Matekes

De première van Paprika ligt al een poosje achter de rug. Maar toch zijn er enkele leuke foto’s die wij u niet willen onthouden. Master of Ceremony van het EWT is nog altijd een rol, die Frank De Kaey heel goed ligt. Daarom ging hij maar al te graag met enkele van zijn ‘matekes’ op de foto. Zo werd acteur Tom Buelens gespot samen met de ‘heer van de kassa’ die avond. Dat ontging het alziend oog van onze minzame fotograaf niet.

Foto: Jan Liekens

Theaterreview: Paprika (EWT)

Het EWT was er als de kippen bij om in een overvol theaterweekend de première van Paprika op de wereld los te laten. Het verhaal van Paprika gaat over een paaldanseres  en vrouw van-ietwat-lichtere-zeden. Onverwacht staat er een jonge kerel voor haar deur, die beweert haar zoon te zijn. Doen alsof je de werkvrouw bent, lijkt de enigste oplossing om deze ramp te ontlopen. Maar als een verliefde conciërge, een hitsige brandweerman en je betweterige beste vriendin er zich ook mee willen bemoeien, gaat het van kwaad naar erger.

Je kan er je klok op gelijk zetten. Het DNA van het EWT klopt als hairextensions bij een Miss België-finaliste. Haarfijn, haarjuist en met stijl. Daar in Deurne (ergens in de schaduw van het Rivierenhof) weten ze verdoemd goed waarmee ze bezig zijn. Het EWT mag dan een theater zijn dat bij het grote publiek onbekend is, maar het is zeker niet onbemind. Ook bij Paprika was het weer vandattum. Deze Franse komedie van Pierre Palmade werd in een Nederlandstalig jasje in een regie van Door Van Boeckel gestoken.

De minzame Door heeft zijn eigen regiestijl. In het komische werk stopt hij heel graag wat laagjes in. Dat is eveneens bij Paprika het geval. Een billenkletser is deze voorstelling niet. Omschrijf het maar als een tragikomedie. Maar wel ééntje waar uitstekend geacteerd wordt.

De verdeling op het podium is heel duidelijk. Twee mannelijke komische rollen in de personen van Marc Verbruggen (als verliefde conciëre) en Paul Maes (als Brandweerman), tegenover protagonisten Annik Boel Pauwels (als vriendin des huizes) en Daisy Thys (als Paprika). Zet daartussen een debutant met (heel wat ervaring) met de naam van éne zekere Brent Pannier. En je weet dat het verhaal meer dan snor zit.

Paprika is veel méér dan een doorsnee komedie, die je binnen enkele dagen vergeten bent. Daarover is het kwalitatief te goed. De bende van Door heeft er een fraai kijkstuk van gemaakt. Met een soundtrack van Wully Bully (van Frank, Door & The Pharaos) op de achtergrond tijdens de afterparty. Of was het nu toch Sam, The Sham?

Foto: Jan Liekens
Meer info op http://www.ewt.be

Bekeken op 10/01/2020 in het EWT (Deurne)

De paprika van Door

Ook het EWT in Deurne begint er in 2020 aan met een klepper van formaat. Het theaterstuk Paprika is een komedie, gebaseerd op het werk van Pierre Palmade. “Eerlijk is eerlijk”, vertelt regisseur Door Van Boeckel ons. “Ik kende de auteur van dit werk niet. Maar hij blijkt een gevierd Frans toneel. Paprika is geen komedie pur sang. Er zitten bij dit stuk wat diepere lagen in het humoraspect verscholen. Net van dat aspect van een komedie hou ik nog het meest van al. In grappige situaties moet wat herkenbaarheid verscholen zitten. Dat maakt het net zo mooi. Ik heb al tegen Frank gezegd dat we toekomstgericht nog meer stukken van deze man op het programma moeten zetten. Het zijn meesterwerkjes!”

Premièrekoorts
Door en premières. Het blijkt geen goed huwelijk te zijn. “Ik kijk nooit uit naar een première. Daarvoor ben ik een te grote perfectionist. Akkoord, op mijn teller als regisseur en acteur staan al heel wat jaren ervaring. Het klinkt misschien wel raar dat er dan zo veel zenuwen zijn. Maar ik kan er niets aan doen. Zo zal je me tijdens een première ook nooit in de zaal zien. Dat is de aard van het beestje. Anders bestaat de kans dat ik bij een foutje heel de zaal bijeen krijs. Vanuit de kleedkamer naar een monitor kijken werkt nog het beste voor mij.”

Kind aan het EWT-huis
Al geruime tijd is Door te zien bij het EWT. Ofwel als acteur ofwel als regisseur. “Ik denk dat ik ondertussen al een tiental jaar kind aan huis ben hier. Het voelt gewoon goed aan. Voor mij is het een waanzinnig warm nest om in te werken. Akkoord, wij hebben geen subsidies. Maar met vriendschap, warmte en liefde samen als groep aan één productie werken, voelt voor mij als een zegen aan. Als het niet plezant is of het bij mij diep van binnen wringt, doe ik het liever niet. Het maakt me niet uit of ik moet regisseren of acteren. Ik ben wat je noemt een veelvraat op dat punt. Het gekke is dat ik op professioneel vlak veel liefdes heb. Van mijn job zal ik nooit genoeg krijgen. Bij Paprika mag ik opnieuw aan een groep kneden. Ik doe niets liever. Een goede groep is volgens mij de ultieme basis van een uitstekende productie. Van de Paprika-cast ken ik heel wat mensen. Brent Pannier is de grote nieuwkomer. Hij maakt zijn EWT-debuut. Maar het is altijd leuk om met enerzijds een talentvolle kerel en anderzijds een uitstekend acteur als hem samen te werken.”

Foto: EWT

Theaterreview: Flikken in Verwachting (EWT)

Met Flikken in Verwachting brengt het EWT het tweede theaterstuk van het seizoen 2019-2020. En wat voor één! Het verhaal van Bruno Timp in een regie van Frank De Kaey gaat over een amateurtoneelkring van de lokale politie-afdeling. Dit jaar gaan ze voor een serieus stuk in plaats van de gebruikelijke klucht. De huisregisseur en oud-commissaris heeft zelf een drama geschreven en wil het niveau van hun voorstelling een beetje opkrikken. Maar een onverwachte zwangerschap, een gekwetste actrice en een decor dat niet echt meewil, zorgen voor een hilarisch verloop van de repetities en de première. De cast bestaat uit: Iante Beye, Maarten Bosmans, Liliane Dorekens, Jeroen Logghe, Chris Mathieu, Daphne Paelinck, Jean Speicher, Reggy Turneer en Theo Van Baarle.

Ach, wat was ik graag een vlieg geweest tijdens de repetities van Flikken in Verwachten. Het moeten hilarische taferelen geweest zijn om dit in goede banen geleid te krijgen.  De odds bij de boekingskantoren houden het op drie extra grijzen haren voor regisseur Frank De Kaey. Heerlijk absurd, heerlijk chaotisch en wat een stijlvol zootje ongeregeld (met het nodige eresaluut).

Van Flikken in Verwachting snap je geen ballen. En dat maakt het net zo amusant om te volgen. Jeroen Logghe maakt als West-Vlaamse agent in dit Antwerpse korps zijn debuut bij het EWT. En hij doet dat nogal in zijn (hm,hm!) eigen stijl. En wat te denken over Daphne Paelinck. Zelden heb ik ze met zulke Antwerpse tongval horen spelen, waar zelfs de Francis uit Alloo en de Wegpolitie schrik van zou krijgen. Wat een heerlijk bazige madam en over de gelinkte suikerbonen  (sluikreclame!) in het stuk zwijgen we met heel wat liefde. Theo Van Baarle, die eindelijk uit zijn comfortzone wordt gehaald. Maar ach, dit zijn slechts enkele voetnoten in dit verhaal.  Sterke cast, sterke regie en vooral een briljant script van Bruno Timp.  Voor het EWT wordt het moeilijk om dit nog te overtreffen in het huidige theaterseizoen.

Kortom: Flikken in Verwachting: heerlijk chaotisch, bijzonder geestig en ideaal vertier voor een vrije avond of zondagnamiddag

Flikken in Verwachting speelt van 09 november 2019 tot en met 22 december 2019
Meer info op: www.ewt.be

Bekeken op 10/11/2019 in het EWT.

Foto: Jan Liekens

Michiel en Cinthia: de Instaproof-EWT-jonkies

Bij een theaterpremière worden er ook de obligatoire portretjes door de aanwezige pers. Soms komen er enkele verrassende namen op de rode loper. Neem nu Michiel & Cinthia, twee ‘jonkies’ van de EWT-technische ploeg. Michiel is de zoon van de hoofdtechnieker van dit theater in Deurne en komt al sinds zijn twaalfde mee. Cinthia is een chirurgisch verpleegster en als jarenlang trouw op post uit interesse voor de technische kant van een theatervoorstelling. Omdat beiden wel houden van een instaproof-pic in style, vroegen ze aan de aanwezige fotografen om hen op de gevoelige plaat vast te leggen. Wij konden niets anders dan onze klep toe houden en de foto rustig nemen. Tegen zo veel jong geweld kan deze prille veertiger ook niets meer inbrengen.

Foto: Jan Liekens

 

Al is het mysterie van de Mister Gay-lintjes nog zo groot …

Voor vele dertigers en veertigers onder ons blijft Lea Couzin een televisieicoon om u tegen te zeggen. Wie keek er vroeger immers niet naar Merlina op televisie. Lea mag dan nog steeds één jaartje ouder zijn dan haar tanden. Ze is en blijft bij het EWT een graag geziene gaste. Vorig jaar maakte ze een opmerkelijke verschijning tijdens The Voice Senior. Maar ook op premièredagen laat ze zich de aandacht wel gevallen.  Zeker wanneer twee heren van Mister Gay met een lintje aan achter haar staan aan te schuiven. Lea was nogal fameus getriggerd door wat er op de lintjes van de heren stond. Thierry en Niels waren er als de ‘haantjes’ bij om haar wat uitleg te geven. En dat leidde tot schitterende taferelen aan de inkom. Want al is het mysterie van de Mister Gay-lintjes nog zo groot …..  Tja, u weet wel wat er dan met de waarheid en Tante Merlina zal gebeuren.

Foto: Jan Liekens

Theaterreview: Klep Toe! (EWT)

Ook het EWT is aan het theaterseizoen 2019-2020 begonnen. Met Klep Toe! , een stuk van Jack Staal in een regie van Frank De Kaey, wordt er een blik geworpen op de petrochemie in de Antwerpse haven. Veel lachen en soms veel miserie onder de zware jongens van ’t Stad, een stevige West-Vlaamse dame en een interim uit Polen. Als er door een herstructurering van een ambitieuze, jongere manager een kop moet rollen, vallen veel maskers af, is het opeens ‘ieder voor zich’ en wordt het duidelijk pompen of verzuipen.

De voorbije jaren ontwikkelde het EWT een bepaald qualitylabel. Waar voor je geld krijgen in een concept dat staat als een wolkenkrabber in de New Yorkse skyline. Toch laten de pupillen van Frank De Kaey soms ook een ander kantje van zichzelf zien. Ik heb de voorbije jaren deze creaties wel al eens tot de categorie atypische EWT-theaterstukken gecatalogeerd. Dit onder het motto: het hoeft niet altijd een flitsende deurenkomedie te zijn. Dit gewoon om te kaderen dat ook het beleg van Klep Toe tot de noemer atypisch mag ondergebracht worden.

Is Klep Toe een typische deurenkomedie? Neen, zo ver wil ik nu ook weer niet gaan. Klep Toe is veeleer een tragikomedie met heel wat verborgen laagjes in. Want hoe moet je omgaan met de huidige economische en digitale maatschappij op de werkvloer? De verhaallijnen uit dit theaterstuk mogen dan wel op scène gezet zijn. De personages lijken uit het leven gegrepen te zijn. Ja, ze bestaan echt. Deze verhaallijnen gebeuren jammer genoeg ook in het dagdagelijkse leven. Net hierdoor houdt dit theaterstuk ook een spiegel voor naar de toeschouwers in de zaal.  Onrechtstreeks is het   een wake-up call naar het grote publiek toe. Het kan iedereen gebeuren, waar ook ter wereld en in welke sector.

De stijl, die Frank De Kaey en Jack Staal hanteerden, doet spontaan een beetje denken aan de vroegere Jan Matterne-stijl bij De Collega’s en Het Pleintje. Het verhaal waar de tragiek van de mensen de bovenhand haalde op de pure komedie.

De acteurs krijgen een bepaald label op zich geplakt tijdens het stuk. Zo zien we Marc Verbruggen als de ‘nar’ van het gezelschap, Mathias Daneels als de verrassende testosteron-bom van een directeur, Anne Van Opstal als het domme blondje alias de secretaresse van dienst, Dirk Bosschaert als de ploegbaas met een rugzakje, Ann De Winne als de van de ‘pot gerukte’ lesbische petro-chemiearbeidster, Nick Thyson als de minzame Pool vol tattoos en Door Vanboeckel als de syndicalist oftewel de ‘Gilbert Van Hie’ van dienst.

Acteer- en regiematig valt er op Klep Toe niets aan te merken. Ja, het is ander beleg dan op een doorsnee croque monsieur. De  Jack Staal-stijl er ééntje die kwalitatief uitstekend is, maar die een gewenningsproces vraagt en je een smack-in-the-face doet krijgen.

Ik geef grif toe dat ik als toeschouwer iets anders verwacht na het bekijken van de promotieaffiche. Mijn pijlen zouden veeleer naar een deurenkomedie gericht zijn. Maar ach, who cares … De aard van het beestje mag bij het begin van het school- / theaterjaar best wel wat rebels zijn. Laat dit nu een eigenschap zijn, die de heren en dames van het EWT helemaal niet schuwen. Wat kunnen wij daar nu tegen hebben? Met eenheidsworst ging de wereld er nooit op vooruit.

Meer info op www.ewt.be

Bekeken op 6/9/2019 in het EWT

Foto: Mon Huysmans