Emelien Raats en haar theatermannen

Sinds Blood Brothers is Emelien Raats aan een stevige opmars in theaterland bezig. Momenteel is ze te zien in The Great Gatsby, waarmee ze deze zomer in Knokke vertoeft. Ook haar plannen voor 2019-2020 zijn al bekend. Zo speelt ze mee in het Mémoire Perdue-theaterstuk Juffrouw Julie (of de dood van een Maltezer). En dit alles in een regie van Hans Ligtvoet. Ook het regisseren zit Emelien in het bloed. Zo werkte ze samen voor de regie met Rikkert Van Dijck bij Samen Daens! in het heilig Graf (school). Beiden sloegen de handen in elkaar voor de kerstmusical The Christmas Carol in Geel. Toevallig waren de twee ervaren theaterrotten Hans en Rikkert ook aanwezig tijdens de persvoorstelling van het seizoen van het Fakkeltheater. Emelien zei er geen neen tegen om met beiden op de foto te gaan. Emelien & haar theatermannen: a match made in heaven.

Foto: Jan Liekens

The skylight van Emelien, Hans en Nathalie

De fans van het werk van “Mémoiré Perdue”, een artistiek initiatief van Nick Delafontaine en Aron Wade hebben alvast iets om naar uit te kijken dit weekend: van 11 tot 13 januari is “Skylight” opnieuw te zien in Theater Klokhuis te Antwerpen. Het gaat om herneming van hun eersteling die in het najaar van 2017 in première ging en bijzonder goed onthaald werd. Deze keer speelt Emelien Raats ook mee. Gevestigde waarden Nathalie Wynants en Hans Ligtvoet zijn ook weer van de partij. Regisseur Nick Delafontaine mocht deze cast naar de première begeleiden en speelt dus niet mee. 

OVER DE VOORSTELLING SKYLIGHT
Het appartement van Julie, een licht gedesillusioneerde lerares, vormt het decor van een onverwachte ontmoeting. Haar onaangekondigde gast is Tom, succesvol zakenman, geraffineerd charmeur, recent weduwnaar en, vooral, haar vroegere minnaar. In de onderkoelde sfeer van de nacht lijkt het erop dat het vuur van hun relatie opnieuw wordt aangewakkerd. Maar is dat wel mogelijk? Lukt het om tussen de scherven van een vorig leven iets op te bouwen?

Skylight (winnaar Olivier Award for best play) werd in 1995 gecreëerd in het National Theatre, waarna deze met succes naar West End en Broadway verhuisde. Onlangs werd de productie zowel in New York als in Londen hernomen.

PRAKTISCHE INFO

Speeldata: 
Van 11 tot 13 januari 2019
Locatie: 
Theater Klokhuis, Vlaams Fruit, Parochiaanstraat 4 2000 Antwerpen
Website: http://www.memoireperdue.be
Auteur: David Hare
Regisseur: Nick Delafontaine
Componist: Brian Clifton
Cast: Nathalie Wijnants, Hans Ligtvoet & Emelien Raats

Foto: Mémoire Perdue – Met dank aan Goele Bormans

Theaterbirds

Eén van de opmerkelijkste momenten tijdens dit theaterseizoen was de speech van Nick Delafontaine na Speed The Plow van zijn gezelschap Mémoire Perdue. Hij bedankte zowat iedereen die hij maar bedanken kon voor het welslagen van dit project met Emelien Raats, Wim Danckaert en Hans Ligtvoet. Maar in zijn speech kwam ook zijn vriendin Shauny langs als ultieme rots in de branding. Het werd al snel duidelijk dat achter elke man een nog sterkere vrouw staat. En dat is bij Nick eveneens het geval. Als ware lovebirds, maar voor de gelegenheid omgedoopt tot Theaterbirds vonden ze een gaatje in hun agenda om naar de première van Liever Geen Geld van het EWT te gaan. Een beetje quality time, niet waar. Daar legde onze fotograaf het koppeltje vast op de gevoelige plaat. Zoals het bij ware theaterbirds, beaamt.

Meer foto’s kan u ontdekken op:
https://www.showbizzsite.be/fotoboek/diverse-2018-premi%C3%A8re-ewt-liever-geen-geld-2018-in-deurne

Foto: Jan Liekens

 

Gewoon Emelien

De wereld is klein. In heel mijn leven bracht ik één keer een bezoekje aan het afstudeerproject van het 7e jaar Musical in Antwerpen. Op de bühne stond toen de nobele onbekende Emelien Raats. Nu enkele jaren later …. timmert Emelien aan haar professionele weg. En het gaat haar voor de wind. Zo was ze tijdens het voorbije theaterseizoen te zien als Linda in het fel bejubelde Blood Brothers. Dat leverde haar een mooi stekje op in ‘Speed The Plow’, het derde stuk van het jonge theatergezelschap Mémoire Perdue met een hoog #metoo-kantje. Aan de zijde van ervaren rotten zoals Hans Ligtvoet en Wim Danckaert vertolkt ze de rol van secretaresse Karen. Een dame met een duidelijk verborgen agenda. Ik ontmoet Emelien op de Antwerpse Grote Markt. Ze kwam net van de repetities. En de zin om een stevig gesprek te voeren, had ze wel degelijk. “Ik weet van mezelf niet zo goed of ik meer actrice of meer zangeres ben. Met musical kan ik beiden doen. En daar geniet ik enorm van. Ik sta ook enorm vaak op het podium als zangeres of als backingvocal. Bij Speed The Plow is het de allereerste keer dat ik een stuk speel met zo veel tekst. Dat voelde ik al aan vanaf de eerste lezing. Ik ben gewoon om mijn verhaal al zingend te brengen. Nu heb ik grotere blokken tekst met moeilijkere woorden, die ik uit mijn hoofd moet leren. Samen met mijn compagnons de route Hans en Wim moeten wij ons verhaal als één groep kunnen brengen. Vanaf het moment dat één iemand mist, vallen we eruit. Als actrice is dat heel confronterend. Want net dan valt het hele momentum weg. Dergelijke stukken spelen is de realisatie van een droom. Ik had nooit gedacht dat ik zo snel na mijn afstuderen me aan zoiets zou mogen wagen. Als actrice heb ik echt niet te klagen. Ik ben nu een dik jaar afgestudeerd. En ik had voortdurend werk. Van musical naar theater tot een regieopdracht met Rikkert Van Dijck. Samen gaan wij een kerstmusical regisseren, die Luc Stevens ooit begon. De mooiste omschrijving is de variatie van dingen, die ik doe. Net dat maakt het voor mij heel boeiend om hiervan te mogen proeven. Tijdens het repetitieproces en op het podium leef ik inderdaad in een droom.”

Van Blood Brothers naar Speed The Plow
De weg naar Speed The Plow verliep voor Emelien via Blood Brothers. “De mensen van Mémoire Perdue zagen mij op het podium tijdens Blood Brothers. En daar ben ik opgepikt. Blood Brothers was één van de allermooiste dingen, die ik in mijn nog jonge carrière mocht doen. Linda was een fantastische rol om te spelen. Elke avond was het zodanig emotioneel dat we met heel de groep aan het vechten waren tegen de tranen. Het is niet evident dat je in een theaterstuk alle levensfases van een personage mag spelen. Automatisch kijk je dan ook naar jezelf. Meer bepaald: hoe je persoonlijk was toen je 7 jaar oud was. Als extra pigment mocht ik samen op het podium staan met allemaal vrienden van het Brusselse Conservatorium. Mooier kan het toch niet zijn. Zeker als je zo veel waardering krijgt van het publiek en de theatermakers. Er waren zelfs mensen die tot drie keer toe kwamen kijken.”

Speed The Plow : de eerste lezing
Hans Ligtvoet en Wim Danckaert zijn twee ervaren rotten met heel wat kilometers op de teller. Het was niet evident voor Emelien om haar weg tussen beide heren te zoeken. “Ik herinner mij nog altijd de eerste lezing. Wij zaten allemaal rond de tafel. En Wim en Hans hadden een interpretatie van jewelste klaar. Ik was al blij dat ik mijn tekst goed uitgesproken kreeg (lacht). Maar ach, het zijn twee schatten. En dit in de gepassioneerde regie van Nick Delafontaine. Ze hebben me allemaal tof begeleid en ondersteund. Tussen ons is er ontzettend veel vertrouwen onderling. Wanneer ik vragen heb, durf ik ze ook stellen. Samen gaan we op zoek naar een oplossing. Net in zulke atmosfeer is het heel aangenaam om te vertoeven.”

#metoo
De ondertoon van Speed The Plow is #metoo. “Ik heb me zeker wat verdiept in de wereld van #metoo. Gewoonweg om mijn personage van Karen een beetje te staven. Het is vooral een beetje loskoppelen van hoe Emelien het zou aanpakken en hoe Karen het zou benaderen. Als ik ‘als Emelien’ mijn naam fout hoor zeggen, reageer ik. Dat doet Karen in dit verhaal niet. Ze lijkt heel naïef. Maar ze heeft wel een bepaalde toon in haar boodschap. Ze is slimmer dan beide heren samen (lacht). Het onderzoek bij mezelf naar hoe zowel Emelien als Karen zouden reageren is boeiend. Linda uit Blood Brothers lag veel dichter bij mezelf. Ik wou er wel eens van proeven hoe het voelt om iemand te spelen die mijlenver van mij afligt. Zeker op menselijk vlak is dat een fascinerende leerschool.”

Podiumbeest Emelien
De roots van Emelien liggen in Wortel. “Ik vind het wel ‘cool’ van mezelf dat ik tot nu toe in deze creatieve wereld een heel mooi parcours mocht afleggen. Het podiumbeest zat altijd al in mij verscholen. Maar ik had er geen flauw benul van dat ik hiervan mijn beroep kon maken. Je moet weten dat ik de kunsthumaniora in Turnhout heb gevolgd. Meer bepaald: als klassieke zangeres. Ik deed dat wel graag. Maar ik had niet echt een grote voeling met de talen. Het kwam niet bij mij binnen. Tot op het moment dat ik musical ontdekte. Ik mocht zingen in het Nederlands. Geloof me … Er ging een wereld voor me open. Na een ingangsexamen bij het 7e jaar Musical in Antwerpen, mocht ik eindelijk beginnen. Ik had nog nooit gedanst, nog nooit theater gespeeld … alleen maar klassiek gezongen. Maar het zorgde voor een waanzinnige verandering in mijn leven. Ik bloeide als mens helemaal open. Nadien trok ik naar Brussel. Na een heftige maar leerrijke periode ben ik daar afgestudeerd. En nu zit ik hier: Gewoon Emelien.”

Meer info over Speed the Plow van Mémoire Perdue kan je vinden op:
www.memoireperdue.be

Foto: Goele Bormans

 

 

 

 

Theaterreview: Speed the Plow (Mémoire Perdue)

Met Speed The Plow ging het gloednieuw theaterstuk van Mémoire Perdue in première.  Speed the Plow vertelt het verhaal van Bobby en Charlie, twee door de wol geverfde filmproducers. Zij krijgen plots de kans van hun leven als een beroemde filmster een van hun scenario’s wil verfilmen. In een wereld waar het aantal kijkers belangrijker is dan wat er wordt vertoond, zien zij in één klap hun fortuin gemaakt en dromen hardop van rijkdom en macht. Een toevallige assistente, invalster voor een zieke collega, wordt gretig meegevoerd in de juichstemming van ’t moment.

Speed The Plow is teksttheater van de bovenste plank. Hun stuk geschreven door David Mamet is brandend actueel, vooral met het #metoo-kantje dat alom aanwezig is. Om deze gevoelige materie geloofwaardig naar het publiek toe te brengen, is er vooral één brok ervaring nodig. Met de aanwezigheid van Wim Danckaert en Hans Ligtvoet werd daar Cum Laude voor gezorgd. Enerzijds razen ze als jonge veulens over het podium. Anderzijds dragen ze het stuk en bewijzen ze dat een acteur zoals de wijn is. Kortweg gezegd: beter wordend met de jaren.

Maar tussen al deze brokken ervaring waait er ook een frisse wind op het podium in de persoon van Emelien Raats. Zij werd bij het theaterminnend publiek beter bekend door haar rol als Linda in Blood Brothers. Ook al komt ze nog maar pas kijken. In haar eerste niet-gezongen rol op het podium, trekt ze uitstekend haar streng. Een nieuwe naam in theaterland lijkt geboren.

Toch was één van de opmerkelijkste momenten tijdens de première de toespraak achteraf van regisseur Nick Delafontaine. Bij het grote publiek mag hij dan wel bekend staan als komisch acteur. Maar vakjesmentaliteit lijkt duidelijk niet aan Nick besteed. Met zijn Mémoire Perdue-werk toont hij een heel andere kant van zijn kunnen. Door zijn hardnekkigheid en zijn durf  gun je het wel dat Speed The Plow oftewel de verborgen parel van het Antwerpse Klokhuis in de rest van het land mag getoond worden. Alleen lijkt het zinnetje ‘Breek de stilte, sloop de muren om je heen’ meer dan ooit van toepassing op het werk van Nick. Maar het lijkt ons een kwestie van tijd dat alle muren voor Mémoire Perdue gesloopt worden. Want zeg nu zelf … zonder durvers blijf het toch pokkesaai op deze wereld.

Meer info over Speed The Plow kan u vinden op:
http://www.memoireperdue.be/speedtheplow-373565.html

Gezien in Het Klokhuis op 19/10/2018 in Antwerpen

Foto: Jan LIekens

De mannen van Emelien Raats

“Mémoire Perdue”, het theaterinitiatief van Nick Delafontaine en Aron Wade gaat op 19 oktober  in première met “SPEED THE PLOW” van David Mamet, in Theater Klokhuis te Antwerpen. Deze keer een komedie met een ruw randje voor het publiek dat zeker de link zal leggen naar de vele #metoo verhalen in de media. Ook dit stuk met Emelien Raats, Hans Ligtvoet en Wim Danckaert in de hoofdrollen verwijst naar seksistische toestanden in de filmwereld. Regisseur  Nick Delafontaine getuigt: “Dit stuk speelt zich een flink aantal decennia geleden af en toch zie je dat de thematiek razend actueel is… Helaas.”

OVER DE VOORSTELLING SPEED THE PLOW

Bobby en Charlie, twee door de wol geverfde filmproducers, krijgen plots de kans van hun leven als een beroemde filmster een van hun scenario’s wil verfilmen. In een wereld waar het aantal kijkers belangrijker is dan wat er wordt vertoond, zien zij in één klap hun fortuin gemaakt en dromen hardop van rijkdom en macht. Een toevallige assistente, invalster voor een zieke collega, wordt gretig meegevoerd in de juichstemming van ’t moment. Ze lijkt een schaap tussen wolven, maar laat zich niet intimideren. Na een discussie over wat een “goede” film zou moeten zijn, haalt ze zelfs een werkopdracht binnen: ze moet een roman lezen en oordelen of er een film van te maken is. Diezelfde avond dient ze verslag uit te brengen bij een van de heren thuis.  Aldus is de wolf zeker van zijn prooi en lijkt een volgend “metoo”-slachtoffer onafwendbaar. Maar het loopt niet als verwacht.

Speeldata: 
19,20,26,27 oktober om 20u30
​21 & 28 Oktober om 15u

Locatie: 
Theater Klokhuis, Vlaams Fruit, Parochiaanstraat 4 2000 Antwerpen
Website: http://www.memoireperdue.be
Auteur: David Mamet
Regisseur: Nick Delafontaine

Cast:
Emelien Raats, Hans Ligtvoet en Wim Danckaert

Foto: Mémoire Perdue

Mémoire Perdue laat de Duivelsengel los

Met Duivelsengel speelt een opmerkelijk toneelstuk in het Antwerpse Theater Klokhuis. Dit stuk is een initiatief van Nick Delafontaine en Aron Wade met hun gezelschap Mémoire Perdue. Op 2 maart ging Duivelsengel in première. Voor het publiek werd het een stevige kluif dat een huiveringwekkende performance voorgeschoteld kreeg van van Aron Wade, Bert Van Poucke, Birte Adriaensen en Pascale Wouters in de hoofdrollen. Regisseur  Nick Delafontaine leverde een strakke regie af van dit bij-momenten-demonische stuk. Het jonge theatercollectief bewijst met deze tweede voorstelling dat ze blijvers zijn en dat de ambitie bijzonder hoog ligt. Duivelsengel/Bitterzoet kan men nog zien op 9, 10 en 11 maart. Een must-see voor wie graag, na een voorstelling, nog even alles op zich in laat werken…

In ‘Duivelsengel’ (Bitterzoet) vertelt Dennis Potter het verhaal van de familie Broex, brave burgers uit de middenklasse. Ze zouden een doodnormaal leven leiden, ware het niet dat hun dochter Caroline twee jaar geleden een zwaar auto-ongeluk heeft gehad en sindsdien leeft als een plant. Vader en moeder hebben zich opgesloten in hun tragiek en de verzorging van hun dochter is het enige waarvoor ze nog leven. Plots duikt echter Maarten bij hen thuis op. Als een door God gezonden engel brengt hij verlossing en loutering voor iedereen. Maar is het de verlossing waarop iedereen wacht.

In 1982 werd dit stuk verfilmd met Sting in de hoofdrol, onder de naam “Brimstone & Treacle”.

Praktische info:
Speeldata:
2-3-8-9-10 maart om 20u30 / 4 en 11 maart om 15u

Locatie:
Theater Klokhuis, Vlaams Fruit, Parochiaanstraat 4 2000 Antwerpen
Website: http://www.memoireperdue.be
Auteur: Dennis Potter
Regisseur: Nick Delafontaine

Cast: Aron Wade, Bert Van Poucke, Birte Adriaensen en Pascale Wouters

Foto: Goele Bormans