naar twee Europese meisjes waren zeer vreemd om te voelen. Een avondklok tussen 20u en 5 uur werd afgekondigd. Voor geen enkele reden mag men zijn huis uit. Alle winkels en restaurants zijn gesloten, Ook de luchthaven heeft de deuren voor minstens 30 dagen gesloten (ook binnenlandse vluchten). Slechts enkele voedingswinkels en apothekers zijn open. De politie patrouilleert door de straten met een knuppel en in politiewagens om mensen aan te spreken die op straat zijn. Ze sturen hen gedwongen naar huis. Gezinnen zijn hier opgesplitst. Velen werken in een andere stad dan waar hun gezin woont. Op tv kan je de protesten aan de luchthaven zien van mensen die naar huis willen, maar niet mogen. Alle scholen en inclusief onze stageplaats heeft de deuren moeten sluiten. Het lijkt een beetje ghost town als we door de raam kijken. Onze stagementor werd zelfs twee maal door de politie tegen gehouden toen hij even naar de winkel ging. Er rijden geen auto’s , taxi’s of bussen meer. Alle personenverkeer is verboden. Ook in de winkels was er onmiddellijk na de uitspraak van de president omtrent de lockdown een grote hamsteractie. Er was op korte tijd geen zeep, douchegel, pasta, rijst, blik voeding, … meer te vinden. Ook wij geraakten de winkel zelfs niet eens binnen die avond. Drie winkels gepasseerd, maar overal aanschuiven zoals bij de Colruyt in België.”

Rollercoaster
“Wij beleven momenteel een rollercoaster van emoties. Er zijn al enorm veel tranen gevloeid. Gewoonweg omdat het gevoel hebben dat er met onze voeten wordt gespeeld. Onze school legde de keuze bij ons om terug te komen of om te blijven. Wij als 22-jarigen vonden dit een keuze die we niet zelf konden maken. Uiteraard wil je je stage uitdoen omdat het een once-in-a-lifetime experience is. Maar je weet echt niet wat het beste is of wat de gevolgen zijn,” gaat Selena verder.” Onze ouders hebben samen met ons gekozen om te blijven, omdat we toen hier nog veiliger zaten dan thuis. Van corona was er toen nog niet veel te merken. . Maar toen begon de quarantaine en werden het echt zware dagen. Zeker door een gebrek aan slaap. Want het speelt voortdurend door onze hoofden. Het steeds veranderen van beslissingen en niet weten wat je toekomst brengt weegt genadeloos hard door. Je bent er een hele dag ermee bezig om hier weg te raken. Je staat met iedereen in contact. Fran en ik houden elkaar sterk. Als de éne een dipje heeft staat de andere sterk en andersom.

Getrouwd koppel
Fran en Selena zitten samen op een appartementje in Cuzco. “Vooraleer we op stage vertrokken kenden we elkaar nog niet zo heel goed. We hadden wel al enkele keren afgesproken op school om eens te lunchen zodat je niet met een totaal vreemde voor vier maanden zou vertrekken. Het klikt al vanaf de eerste moment dat we elkaar zagen. Nu we hier 24 op 24 bij elkaar op een appartement zitten, wordt het enkel duidelijker dat we een vriendschap voor het leven zullen hebben na dit avontuur. We hadden nog niet de nood om elkaar te vermoorden en we maken elkaar niet zot. Dus het is beter dan een getrouwd koppel. We zijn blij dat we elkaar hebben om te steunen. Met iemand anders hier zitten had het misschien helemaal niet zo makkelijk gemaakt. Corona haalt mensen uit elkaar. Maar het heeft ons dichterbij gebracht. “ “We hebben zeker geen problemen om de mindere momenten met elkaar te delen”, vult Fran haar stagecollega aan.

Net als in de film
“Ons verhaal is inderdaad het beste te omschrijven als een survivalfilm”, aldus Selena. “We hadden met onze ouders een plan uitgewerkt om hier veilig te kunnen zijn als de quarantaine zou worden ingeroepen. Zondagmiddag hadden we met hen het plan om een appartement te zoeken en voldoende eten te halen zodat wanneer we binnen zouden moeten zitten we wat ruimte hebben en een deftige keuken. In het hostel waar we zaten, was de keuken erg klein en amper kookmogelijkheden. Zo gezegd , zo gedaan: een mooi plan en appartementen gezocht. Maar diezelfde avond nog belde onze stageplek dat we moesten zorgen dat we voldoende eten hadden voor de komende twee weken. Ons plan werd ineens in speed tempo klaar gemaakt. We dachten dat we een week hadden. Maar zelfs dat was niet meer mogelijk. De appartementen die we gevonden hadden waren ook onmiddellijk na de telefoon offline gehaald. Grote paniek bij ons! We probeerden naar de winkel te gaan om 21:30 u. We geraakten nergens binnen. Na drie winkels hebben we de taxi naar huis gestuurd. Die nacht zelf kon ik uiteraard geen oog meer dicht doen. Ik heb om 4 uur ‘s nachts een appartement gevonden en om 6 uur ’s ochtends zijn we naar het appartement gaan kijken. Alles moest in snel tempo gaan voor alles in quarantaine ging. Om 8 uur stonden we aan de winkel. Zo zijn we twee keer over en weer gegaan naar de winkel, met onze zakken sleurend over straat. . Op tien minuten tijd hadden we onze valies gepakt om naar het appartement te trekken. Rond de middag waren we er en hebben we alles ontsmet.”

Mister Lee
“Wij hebben een vriendje hier”, glimlacht dierenvriend Selena. “Omdat het kattencafé hier de deuren moest sluiten, hebben wij een kitten van 3 maanden geadopteerd met de naam Lee. Zijn aanwezigheid fleurt de boel hier wel enorm hard op. We doen er ook alles aan om hem mee naar België te krijgen. De procedure opstarten lukt niet door de lockdown. We hopen op de flexibiliteit en begrip van de overheid om toch te mogen reizen met hem. We kunnen onze corona buddy hier niet achterlaten. Hij hoort bij Fran en mij nu als mayonaise op een pak friet.”

Safety First
‘Het appartement waar we zitten is een beveiligde blok, die dag en nacht door een security wordt beveiligd en met een poort. Dus hier voelen we ons wel iets veiliger. Ik heb nog altijd schrik omdat ik inbraken heb meegemaakt vroeger. Me ergens veilig voelen is niet altijd evident. Maar door het feit dat de security hier is, kan ik hier wel op mijn gemak zijn. In het buitenland moet je altijd toch wel opletten als je ergens op een appartement zit als twee jonge vrouwen alleen. Het risico om nu buiten te lopen gaan we echt niet nemen! Ze raadden ons om het niet te doen. We zitten in het centrum. De politie durft hier toeristen op te pakken om te testen op corona. Wij hebben geen zin om dit mee te maken.”

2 huismusjes (zo ver weg van huis)
‘Fran en ik zijn twee huismusjes, die houden van reizen”, glimlacht Selena. “De vier maanden in Peru waren vooraf al een uitdaging. Maar zo extreem als nu, is te gek voor woorden. De drie weken die we terplekke op de stage mochten zijn, waren geweldig. We hebben met de meisjes mogen werken en al een project mogen uitvoeren. De stage was zeker de moeite waard. Enkel is het zeer spijtig dat het nu even stil ligt. We hadden nog zo graag veel willen doen en bereiken. Het beste scenario zou zijn dat alles binnen drie weken over is en we gewoon onze stage kunnen verder zetten. Maar dit is een droomscenario, misschien zelfs utopisch. Terugkeren naar huis op 17 april is een onzekerheid. Dan is er een vlucht vanuit Lima. Maar we geraken er niet vanuit Cuzco.”

Warme douche en Nutella
‘We missen onze vrienden, familie en vrienden enorm”, aldus Selena. “Maar het comfort van een warme douche is gigantisch. We hebben een elektrische douche met een schakelaar. Als je dan de knop op de juiste plaats hebt, is er eventjes warm water. Alleen is dat zeker geen garantie. Zo stond gisteren Fran nog te roepen dat ze ineens onder een koude douche stond. Het warm water was immers uitgevallen. Een stukje taart en uiteraard frieten missen we als echte Belgen zeker! Van Chocolade en Nutella had ik een hele voorraad bij. De chocolade hier is niet te eten. Ik nodig de mensen hier uit om de echte in België eens te komen proeven.”

Foto: Collectie Selena Ali en Fran De Nyn

Op de trappen met Team Ali

Vorig jaar stond Chloë Reweghs na de Miss België-finale op de trappen te pronken van het Proximus Theater met aan haar zijde broer en zus. Nu was het vooral Selena Ali, die enorm getriggerd werd door de pronktrap in de inkomhal van dit theater. En ze was niet alleen. Na de Miss België-finale ging ze samen met ‘Team Ali’ op de foto. Een souvenirtje voor later.

Foto: Jan Liekens

Op weg naar de Miss België-kroon? : Selena Ali (22, Stabroek)

Eerlijk is eerlijk. Zonder het zelf te beseffen kruiste het pad van Selena Ali en mezelf elkaar al vooraleer er sprake was over een groot Miss België-avontuur. Als Telenet Giants Antwerp-fan zag ik haar als cheerleader tussen de ‘Punky Diana’s van deze wereld al verschillende malen aan het werk. Eén van de opmerkelijkste beelden uit haar campagne was dat ze ‘als klein duimpje’ de opworp mocht geven tussen reuzen Shevon Thompson en Ismael Bako tijdens de basketbalkraker ‘Giants-Oostende’. Blijkbaar worden kleine meisjes op het basketterrein snel groot. Dat bleek uit een ‘zinderende’ speech dat deze Stabroekse studente psychologie gaf tijdens Elzestraat Midzomert. Toen kreeg ik in de mot dat het verhaal van Selena misschien wel langer zou kunnen duren dan ze zelf voor mogelijk had geacht. “Time flies when you’re having fun”, vertelt ze in een Antwerps caféetje. Buiten draait de kerstmarkt op volle toeren en houden Born Crain en ex-Miss België Ann Van Elsen het Joe Christmas House warm. “ Je hebt geen besef van tijd wanneer je aan dit avontuur begint. Je gaat, je blijft gaan en voor je het weet zit je hier. Januari lijkt in eerste instantie zo ver weg. Maar voor je het weet is het morgen nieuwjaar en sta je daar.”

Bezig bijtje
‘Ik was altijd al een bezig bijtje”, glimlacht ze. “Persoonlijk zou ik me vervelen als ik thuis zit te niksen doen. Er ligt altijd wel iets op mijn bord dat ik wil doen. Hiervoor was het een WK Cheerleaden. Toen moest ik ook tot vijf keer per week intensief trainen. Bezig zijn is pas echte ontspanning voor mij. Miss België is een uitdaging, die steeds groter wordt. Maar eens je er zelf tussen zit, schrik je pas echt van de impact. De buitenwereld ziet dat misschien niet zo. Sommige meisjes doen daar elke dag ontzettend veel dingen voor. Ik combineer deze wedstrijd nog met mijn studie. Bij momenten is Miss België dan pure ontspanning. Onlangs trokken we in groep een weekend naar De Panne. Ronduit fantastische momenten beleefd.”

The real Selena
‘Nu de finale dichterbij komt, is mijn ambitie gegroeid. Dat steek ik zeker niet onder stoelen of banken ”, gaat de Stabroekse studente psychologie rustig verder. “Het zou zonde zijn als het stopt. Maar ik zal er niet rouwig om zijn. Vooraleer ik hier aan begon, had ik 0% ervaring. Er gingen door de intense maanden waanzinnig veel deuren open. Ook al stopt het op 11 januari. Ik zie mezelf nu reeds als een winnaar. Er zijn nu al kansen, die ik anders nooit mocht ervaren. Ik ben als persoon zodanig gegroeid door deze wedstrijd dat ik er zonder Miss België wellicht veel langer had moeten over doen om het zelfde effect te bereiken. Ik heb voor een weg gekozen. Deze zal ik ook blijven verder bewandelen. De vrouw, die hier tegenover jou zit, zal je ook in De Panne zien. Met de nodige positiviteit in zich. Geen extra franjes .. just Selena.

Mama Sonia
Wie met Selena praat, hoort heel vaak de naam van mama Sonia de revue passeren. “Mijn mama heeft de eerste aanzet gegeven. Zij vond dat ik naar de selectiedag moest gaan. Wanneer ik van haar de zegen niet kreeg, zat ik hier nu niet. Zij is een zelfstandige vrouw met een uitgesproken iemand. Iemand waar ik naar opkijk. Door haar visie, legt ze de lat misschien honderd keer hoger dan ik zelf zou leggen. Ik heb van haar veel kansen gekregen . Daarvoor ben ik haar eeuwig dankbaar. We zijn vier handen op één buik. Ik kan alleen hopen dat ik later nog meer op haar mag lijken. Ze heeft een heel belangrijke impact op mijn leven. En ik ben er fier op dat ik mag zeggen: ‘Mama, ik lijk steeds meer op jou.”

Peru of Stabroek City
Jonge meisjes reiken hun vleugels uit. Bij Selena mag dit wel letterlijk genomen worden. De inzet van 11 januari blijkt enorm groot te zijn. “Ergens wordt het een keuze tussen Peru of als Miss België in Stabroek”, verrast ze me. “Ik ben uitgekozen om voor vier maanden op stage te gaan naar het land van de Inca’s om met kinderen daar te werken . Maar ik heb een annulatieverzekering. Dus het kan nog alle kanten uit. Toen ik op school te horen kreeg over deze stage, begon het diep in mij te kriebelen. Er waren slechts een handvol mensen, die mochten gaan. De keuze werd gemaakt op het vlak van motivatie en onze punten. En ik ben er bij. In Peru krijg ik de kans om van ervaringen te proeven, waartoe ik ergens anders nooit de kans zou krijgen. Daar met kinderen van de straat werken is nog compleet andere koek dan hier in België je ding te doen. Tegen zoiets mag je geen neen zeggen. Het is een levenservaring, die ik nooit zal vergeten. Ook vier maanden zo ver weg van huis en detoxen van het sociale media-verhaal, zal wat doen met de mens Selena Ali. Het zal me een pak sterker maken. My way, Selena Ali .. niet meer, niet minder.”

Foto: Collectie Selena Ali

Hoger dan het Havenhuis

Tijdens mijn uitstapjes naar de Telenet Giants Antwerp kon ik er niet naast kijken. In een nog niet zo lang verleden nam Serch Carrière de honneurs waar op het vlak van fotografie. En dat de man met het petje ‘ne straffe kadee is, wist ik al heel snel. En ik ben niet alleen. Heat Girl en Cheerleader Selena Ali weet dat ook. Dat beiden niet vies zijn van een uitdaging, bleek uit een foto waarin deze Stabroekse blondine de sprong naar 2020 aankondigde. Hoe Serch het geflikt heeft, weet ik niet. Of Selena echt zo hoog kan springen, je ne sais. De waarheid zal ergens wel in het midden liggen. Maar een sprong hoger dan het Havenhuis, mag de wereld best zien. Jumping or Flying Selena .. You did it girl

Foto: Serch Carrière

De Miss België-kerstvrouwtjes

Miss België is aan de laatste rechte lijn naar de finale toe. Op 11 januari stappen 32 dames op het podium in De Panne voor hun moment de gloire. Om zich wat te acclimatiseren in deze badstad, gingen ze samen op stap. En dat deden ze met ‘kerstmutsjes’. Zo werd er op sociale media een foto gepost van enkele finalisten, die zich het alterego van een kerstvrouwtje aanmeten. Maak kennis met de Miss België-kerstvrouwtjes. Santa rocks met zo veel fraais rondom hem heen.

Foto: Collectie W. Pieters

Selena’s World

Haar toekomst ligt in de wereld van de psychologie. Maar de komende dagen zal Selena Ali zich compleet focussen op haar plekje in de Miss België-finale. Om zich aan de wereld te tonen, werden er beautyshots van deze Antwerpse blondine met een voorliefde voor het goochelen en het goede doel gemaakt. U kan deze bekijken via:
http://www.missbelgium.be/nl/video/miss-belgium-2020-08-selena-ali-

Foto: Jan Liekens

De Santa’s Little Helper in Selena Ali!

Hope for the children is het grote doel waar de Miss België-finalisten keihard voor werken. En waar kan je dat beter doen dan op de markt. Zo werd Selena Ali, de bekendste Miss België-finaliste uit Stabroek gespot op de kerstmarkt in haar eigen kraampje. De Antwerpse schone pakte tijdens de regionale Miss Antwerpen-finale ook de titel van Miss Charity (over alle provincies heen) mee naar huis. Maar ach op de markt was het best frisjes. Kortom: het werd een dag hoe een HEAT-girl in haar eigen kraampje Santa’s Little Helper werd. Kleine bemerking: De echte Santa’s Little Helper heeft niet zo’n fraaie muts als Selena.

Foto: Selena Ali

 

Selena en Delphine: de twee prinsessen van Henk Van Cauwenbergh

Ook de bekendste glamourfotograaf Henk van Cauwenbergh is voor zijn boek : Mon Plat Pays gaan snuisteren in het Miss België-deelnemersveld. Zo strikte hij de Antwerpse Selena Ali naast Delphine Boël. De link tussen beiden is heel erg duidelijk. Twee prinsesjes op zoek naar een kroon. Daar hoort natuurlijk een fotootje bij.

Foto: Sonia Van Gansen