Het jaar is nog maar vijf dagen ver. De eerste van een wellicht lange reeks theaterpremières in 2018 is achter de rug. Het EWT kreeg de eer om het jaar 2018 op theatervlak af te trappen met het stuk ‘De Laatste Kans’. De Laatste Kans vertelt het verhaal van Mia en Rudi Tytgat. Hun huwelijk zit in het slop. Mia vindt het dan ook de hoogste tijd om aan hun relatie te werken. Toestemmen in een sessie met een relatietherapeut is wat haar betreft, Rudi zijn ‘Laatste kans’. Met tegenzin gaat hij op de vraag van zijn echtgenote in. Die sessie krijgt plots een heel andere dimensie als zijn oude schoolkameraad Gino op bezoek komt en de plaats van de therapeut inneemt om informatie over Mia te bekomen. Als uiteindelijk de echte therapeut ook ten tonele verschijnt, gaan de poppen aan het dansen.
Over De Laatste Kans kan je uren analyses neerpennen en het als geboren criticus neersabelen. Maar dit zou naar mijn gevoel de grootste fout in de theatergeschiedenis zijn. De Laatste Kans is een deurenkomedie van de bovenste plank. Pure wiskunde, die tot in de puntjes verzorgd is. Laat mij nu net een voorvechter zijn van de Vox Populi. Het is echter net bij dit type van theater dat diepgravende analyses geen waarde hebben. Alleen de lach in de zaal is goud waard. En tja, zelfs mijn kleine teen kon aanvoelen dat de sfeer op en top was. Natuurlijk kan ik over de acteerprestaties schrijven dat Frank De Kaey en Jeroen Maes als Rudi Tytgat en Gino de show stelen. Geloof me .. Daar bestaat niet de minste twijfel over. En toch …
Achter elk winnend team schuilen heel wat noeste medewerkers. Het EWT is naar mijn gevoel vergelijkbaar met een restaurant. Een huis, waar je lekkere kost geserveerd krijgt in een uitermate gezellig kader. De Laatste Kans past perfect op hun menukaart en behoort tot de huisstijl van dit theater. Sergio Herman zou het verhaal van de Tytgats spontaan een ‘lekker gerechie’ noemen. Bij Komen Eten krijgt dit theaterstuk ongetwijfeld een 10 voor sfeer en gezelligheid. Zo kan ik wellicht nog uren doorgaan. Tussen ons gezegd en gezwegen: naar mijn gevoel was De Laatste kans recenseren nu al één van mijn gemakkelijkste recensies van 2018. Maar ja, het jaar is nu ook nog maar pas begonnen, niet waar …
Meer info over De Laatste Kans in het EWT:
http://www.ewt.be/producties.php
Gezien op 5 januari in het EWT (Deurne)
Foto: EWT
2018 komt steeds dichterbij. Dit betekent dat er stilaan een wissel van de wacht aan komt bij het EWT. Wachten op Gateaux loopt nog tot en met 17 december. Vanaf dan is het de beurt aan de acteurs van De Laatste Kans. Deze zijn momenteel onder leiding van regisseur Jeroen Maes duchtig aan het repeteren. Vanaf 5 januari 2018 zijn Dorothy Wuyts, Frank De Kaey, Myriam Bronzwaar, Annick Pauwels en Jeroen Maes te bewonderen in Deurne.
Bericht aan EWT-boegbeeld: Frank De Kaey. Mea Culpa, mea maxima Culpa. Wachten op Godot zou in dit geval Wachten op Liekens kunnen betekenen. Want het had in mijn persoonlijk leven heel wat voeten in de aarde vooraleer ik de weg naar het EWT in Deurne vond. Maar eens is het moment daar dat je de deuren van het theater betreedt en in de zaal zit voor je grote EWT-debuut. Tussen ons gezegd en gezwegen: ik had er geen seconde spijt van. Ironisch genoeg was mijn eerste EWT-boreling Wachten op Gateaux. Het verhaal gaat over de kleine fitnesszaal van Marleen (Anne-Mie Gils), de ze net buiten de stad in een licht aftandse hangar uitbaat. Onder haar vaste klanten vallen vooral de goedlachse Jacky (Martine De Jager) met haar veel jongere zus Winnie (Iante Beye) en de nogal slome Donald (Marc Verbruggen) op. Wanneer er vanuit de media interesse bestaat voor deze niet-allerdaagse gymfanaten, zien zij zichzelf reeds schitteren op het kleine scherm. Als echter blijkt dat die media totaal andere plannen smeden, gaan de poppen aan het dansen.



