Theaterreview: Juffrouw Julie (Mémoire Perdue)

Ook Mémoire Perdue heeft het theaterseizoen 2019-2020 afgetrapt. Met Juffrouw Julie (of de dood van een Maltezer) brachten ze in de Kelder van het Fakkeltheater een eigentijdse versie van het stuk Freule Julie van August Strindberg. Een klassieker van 131 jaar oud, dat door Hans Ligtvoet helemaal werd herwerkt tot een politieke satire anno 2019.

Eerlijk is eerlijk. Hans Ligtvoet heeft zijn regiedebuut bij Juffrouw Julie niet gemist. Met Juffrouw Julie bewijst de minzame man dat hij het DNA van Mémoire Perdue tot in zijn vingerkootjes beheerst. In het repertoiretheater met een hoog tekstueel kantje bracht hij met Juffrouw Julie een stevig pareltje op de set. De personages zijn stevig uitgebalanceerd met her en der de nodige laagjes in verscholen. Op Hans’ schoolrapport mag met recht en reden geschreven worden: ‘Cum Laude in zijn missie geslaagd’. Deze Juffrouw Julie oogt fris, monter en hedendaags. Nick Delafontaine en zijn madammen Emelien Raats en Anouk Lambrechts overtuigen in a ‘masterclass’ dat uit het leven van een verkiezingsdag kan weggelopen zijn.

Op het podium zie je Emelien Raats op een andere manier dan je gewoon bent. Waar dit jonge talent eerst nog in een musical haar weg zocht, bewijst ze nu ook dat het tekst-theater zonder zang haar bijzonder goed afgaat. Als woordvoerster heeft ze duidelijk een goede research gedaan. Boys, be prepared wanneer Emelien in de buurt is. Boys be prepared, want het is een vree strenge madam als ze als woordvoerster met dito bril haar job doet.

De verrassing van de avond was ongetwijfeld: Juffrouw Julie zelf. Toen ik Anouk Lambrechts tijdens een kort setbezoek voor het eerst ontmoette in de kelder van het Fakkeltheater was ze voor mij een nobele onbekende. Het liedje van rapster ‘Eve’ was ‘Who’s that girl’ was meer dan ooit op Anouk van toepassing. Bij het lezen van deze tekst zal het liegebeest Door Vanboeckel wellicht minzaam in zijn vuistje lachen. Want hij heeft al vaker met haar gewerkt. Maar ach, wat is deze vrouw een uitstekende actrice. Ik wil haar collega’s Emelien en Nick zeker geen oneer aandoen. Ook zij overtuigen in Juffrouw Julie. Maar wie men niet kent, kan alleen maar verrassen. Wie men kent, kan alleen maar bevestigen of overtuigen. Wel Anouk deed beiden. Als Juffrouw Julie leek ze een madam waarmee Piet Piraat op zijn schip De Scheve Schuit de zeven wereldzeeën kan trotseren. Anouk Lambrechts is nu al één van de verrassingen van het huidige theaterseizoen. Bij een volgend theaterstuk ben ik nu al kandidaat om met deze Lierse madam een plaatselijke Vlaaike in de Pallieterstad te verorberen om de actrice en de mens Anouk Lambrechts beter te leren kennen. Want Juffrouw Julie was de eerste keer dat ik haar aan het werk zag. Maar wat mij betreft zeker niet de laatste keer.

Tot slot een woordje over Mémoire Perdue-boegbeeld Nick Delafontaine. Met Mémoire Perdue probeert hij een lans te breken voor het tekstueel repertoire in de Scheldestad. Het siert de man dat hij als een Don Quichote tegen de molenwieken vecht om een plekje te veroveren in het theaterlandschap. Bij deze een welgemeend schouderklopje voor onze vriend Nick. Het is geen gemakkelijke weg, dat hij probeert te bewandelen. Het grote publiek kent hem immers als acteur bij het EAT. En zeg nu zelf … hokjesmentaliteit hoort zo bij het Vlaamse publiek. Beetje bij beetje merk je dat de puzzelstukken bij Mémoire Perdue in elkaar aan het vallen zijn. Met Hans Ligtvoet als Master of Word heb je een man, die het Fingerspitzengefühl van Mémoire Perdue in de vingers heeft. Met straffe jonge talenten zoals Anouk Lambrechts en Emelien Raats heb je jonge stevige madammen in huis. En als je de cast ziet van De Voornaam, het volgende Mémoire Perdue stuk, mag je duimen en vingers aflikken. Het DNA ligt er .. Maar de weg naar het hart van het grote publiek gaat niet over één dag. Koester de mensen rondom jou en bouw verder aan de toekomst. Denk ook eens na over een bezoek aan een andere rivier. Want met dit repertoire kan je aan de Dijle je ei zeker kwijt en je weg vinden. Eerlijk is eerlijk … De echte helden van Mémoire Perdue lopen vaak achter de schermen rond. Ik merkte bij mijn bezoek vrijdag heel snel dat de band tussen vader en zoon Delafontaine stevig in zijn schoenen staat. Laat mij het maar op deze manier formuleren: ‘Beste Nick, je vader is een held en weet je wat … de mijne ook.”

Bekeken op 13/09/2019 in de Kleine Fakkel (Keldertheater) – Antwerpen

Foto: Goele Bormans

 

De laatste rechte lijn van Juffrouw Julie

Mémoire Perdue, het jonge productiehuis van bezielers Aron Wade en Nick Delafontaine kondigde al eerder dit jaar zijn verhuis aan naar het Fakkeltheater. Ze zullen er komend seizoen twee producties brengen: “De Voornaam” in de Zwarte Zaal en nu in september, “Juffrouw Julie” in de Kleine Fakkel. “Juffrouw Julie” is opnieuw een stuk dat een opvallend actuele insteek krijgt. Dit stuk is meteen ook het regiedebuut van Hans Ligtvoet die speciaal voor Mémoire Perdue een eigen versie schreef. De cast bestaat uit Anouk Lambrechts die haar eerste eerste stappen zet bij Mémoire Perdue.  Emelien Raats – die zeer onlangs nog te zien was in The Great Gatsby – begint aan haar derde productie bij Mémoire Perdue. Nick Delafontaine, wisselt voor de eerste keer sinds “Skylight”, de regiestoel en gaat mee spelen op de bühne, na alle seizoenen bij EAT wisselt hij komedie in voor een repertoirestuk. De repetities zijn volop bezig voor het stuk dat op 6 september in première gaat en tot en met 14 september te zien zal zijn in de Kleine Fakkel.

JUFFROUW JULIE (of de dood van een Maltezer)

De landelijke verkiezingsdag loopt ten einde. De uitslagen zijn bekend. Het is overduidelijk dat één partij met een ruime meerderheid gewonnen heeft. Terwijl de leider van die partij in een tv-studio deelneemt aan het einddebat, verzamelen zijn partijleden in een feestzaal om de overwinning te vieren.
In een ruimte afzijdig van het feestgedruis wachten Jean, een assistent en Kristin, een campagne-medewerkster, op hun baas die na het einddebat naar de feestzaal zal komen. Onverwacht aanwezig op het feest is Julie, de dochter van de partijleider, die volgens Jean: “teveel drinkt; te luid praat en te wild danst”. Op zoek naar haar vader belandt Julie bij Jean en Kristin. Ze ligt duidelijk overhoop met zichzelf en begint te flirten met Jean. Wanneer Kristin wordt weggeroepen, komt van ’t een ’t ander en gebeuren er dingen die niet meer terug te draaien zijn met oncontroleerbare gevolgen.
Een precaire situatie, gezien de massaal aanwezige pers.

PRAKTISCHE INFO
Auteur & Regie: Hans Ligtvoet, vrij naar “Freule Julie” van August Strindberg
Cast: Emelien Raats, Anouk Lambrechts, Nick Delafontaine
Speeldata: 5 (Try Out) – 6 (Premiere) – 7 – 12 – 13 – 14 september om 20u30 & 8 – 15 september om 15u.

Foto: Dimitri Vanlommel

Mémoire Perdue opent theaterseizoen 2019-2020 met Juffrouw Julie

Komend theaterseizoen 2019-2020 speelt het theatergezelschap Mémoire Perdue van Nick Delafontaine en Aron Wade in het Fakkeltheater. Begin september staan ze in de Kleine Fakkel met JUFFROUW JULIE (of de dood van een Maltezer) in regie van Hans Ligtvoet, vanaf 21 mei 2020 staat DE VOORNAAM op het programma in de Zwarte Zaal.  “We zijn ervan overtuigd dat Het Fakkeltheater voor ons als groeiend theatergezelschap een ideale partner is. Mede door de diversiteit aan zalen krijgen we de mogelijkheid om verder te ontwikkelen en een mooie lijn uit te tekenen voor onze toekomstige producties. Het Fakkeltheater ontvangt talrijke producenten en theatermakers en begeleidt hen hierin op uitstekende wijze. Met Mémoire Perdue hopen we het publiek in het Fakkeltheater aangenaam te verrassen met ons aanbod.”

Juffrouw Julie: het verhaal

De landelijke verkiezingsdag loopt ten einde. De uitslagen zijn bekend. Het is overduidelijk dat één partij met een ruime meerderheid gewonnen heeft. Terwijl de leider van die partij in een tv-studio deelneemt aan het einddebat, verzamelen zijn partijleden in een feestzaal om de overwinning te vieren.
In een ruimte afzijdig van het feestgedruis wachten Jean, een assistent en Kristin, een campagne-medewerkster, op hun baas die na het einddebat naar de feestzaal zal komen. Onverwacht aanwezig op het feest is Julie, de dochter van de partijleider, die volgens Jean: “teveel drinkt; te luid praat en te wild danst”. Op zoek naar haar vader belandt Julie bij Jean en Kristin. Ze ligt duidelijk overhoop met zichzelf en begint te flirten met Jean. Wanneer Kristin wordt weggeroepen, komt van ’t een ’t ander en gebeuren er dingen die niet meer terug te draaien zijn met oncontroleerbare gevolgen.
Een precaire situatie, gezien de massaal aanwezige pers.

Regie: Hans Ligtvoet
Cast: Nick Delafontaine, Emelien Raats en Anouk Lambrechts

Reserveren: 070 24 60 36 – http://www.fakkeltheater.be 
Info: http://www.fakkeltheater.be en http://www.memoireperdue.be

Foto: Hans Claes

Theaterbirds

Eén van de opmerkelijkste momenten tijdens dit theaterseizoen was de speech van Nick Delafontaine na Speed The Plow van zijn gezelschap Mémoire Perdue. Hij bedankte zowat iedereen die hij maar bedanken kon voor het welslagen van dit project met Emelien Raats, Wim Danckaert en Hans Ligtvoet. Maar in zijn speech kwam ook zijn vriendin Shauny langs als ultieme rots in de branding. Het werd al snel duidelijk dat achter elke man een nog sterkere vrouw staat. En dat is bij Nick eveneens het geval. Als ware lovebirds, maar voor de gelegenheid omgedoopt tot Theaterbirds vonden ze een gaatje in hun agenda om naar de première van Liever Geen Geld van het EWT te gaan. Een beetje quality time, niet waar. Daar legde onze fotograaf het koppeltje vast op de gevoelige plaat. Zoals het bij ware theaterbirds, beaamt.

Meer foto’s kan u ontdekken op:
https://www.showbizzsite.be/fotoboek/diverse-2018-premi%C3%A8re-ewt-liever-geen-geld-2018-in-deurne

Foto: Jan Liekens

 

Theaterreview: Speed the Plow (Mémoire Perdue)

Met Speed The Plow ging het gloednieuw theaterstuk van Mémoire Perdue in première.  Speed the Plow vertelt het verhaal van Bobby en Charlie, twee door de wol geverfde filmproducers. Zij krijgen plots de kans van hun leven als een beroemde filmster een van hun scenario’s wil verfilmen. In een wereld waar het aantal kijkers belangrijker is dan wat er wordt vertoond, zien zij in één klap hun fortuin gemaakt en dromen hardop van rijkdom en macht. Een toevallige assistente, invalster voor een zieke collega, wordt gretig meegevoerd in de juichstemming van ’t moment.

Speed The Plow is teksttheater van de bovenste plank. Hun stuk geschreven door David Mamet is brandend actueel, vooral met het #metoo-kantje dat alom aanwezig is. Om deze gevoelige materie geloofwaardig naar het publiek toe te brengen, is er vooral één brok ervaring nodig. Met de aanwezigheid van Wim Danckaert en Hans Ligtvoet werd daar Cum Laude voor gezorgd. Enerzijds razen ze als jonge veulens over het podium. Anderzijds dragen ze het stuk en bewijzen ze dat een acteur zoals de wijn is. Kortweg gezegd: beter wordend met de jaren.

Maar tussen al deze brokken ervaring waait er ook een frisse wind op het podium in de persoon van Emelien Raats. Zij werd bij het theaterminnend publiek beter bekend door haar rol als Linda in Blood Brothers. Ook al komt ze nog maar pas kijken. In haar eerste niet-gezongen rol op het podium, trekt ze uitstekend haar streng. Een nieuwe naam in theaterland lijkt geboren.

Toch was één van de opmerkelijkste momenten tijdens de première de toespraak achteraf van regisseur Nick Delafontaine. Bij het grote publiek mag hij dan wel bekend staan als komisch acteur. Maar vakjesmentaliteit lijkt duidelijk niet aan Nick besteed. Met zijn Mémoire Perdue-werk toont hij een heel andere kant van zijn kunnen. Door zijn hardnekkigheid en zijn durf  gun je het wel dat Speed The Plow oftewel de verborgen parel van het Antwerpse Klokhuis in de rest van het land mag getoond worden. Alleen lijkt het zinnetje ‘Breek de stilte, sloop de muren om je heen’ meer dan ooit van toepassing op het werk van Nick. Maar het lijkt ons een kwestie van tijd dat alle muren voor Mémoire Perdue gesloopt worden. Want zeg nu zelf … zonder durvers blijf het toch pokkesaai op deze wereld.

Meer info over Speed The Plow kan u vinden op:
http://www.memoireperdue.be/speedtheplow-373565.html

Gezien in Het Klokhuis op 19/10/2018 in Antwerpen

Foto: Jan LIekens

De mannen van Emelien Raats

“Mémoire Perdue”, het theaterinitiatief van Nick Delafontaine en Aron Wade gaat op 19 oktober  in première met “SPEED THE PLOW” van David Mamet, in Theater Klokhuis te Antwerpen. Deze keer een komedie met een ruw randje voor het publiek dat zeker de link zal leggen naar de vele #metoo verhalen in de media. Ook dit stuk met Emelien Raats, Hans Ligtvoet en Wim Danckaert in de hoofdrollen verwijst naar seksistische toestanden in de filmwereld. Regisseur  Nick Delafontaine getuigt: “Dit stuk speelt zich een flink aantal decennia geleden af en toch zie je dat de thematiek razend actueel is… Helaas.”

OVER DE VOORSTELLING SPEED THE PLOW

Bobby en Charlie, twee door de wol geverfde filmproducers, krijgen plots de kans van hun leven als een beroemde filmster een van hun scenario’s wil verfilmen. In een wereld waar het aantal kijkers belangrijker is dan wat er wordt vertoond, zien zij in één klap hun fortuin gemaakt en dromen hardop van rijkdom en macht. Een toevallige assistente, invalster voor een zieke collega, wordt gretig meegevoerd in de juichstemming van ’t moment. Ze lijkt een schaap tussen wolven, maar laat zich niet intimideren. Na een discussie over wat een “goede” film zou moeten zijn, haalt ze zelfs een werkopdracht binnen: ze moet een roman lezen en oordelen of er een film van te maken is. Diezelfde avond dient ze verslag uit te brengen bij een van de heren thuis.  Aldus is de wolf zeker van zijn prooi en lijkt een volgend “metoo”-slachtoffer onafwendbaar. Maar het loopt niet als verwacht.

Speeldata: 
19,20,26,27 oktober om 20u30
​21 & 28 Oktober om 15u

Locatie: 
Theater Klokhuis, Vlaams Fruit, Parochiaanstraat 4 2000 Antwerpen
Website: http://www.memoireperdue.be
Auteur: David Mamet
Regisseur: Nick Delafontaine

Cast:
Emelien Raats, Hans Ligtvoet en Wim Danckaert

Foto: Mémoire Perdue