60 jaar EWT: het verhaal

Om het 60-jarig jubileum van het EWT in de verf te zetten, schreef Jeroen Maes een knallende komedie ‘Deuren Durnez’, die in première gaat op 4 januari. Maar wat is eigenlijk de geschiedenis van dit theater, dat zijn weg naar het volk duidelijk heeft gevonden?

Het EWT-theater werd eind 1958 op initiatief van Lode Hendrickx en  enkele jonge acteurs gesticht onder de naam Experimentele Werkgroep  voor Toneel. De eerste optreden in het Hessenhuis, op een kleine zolder op de Paardenmarkt en in de Leysstraat dekten volledig de lading. Aanvankelijk werd er vooral avant-gardetheater gebracht. De gemeente Deurne wou maar al te graag het EWT onderdak verlenen en zo kwam het eerste randstadtheater van Vlaanderen tot stand. In een minimum van tijd toverde de gemeente een fraai theatertje met 100 zitplaatsen dat in 1979 een verbouwing en vergroting tot 134 plaatsen kende.

Toen midden jaren 80 het Ministerie van Cultuur vele kleinere theaters alle subsidies ontnam, dankt het EWT zijn verdere bestaan aan de legendarische kracht van Marc Andries die bleef doorvechten. De naam werd veranderd in Eigentijdse Werkgroep voor Theater en jaar na jaar vergrootte het toeschouwersaantal dat zijn  weg terug vond naar de Hertstraat/Cogelsplein. Ondertussen is het EWT een vaste waarde binnen de Antwerpse amusementssector waar vele acteurs graag blijven optreden.

Na de voorstelling van 4 januari zullen verscheidene acteurs van de  eerste lichting in de bloemetjes worden gezet.

FOTO: EWT

Theaterreview: De Laatste Kans (EWT)

Het jaar is nog maar vijf dagen ver. De eerste van een wellicht lange reeks theaterpremières in 2018 is achter de rug. Het EWT kreeg de eer om het jaar 2018 op theatervlak af te trappen met het stuk ‘De Laatste Kans’. De Laatste Kans vertelt het verhaal van Mia en Rudi Tytgat. Hun huwelijk zit in het slop. Mia vindt het dan ook de hoogste tijd om aan hun relatie te werken. Toestemmen in een sessie met een relatietherapeut is wat haar betreft, Rudi zijn ‘Laatste kans’. Met tegenzin gaat hij op de vraag van zijn echtgenote in. Die sessie krijgt plots een heel andere dimensie als zijn oude schoolkameraad Gino op bezoek komt en de plaats van de therapeut inneemt om informatie over Mia te bekomen. Als uiteindelijk de echte therapeut ook ten tonele verschijnt, gaan de poppen aan het dansen.

Over De Laatste Kans kan je uren analyses neerpennen en het als geboren criticus neersabelen. Maar dit zou naar mijn gevoel de grootste fout in de theatergeschiedenis zijn. De Laatste Kans is een deurenkomedie van de bovenste plank. Pure wiskunde, die tot in de puntjes verzorgd is.  Laat mij nu net een voorvechter zijn van de Vox Populi. Het is echter net bij dit type van theater dat diepgravende analyses geen waarde hebben. Alleen de lach in de zaal is goud waard. En tja, zelfs mijn kleine teen kon aanvoelen dat de sfeer op en top was. Natuurlijk kan ik over de acteerprestaties schrijven dat Frank De Kaey en Jeroen Maes als Rudi Tytgat en Gino de show stelen. Geloof me .. Daar bestaat niet de minste twijfel over. En toch …

Achter elk winnend team schuilen heel wat noeste medewerkers. Het EWT is naar mijn gevoel vergelijkbaar met een restaurant. Een huis, waar je lekkere kost geserveerd krijgt in een uitermate gezellig kader. De Laatste Kans past perfect op hun menukaart en behoort tot de huisstijl van dit theater. Sergio Herman zou het verhaal van de Tytgats spontaan een ‘lekker gerechie’ noemen. Bij Komen Eten krijgt dit theaterstuk ongetwijfeld een 10 voor sfeer en gezelligheid. Zo kan ik wellicht nog uren doorgaan. Tussen ons gezegd en gezwegen: naar mijn gevoel was De Laatste kans recenseren nu al één van mijn gemakkelijkste recensies van 2018.  Maar ja, het jaar is nu ook nog maar pas begonnen, niet waar …

Meer info over De Laatste Kans in het EWT:
http://www.ewt.be/producties.php

Gezien op 5 januari in het EWT (Deurne)

Foto: EWT