Omajacht

Zijn er mensen die geen oma hebben? Hoe komt dat oma’s zo’n verrimpeld velletje hebben? En waarom nemen ze altijd de bus tijdens de spits? Over dat en nog veel meer gaat de nieuwe familievoorstelling van De Proefkonijnen die vanaf de kerstvakantie speelt in het Zuiderpershuis in Antwerpen.

De Proefkonijnen is gekend om z’n originele familievoorstellingen waarvan de warme boodschap het hele gezin aanspreekt. Dit keer letterlijk dan, aangezien oma een centrale rol speelt. Of beter gezegd: het ontbreken van oma.

Fee denkt namelijk geen oma te hebben, maar dat is onmogelijk volgens haar beste vriend Arthur. Daarom gaan ze samen op Omajacht. In haar zoektocht ontdekt Fee wat voor fantastische, maar soms ook rare wezens grootouders kunnen zijn.

Met deze voorstelling produceert het gezelschap, dat aan z’n tiende speelseizoen begint, een nieuw verhaal van schrijver en bezieler van De Proefkonijnen Randall Van Duytekom. Zoals steeds brengt de auteur een thema uit de leefwereld van gewone mensen op een ongewone manier verteld.

De cast bestaat uit vertrouwde gezichten voor het productiehuis. Daphne Paelinck vond tussen de opnames van Thuis nog de tijd om er haar vijfde voorstelling te spelen. Als tegenspeler krijgt ze Ken Verdoodt tegenover zich waarmee ze in 2013 ook al speelde bij het gezelschap in de voorstelling Rooie Danny.

Wie tickets wil bemachtigen voor de voorstelling moet er snel bijzijn, want om de intieme setting – die het gezelschap zo kenmerkt – te bewaren, is het aantal plaatsen beperkt.

Tickets en info: www.deproefkonijnen.be

Omajacht

Spel: Daphne Paelinck & Ken Verdoodt
Tekst & regie: Randall Van Duytekom
26, 27, 28, 29, 30 december en 9, 10, 13, 16, 17 februari om 15u
Zuiderpershuis, Waalsekaai 14, Antwerpen
Prijs: 9 / 14 euro

Theaterreview: Vegas aan de Dijle (De Proefkonijnen)

Het productiehuis De Proefkonijnen onder leiding van Randall Van Duytekom staat bekend om zijn gedurfdere en gelaagdere vorm van theater. Net  deze huisstijl is opnieuw terug te vinden in hun gloednieuwe stuk Vegas aan de Dijle. Het verhaal gaat over de familie van bloemenhandel Marcel. In een wereld waarin de bloemenverkoop achteruit gaat, tracht hij te overleven. Als klap op de vuurpijl komt zijn dochter nog thuis met haar nieuwe ‘overambitieuze’ vriend, die de zoon blijkt te zijn van een naburige varkensboer.

Alleen al in de keuze van hun cast spelen de makers zeker niet op veilig. Zo laten ze Mathieu Engels, lid van de zingende Antwerpse trouba-broers Mathieu en Guillaume zijn debuut maken. Hij neemt de rol van Joppe op zich. En je mag zeggen dat Mathieu tijdens zijn ontmaagding als acteur zijn streng trekt. Je zou voor minder met Charlotte Anne Bongaerts naast je. Voor de fictieliefhebbers op televisie is zij zeker geen nobele onbekende. Zij speelt de rol van Sam in de spraakmakende VT4-reeks Gent West. Ach, alles mag en alles kan in het theater. Met deze out-of-the-box keuze scoren de Proefkonijnen bij mij goede punten. Soms eens een gedurfdere keuze maken moet in het leven kunnen. En zolang Tatyana Beloy niet jaloers wordt op de nieuwe liefde van haar tv-liefje uit Gent West kan en mag alles zeker.

En toch …de echte ster van de avond is naar mijn persoonlijk gevoel Ron Cornet. Met zijn rol als Karel speelt hij de ietwat eenvoudige en simpele ziel in het stuk. Maar hij laat als geen ander zijn beroepseer gelden. Zelfs in een ‘light versie’ staat Ron als een huis. Hij zorgt voor de tragikomische noot.

Het verhaal Vegas aan de Dijle biedt voor de theaterbezoeker een reflectie naar de hedendaagse maatschappij. Net daarin schuilt net de sterkte maar ook de zwakte van Vegas aan de Dijle. Er hangt een mooie tragikomische sfeer rond Vegas aan de Dijle. Door de setting krijg je een heel intiem kader. Als toeschouwer zit je bijna letterlijk in de woonkamer van de bloemenhandel. Dat vraagt om een heel sterk maar eenvoudig verhaal. We kunnen ons niet aan de indruk ontdoen dat er soms ietwat te veel verhaallijnen in de tekst zijn geslopen.  Eenvoud siert de mens, niet waar. Toch staat Vegas aan de Dijle synoniem voor een avondje uit in het theater, voor mensen die eens wat anders willen.

Meer info over Vegas aan de Dijle:
http://www.deproefkonijnen.be/vegas-aan-de-dijle.html

Meer foto’s zijn terug te vinden op:
http://www.showbizzsite.be/fotoboek/diverse-2018-vegas-aan-de-dijle-2018-in-antwerpen

Foto’s: Jan Liekens
Gezien op: 8/2/2018 in Theater Het Klokhuis – Antwerpen

Theaterreview: Wachten op Gateaux (EWT)

Bericht aan EWT-boegbeeld: Frank De Kaey. Mea Culpa, mea maxima Culpa. Wachten op Godot zou in dit geval Wachten op Liekens kunnen betekenen. Want het had in mijn persoonlijk leven heel wat voeten in de aarde vooraleer ik de weg naar het EWT in Deurne vond. Maar eens is het moment daar dat je de deuren van het theater betreedt en in de zaal zit voor je grote EWT-debuut. Tussen ons gezegd en gezwegen: ik had er geen seconde spijt van. Ironisch genoeg was mijn eerste EWT-boreling Wachten op Gateaux.  Het verhaal gaat over de kleine fitnesszaal van Marleen (Anne-Mie Gils), de ze net buiten de stad in een licht aftandse hangar uitbaat. Onder haar vaste klanten vallen vooral de goedlachse Jacky (Martine De Jager) met haar veel jongere zus Winnie (Iante Beye) en de nogal slome Donald (Marc Verbruggen) op. Wanneer er vanuit de media interesse bestaat voor deze niet-allerdaagse gymfanaten, zien zij zichzelf reeds schitteren op het kleine scherm. Als echter blijkt dat die media totaal andere plannen smeden, gaan de poppen aan het dansen.

Wachten op Gateaux is het ideale stuk voor een avondje pure ontspanning. Zeker omdat gezond leven, vriendschap en diëten tot het leven behoort. Het stuk werd gekruid met herkenbare situaties en mensen die de timing van humor tot in de puntjes beheersen. Neem nu: Martine De Jager. Eén brok Hollandse branie. Zeg maar: een brok dynamiet, die voortdurend op ontploffen staan. Naar mijn gevoel is ze de humoristische revelatie van 2017. Na haar passage bij Brasschaatse Huisvrouwen bevestigt ze haar talent en ronduit ‘briljante’ timing. Een wervelwind op het podium, die het EWT in Deurne nog net op haar fundamenten laat staan. Ook de fysieke transformatie van de ‘tot nu toe’ onbekende Iante Beye valt op. Als gothic-personage ziet er op het podium helemaal anders dan uit dan op haar foto in de gang van het EWT. Als u het toneelstuk gaat bekijken, moet u zeker de foto van Iante in de catacomben bekijken. Een must see.

Ook heel wat jonge acteertalenten en ‘schoon’ volk houden wel van een avondje EWT-ontspanning. Zo poseerden Reuben De Boel, Anne Van Opstal, Daphne Paelinck, Thomas Van Goethem en ex-Miss België Lenty Frans achteraf voor onze camera. Leuk momentje: ook mijn jeugdheldin Tante Merlina zat enkele rijen voor mij in de zaal. Ze kreeg van één van de toeschouwers de vraag of ze met het regenweer de parafix niet had meegebracht. Bij het buitengaan toch maar eens gespot of ik op de parking van het Rivierenhof het busje van Sardonis niet zag. Maar driewerf helaas … Ze waren in geen velden te bespeuren. Aan het wachten op Gateaux/Godot, zeker.

Gezien op: 10.11.2017 – EWT (Deurne)

Wachten op Gateaux speelt nog tot 17 december in het EWT.
Meer info op: www.ewt.be

Foto: Jan Liekens

Nostalgische zuster- en broederliefde bij De Zingende Prins

Daar zat ik dan. Aan een tafeltje in de bar van Theater ’t Appeltje in Antwerpen. Het eerste lentezonnetje viel over de Scheldestad neer. Aan mijn tafel zat de papa van actrice, presentatrice … Kortom: creatieve duizendpoot Daphne Paelinck. Ik was geïnviteerd op haar nieuwste theater voorstelling De Zingende Prins. Een voorstelling, voor de jongsten onder ons. Daar raakte ik aan de babbel met de pater familias des huizes Paelinck – zeg maar de Opperpaelinck oftewel The Leader of the Pack. Ons gesprekje ging vooral over ‘wandelen aan zee’. Geroutineerde wandelaars dat we zijn …  En ik moest aan de babbel met Daphnes pa denken toen ik deze tekst aan het schrijven was.

Van Daphne weet ik dat ze in haar jeugdjaren heel vaak met haar ouders en haar zus Sandra aan zee heeft verbleven. Dat onbezorgde gevoel van: ‘met je haren in de wind’, ‘spelen en ravotten’ in de duinen weerspiegelt zich een beetje in de voorstelling van De Zingende Prins.

Tussen Daphne en haar tegenspeler Mike Wauters is er een ‘plezante’ chemie aanwezig. Eéntje, die je ofwel kan omschrijven als de chemie tussen een onafscheidelijke broer en zus … ofwel ééntje tussen goede vrienden. Ter info: dit laatste zijn ze op en top. Mike en Daphne zijn op theatraal vlak een match made in heaven. Qua speelstijl doet Mike me een beetje denken aan Timo Descamps. Maar who cares, de kids in de zaal smullen van het enthousiasme van beide acteurs. Het ‘onbezorgde’ speelse gevoel van Daphne en Mike deed me een beetje denken aan het onbezorgd ravotten met je broer of zus in de tuin. Je weet wel: het moment dat moeder je kwaad binnenroept omdat je kleren vol aarde hangen. Dit gevoel beschrijft ook de band tussen: Prins Joren (Mike Wauters) en zijn zusje Sid (Daphne Paelinck). Je komt de zaal binnen met een smile en je gaat met een dubbele smile terug naar buiten. Met een zweem van nostalgie naar al die mooie momenten in de tuin waarin je aan het ravotten was met broer- of zuslief. Mooier kan het niet zijn.