Tagarchief: Goele Bormans

Theaterreview: De Carona Pandamie (EWT)

Geplaatst in On Stage door

Met de Carona Pandamie is het EWT na de feestdis begonnen aan een nieuwe run van een theatervoorstelling. En zoals de titel wel doet vermoeden, staat een ons alom gekend virus centraal in dit verhaal.

We schrijven voorjaar 2020.  Operadiva Charlotte verblijft tegen haar zin in een rusthuis dat wordt bevolkt door mensen die niet direct tot haar vriendenkring behoren. Als dan ook nog eens een onbekend Chinees virus zijn intrede maakt, gebeuren er uitzonderlijke, hilarische en ontroerende dingen. Auteur Jack Staal heeft voor de Carona Pandamie als setting een rusthuis genomen. Zeker omdat in de tijdsgeest van het voorjaar van 2020 rusthuis gewapende bunkers waren waarin de bewoners niet weg konden omwille van de lockdown.

Het verhaal van de Carona Pandamie speelt zich af in de rusthuiskamer (dito bubbel van Charlotte). Bij momenten heeft het heel wat weg van een monoloog van Liliane Dorekens, met tal van leuke intermezzo’s waar Kristof Goffin, Daphne Paelinck, Magda Peeters, Annik Boel en Theo Van Baarle voor zorgen.

Bijna 4 jaar na datum is het een sterk staaltje van Staal om deze voorstelling te linken aan Liliane Dorekens. Zij speelt met een flair van hier tot en met Tokio een wat zeurderige, bij momenten sarcastische operadiva, die met haar gevatte opmerkingen de lachspieren in de zaal danig op de proef stelt. Liliane zet Charlotte op een dusdanige manier neer dat het richting b-r-i-l-j-a-n-t mag omschreven worden.

Toch ziet er een laagje in deze voorstelling. Meer bepaald de tragiek van hoe een bepaalde groep mensen moest omgaan met de soms absurde coronamaatregelen van de overheid. Zeker als het gaat over een vorm van eenzaamheid. Niemand ziet immers graag zijn familie enkele maanden niet.

Naast de mede-rusthuisbewoners zoals Magda Peeters, Theo Van Baarle en Annik Boel zijn er ook enkele youngsters zoals Kristof Goffin en Daphne Paelinck, die hun opwachting maken. Kristof speelt Patrick, de ietwat onder de sloef liggende zoon van Charlotte, die zo nu en dan zijn opwachting maakt als bezoeker van zijn moeder. In de rol van Daphne Paelinck zie je een bepaalde evolutie van ‘verpleegster’ tot ‘luisterend oor’ van Charlotte.En wie Daphne kent van haar rol in Thuis, zal schrikken hoe goed ze het Antwerps machtig is. Oh ja, het is niet nodig om bepaalde rode draden in de theatercarrière van Daphne Paelinck op te rakelen om een recensie te vullen. Dit zou de voorstelling alle oneer aan doen. Daarom zwijgen we er maar al te graag over. Maar ook bij de Carona Pandamie was het weeral van ‘dattum.’

Dit alles maakt de Carona Pandamie tot een vermakelijk stuk (met de nodige laagjes), dat 4 jaar na datum nog steeds de nodige maatschappelijke relevantie toont. En bovendien geeft het heerlijke brombeer gehalte van operadiva Charlotte het stuk een cachet waarvoor u best een keer naar het gezelligste theater van Deurne trekt om het proefondervindelijk zelf een keetje mee te maken. Oh ja, er is alleen risico op besmettingsgevaar voor uw lachspieren.

Meer info over De Carona Pandamie:  www.ewt.be

Foto: Goele Bormans – EWT
Bekeken op 13 januari 2024

Greet Rouffaer: ‘Calendar Girls: een verhaal over er voor elkaar zijn in moeilijke tijden.’

Geplaatst in On Stage door


De Calendar Girls maken opnieuw hun opwachting in het theaterlandschap. Backstage Producties stelt een bewerking voor aan de hand van regisseur Katelijne Verbeke.  ‘Calenendar Girls’ vertelt het waargebeurde verhaal van enkele dames uit Yorkshire. Wanneer één van de echtgenoten van de vrouwen zwaar ziek wordt opgenomen in het ziekenhuis, besluiten de vrouwen geld in te zamelen met de verkoop van een quasi-naaktkalender. Dit verhaal is gebaseerd op ware feiten en gaat over het overwinnen van angsten, echte vriendschap en vrouwelijke kracht. Eén van de hoofdrollen in de gloednieuwe theaterversie is voor Greet Rouffaer. Zij speelt de rol van Annie. ‘Tijdens mijn theatercarrière heb ik al heel wat flamboyante madammen mogen spelen. Dames zoals Madame Flour in Slisse & Cesar en ook in APrès-Ski vertolkte ik een rol, die wat over the top was. Bij Calendar Girls is het veeleer het tegenovergestelde. Ik speel de rol van Annie, de vrouw wiens man ziek wordt. En daar hoort best wat ontroering bij. Dankzij haar verhaal wordt heel de molen in gang gezet voor het maken van de kalender.’

Bucketlist
De rol van Annie stond blijkbaar al lang op Greets verlanglijstje. ‘Toen ik de film zag, was ik  danig onder de indruk van het waargebeurde verhaal. Naast het feit dat het een rol is om je tanden in te zetten, stond het sinds dat moment bovenaan mijn bucketlist. Een tiental jaar geleden werd Calendar Girls al gespeeld in het Fakkeltheater. Toen kriebelde het al om er aan te beginnen. Maar ik ben niet iemand, die zichzelf gaat aanbieden. Dus ik moest nog eventjes wachten. Nu kreeg ik de kans om de rol van mijn dromen te mogen spelen. Daar zeg ik natuurlijk geen neen tegen.’

Woman Empowerment
Calendar Girls gaat over enkele sterke vrouwen, die de handen in elkaar slaan. ‘Vrouwen hebben ook veel kracht’, aldus Greet. ‘Maar naast elke sterke vrouw staat ook een sterke man (en omgekeerd). Bij Calendar Girls stappen ze allemaal buiten hun comfortzone. Meer bepaald: omdat ze iets gaan doen wat ze niet gewoon zijn. En daar is heel veel kracht voor nodig. Dit verhaal gaat over een hechte vriendschapsband, onvoorwaardelijke liefde en er voor elkaar zijn in moeilijke tijden. Mooier dan dit bestaat er gewoonweg niet.’

Meer info over Calendar Girls kan u vinden op:
www.backstage-producties.be

Foto: Backstage Producties – Goele Bormans

Theaterreview: Nondeju (EWT)

Geplaatst in On Stage door

Heel het theaterwereldje ligt wereldwijd compleet overhoop. Met de beperkte coronamaatregelen moet je al van goed alooi zijn om een nieuwe productie te storen. Het EWT in Deurne startte met ‘Nondeju’ hun derde productie van het huidige seizoen op. Binnen de kloostermuren van de Arme Klaren verloopt alles niet altijd zoals wij het wel vermoeden. En niet alle nonnen zijn even lief voor elkaar zoals de bisschop wel zou willen. Als er ook nog een onverwachte zwangerschap haar intrede maakt in de gemeenschap, is het hek helemaal van de dam. Dat moet zowat de korte samenvatting van het verhaal zijn.

Eerlijk is eerlijk. Regisseur Frank De Kaey heeft 2022 duidelijk ingezet met een missie. Met enkele doordachte keuzes een theaterstuk een bepaalde smoel geven staat bij hem hoog aangeschreven. Neem nu de muziek vooraf. Een doorsnee EWT-bezoeker weet al langer dan vandaag dat vooraleer het stuk start er muziek in de zaal speelt. Om het kalenderjaar 2022 feestelijk in te zetten lag het verwachtingspatroon in iets van ‘Zeven Zonden’ van Christoff. Alleen werd het deze keer: ‘Gloria in excelsis Deo’ godbetert.  Maar geloof me vrij .. Dat de nonnetjes van Nondeju vrij zijn van zeven zonden zal u na het toneelstuk zeker in twijfel trekken.

Ook de rol van Martine de Jager valt op. Ma mère in het stuk, aimabel in het echte leven, maar een brok graniet op het podium. In het Nondeju verhaal is ze vooral aangeefster van dienst. En dat is iets wat we van haar niet gewoon zijn, maar dat haar ook wel goed afgaat. De humornoot ligt vooral bij Daisy Thys en Liliane Dorekens, die dat uitstekend doen. In het verhaal is Liv Van Aelst de ‘bad sister’ van dienst. Maar om deze werkverdeling op het podium te zien, moet u maar eens een bezoekje brengen aan de Hertstraat in Deurne.

En zeg nu nog eens dat een regisseur de Stories van zijn acteurs niet bekijkt. Zo toonde Daphne Paelinck haar ambitie om een fit 2022 te hebben. De eer van haar klassieke ‘zwangerschap’ op het theaterpodium laat ze aan Dorothy Wuyts over. Deze keer staan vooral haar armspieren centraal. Pompen voor novices. Een stevige workout op het podium van het EWT. Qua nieuwjaarscadeau kan dat tellen.   

Tussen al dat vrouwelijke geweld vertoeven ook twee mannen als waar bindmindel. Het aandeel van Ron Cornet als de quasi onverstaanbare tuinman Gust en Mathias Daneels als zijn zoon Ruben in misschien iets beperkter in het geheel van het verhaal. Maar daarom niet minder belangrijker.

Kortom: In de naam van de Vader, de Zoon en de G(H)eilige geest. Haast u Nondeju naar het EWT ….. Vooraleer het Valentijn is …

Amen!  

Meer info over de tickets kan u vinden op: http://www.ewt.be

Foto: EWT – Goele Bormans
Bekeken op 16 januari 2022 in het EWT

Theaterreview: Juffrouw Julie (Mémoire Perdue)

Geplaatst in On Stage door

Ook Mémoire Perdue heeft het theaterseizoen 2019-2020 afgetrapt. Met Juffrouw Julie (of de dood van een Maltezer) brachten ze in de Kelder van het Fakkeltheater een eigentijdse versie van het stuk Freule Julie van August Strindberg. Een klassieker van 131 jaar oud, dat door Hans Ligtvoet helemaal werd herwerkt tot een politieke satire anno 2019.

Eerlijk is eerlijk. Hans Ligtvoet heeft zijn regiedebuut bij Juffrouw Julie niet gemist. Met Juffrouw Julie bewijst de minzame man dat hij het DNA van Mémoire Perdue tot in zijn vingerkootjes beheerst. In het repertoiretheater met een hoog tekstueel kantje bracht hij met Juffrouw Julie een stevig pareltje op de set. De personages zijn stevig uitgebalanceerd met her en der de nodige laagjes in verscholen. Op Hans’ schoolrapport mag met recht en reden geschreven worden: ‘Cum Laude in zijn missie geslaagd’. Deze Juffrouw Julie oogt fris, monter en hedendaags. Nick Delafontaine en zijn madammen Emelien Raats en Anouk Lambrechts overtuigen in a ‘masterclass’ dat uit het leven van een verkiezingsdag kan weggelopen zijn.

Op het podium zie je Emelien Raats op een andere manier dan je gewoon bent. Waar dit jonge talent eerst nog in een musical haar weg zocht, bewijst ze nu ook dat het tekst-theater zonder zang haar bijzonder goed afgaat. Als woordvoerster heeft ze duidelijk een goede research gedaan. Boys, be prepared wanneer Emelien in de buurt is. Boys be prepared, want het is een vree strenge madam als ze als woordvoerster met dito bril haar job doet.

De verrassing van de avond was ongetwijfeld: Juffrouw Julie zelf. Toen ik Anouk Lambrechts tijdens een kort setbezoek voor het eerst ontmoette in de kelder van het Fakkeltheater was ze voor mij een nobele onbekende. Het liedje van rapster ‘Eve’ was ‘Who’s that girl’ was meer dan ooit op Anouk van toepassing. Bij het lezen van deze tekst zal het liegebeest Door Vanboeckel wellicht minzaam in zijn vuistje lachen. Want hij heeft al vaker met haar gewerkt. Maar ach, wat is deze vrouw een uitstekende actrice. Ik wil haar collega’s Emelien en Nick zeker geen oneer aandoen. Ook zij overtuigen in Juffrouw Julie. Maar wie men niet kent, kan alleen maar verrassen. Wie men kent, kan alleen maar bevestigen of overtuigen. Wel Anouk deed beiden. Als Juffrouw Julie leek ze een madam waarmee Piet Piraat op zijn schip De Scheve Schuit de zeven wereldzeeën kan trotseren. Anouk Lambrechts is nu al één van de verrassingen van het huidige theaterseizoen. Bij een volgend theaterstuk ben ik nu al kandidaat om met deze Lierse madam een plaatselijke Vlaaike in de Pallieterstad te verorberen om de actrice en de mens Anouk Lambrechts beter te leren kennen. Want Juffrouw Julie was de eerste keer dat ik haar aan het werk zag. Maar wat mij betreft zeker niet de laatste keer.

Tot slot een woordje over Mémoire Perdue-boegbeeld Nick Delafontaine. Met Mémoire Perdue probeert hij een lans te breken voor het tekstueel repertoire in de Scheldestad. Het siert de man dat hij als een Don Quichote tegen de molenwieken vecht om een plekje te veroveren in het theaterlandschap. Bij deze een welgemeend schouderklopje voor onze vriend Nick. Het is geen gemakkelijke weg, dat hij probeert te bewandelen. Het grote publiek kent hem immers als acteur bij het EAT. En zeg nu zelf … hokjesmentaliteit hoort zo bij het Vlaamse publiek. Beetje bij beetje merk je dat de puzzelstukken bij Mémoire Perdue in elkaar aan het vallen zijn. Met Hans Ligtvoet als Master of Word heb je een man, die het Fingerspitzengefühl van Mémoire Perdue in de vingers heeft. Met straffe jonge talenten zoals Anouk Lambrechts en Emelien Raats heb je jonge stevige madammen in huis. En als je de cast ziet van De Voornaam, het volgende Mémoire Perdue stuk, mag je duimen en vingers aflikken. Het DNA ligt er .. Maar de weg naar het hart van het grote publiek gaat niet over één dag. Koester de mensen rondom jou en bouw verder aan de toekomst. Denk ook eens na over een bezoek aan een andere rivier. Want met dit repertoire kan je aan de Dijle je ei zeker kwijt en je weg vinden. Eerlijk is eerlijk … De echte helden van Mémoire Perdue lopen vaak achter de schermen rond. Ik merkte bij mijn bezoek vrijdag heel snel dat de band tussen vader en zoon Delafontaine stevig in zijn schoenen staat. Laat mij het maar op deze manier formuleren: ‘Beste Nick, je vader is een held en weet je wat … de mijne ook.”

Bekeken op 13/09/2019 in de Kleine Fakkel (Keldertheater) – Antwerpen

Foto: Goele Bormans

 

Gewoon Emelien

Geplaatst in On Stage door

De wereld is klein. In heel mijn leven bracht ik één keer een bezoekje aan het afstudeerproject van het 7e jaar Musical in Antwerpen. Op de bühne stond toen de nobele onbekende Emelien Raats. Nu enkele jaren later …. timmert Emelien aan haar professionele weg. En het gaat haar voor de wind. Zo was ze tijdens het voorbije theaterseizoen te zien als Linda in het fel bejubelde Blood Brothers. Dat leverde haar een mooi stekje op in ‘Speed The Plow’, het derde stuk van het jonge theatergezelschap Mémoire Perdue met een hoog #metoo-kantje. Aan de zijde van ervaren rotten zoals Hans Ligtvoet en Wim Danckaert vertolkt ze de rol van secretaresse Karen. Een dame met een duidelijk verborgen agenda. Ik ontmoet Emelien op de Antwerpse Grote Markt. Ze kwam net van de repetities. En de zin om een stevig gesprek te voeren, had ze wel degelijk. “Ik weet van mezelf niet zo goed of ik meer actrice of meer zangeres ben. Met musical kan ik beiden doen. En daar geniet ik enorm van. Ik sta ook enorm vaak op het podium als zangeres of als backingvocal. Bij Speed The Plow is het de allereerste keer dat ik een stuk speel met zo veel tekst. Dat voelde ik al aan vanaf de eerste lezing. Ik ben gewoon om mijn verhaal al zingend te brengen. Nu heb ik grotere blokken tekst met moeilijkere woorden, die ik uit mijn hoofd moet leren. Samen met mijn compagnons de route Hans en Wim moeten wij ons verhaal als één groep kunnen brengen. Vanaf het moment dat één iemand mist, vallen we eruit. Als actrice is dat heel confronterend. Want net dan valt het hele momentum weg. Dergelijke stukken spelen is de realisatie van een droom. Ik had nooit gedacht dat ik zo snel na mijn afstuderen me aan zoiets zou mogen wagen. Als actrice heb ik echt niet te klagen. Ik ben nu een dik jaar afgestudeerd. En ik had voortdurend werk. Van musical naar theater tot een regieopdracht met Rikkert Van Dijck. Samen gaan wij een kerstmusical regisseren, die Luc Stevens ooit begon. De mooiste omschrijving is de variatie van dingen, die ik doe. Net dat maakt het voor mij heel boeiend om hiervan te mogen proeven. Tijdens het repetitieproces en op het podium leef ik inderdaad in een droom.”

Van Blood Brothers naar Speed The Plow
De weg naar Speed The Plow verliep voor Emelien via Blood Brothers. “De mensen van Mémoire Perdue zagen mij op het podium tijdens Blood Brothers. En daar ben ik opgepikt. Blood Brothers was één van de allermooiste dingen, die ik in mijn nog jonge carrière mocht doen. Linda was een fantastische rol om te spelen. Elke avond was het zodanig emotioneel dat we met heel de groep aan het vechten waren tegen de tranen. Het is niet evident dat je in een theaterstuk alle levensfases van een personage mag spelen. Automatisch kijk je dan ook naar jezelf. Meer bepaald: hoe je persoonlijk was toen je 7 jaar oud was. Als extra pigment mocht ik samen op het podium staan met allemaal vrienden van het Brusselse Conservatorium. Mooier kan het toch niet zijn. Zeker als je zo veel waardering krijgt van het publiek en de theatermakers. Er waren zelfs mensen die tot drie keer toe kwamen kijken.”

Speed The Plow : de eerste lezing
Hans Ligtvoet en Wim Danckaert zijn twee ervaren rotten met heel wat kilometers op de teller. Het was niet evident voor Emelien om haar weg tussen beide heren te zoeken. “Ik herinner mij nog altijd de eerste lezing. Wij zaten allemaal rond de tafel. En Wim en Hans hadden een interpretatie van jewelste klaar. Ik was al blij dat ik mijn tekst goed uitgesproken kreeg (lacht). Maar ach, het zijn twee schatten. En dit in de gepassioneerde regie van Nick Delafontaine. Ze hebben me allemaal tof begeleid en ondersteund. Tussen ons is er ontzettend veel vertrouwen onderling. Wanneer ik vragen heb, durf ik ze ook stellen. Samen gaan we op zoek naar een oplossing. Net in zulke atmosfeer is het heel aangenaam om te vertoeven.”

#metoo
De ondertoon van Speed The Plow is #metoo. “Ik heb me zeker wat verdiept in de wereld van #metoo. Gewoonweg om mijn personage van Karen een beetje te staven. Het is vooral een beetje loskoppelen van hoe Emelien het zou aanpakken en hoe Karen het zou benaderen. Als ik ‘als Emelien’ mijn naam fout hoor zeggen, reageer ik. Dat doet Karen in dit verhaal niet. Ze lijkt heel naïef. Maar ze heeft wel een bepaalde toon in haar boodschap. Ze is slimmer dan beide heren samen (lacht). Het onderzoek bij mezelf naar hoe zowel Emelien als Karen zouden reageren is boeiend. Linda uit Blood Brothers lag veel dichter bij mezelf. Ik wou er wel eens van proeven hoe het voelt om iemand te spelen die mijlenver van mij afligt. Zeker op menselijk vlak is dat een fascinerende leerschool.”

Podiumbeest Emelien
De roots van Emelien liggen in Wortel. “Ik vind het wel ‘cool’ van mezelf dat ik tot nu toe in deze creatieve wereld een heel mooi parcours mocht afleggen. Het podiumbeest zat altijd al in mij verscholen. Maar ik had er geen flauw benul van dat ik hiervan mijn beroep kon maken. Je moet weten dat ik de kunsthumaniora in Turnhout heb gevolgd. Meer bepaald: als klassieke zangeres. Ik deed dat wel graag. Maar ik had niet echt een grote voeling met de talen. Het kwam niet bij mij binnen. Tot op het moment dat ik musical ontdekte. Ik mocht zingen in het Nederlands. Geloof me … Er ging een wereld voor me open. Na een ingangsexamen bij het 7e jaar Musical in Antwerpen, mocht ik eindelijk beginnen. Ik had nog nooit gedanst, nog nooit theater gespeeld … alleen maar klassiek gezongen. Maar het zorgde voor een waanzinnige verandering in mijn leven. Ik bloeide als mens helemaal open. Nadien trok ik naar Brussel. Na een heftige maar leerrijke periode ben ik daar afgestudeerd. En nu zit ik hier: Gewoon Emelien.”

Meer info over Speed the Plow van Mémoire Perdue kan je vinden op:
www.memoireperdue.be

Foto: Goele Bormans