Over de doden niets dan goeds: De allereerste schuivenkomedie

Wat kan er allemaal mislopen in een mortuarium?
Daar wil je eigenlijk niet bij stil staan, maar je wil het nu zeker te weten komen in deze dolle komedie van Frank Van Erum. De lach staat vooral centraal in de allereerste SCHUIVENKOMEDIE ‘Over de doden niets dan goeds.’ Verstand op nul en gaan met de banaan staat in het persbericht. Wij zijn nu alvast gewaarschuwd.

Vanaf 15 november 2019 in de Rode Zaal van het Fakkeltheater
Productie: Take Twee Producties
Cast: Saskia Debaere, Frank Van Erum, Paul Peeters, Jerry Verhaert, Ben Bervoets, Gregory Van Damme, Anne Van Opstal, Linda Dhaene, Liesbet Verstraeten en Loes Van den Heuvel

Meer info kan u vinden op: https://fakkeltheater.be/voorstelling/over-de-doden-niets-dan-goeds

Foto: Take Twee Producties

De heren van Take Twee

Als je het op zijn Antwerps wilt zeggen, is het zo klaar als pompwater. Ben Bervoets & Jerry Verhaert, alias de ‘Bruurs’ van Take Twee hebben geen zittend gat. Hun agenda voor het theaterseizoen 2019-2020 staat weer heel goed gevuld. Maar vooraleer ze hieraan beginnen, waren ze ‘en masse’ present voor de grote persconferentie van het Fakkeltheater. Daar gingen de ‘heren’ van Take Twee samen op de foto met Roy Miner, Paul Peeters en Frank Van Erum. Enkele vrienden van het huis.

Foto: Jan Liekens

Wapenstilstand met Martine de Jager

Haar uniform van de politie mag ze weldra opbergen. Toch ging de passage van Martine de Jager de voorbije weken in de Take Twee Productie ‘De Kolderbrigade’ als de Hollandse Adrie niet onopgemerkt voorbij. ‘De Kolderbrigade is een Vlaamse klassieker. Het is een ‘uitdaging’ om je hieraan te wagen. Omwille van het iconische karakter van de reeks, weet iedereen wie ze is. Net dan kom ik er als rasechte Hollandse gewoon tussen fietsen.  Ik probeer mijn eigen Adrie neer te zetten, zonder aan het instituut Adrie te raken. Het gekke is dat ik slechts enkele fragmenten heb bekeken van De Kolderbrigade. Ik woon net over de grens. Op de Nederlandse YouTube is De Kolderbrigade gewoon niet te bespeuren. Shame on you …  Dus bij deze geef ik toe dat ik van heel de reeks weinig heb gezien.  Ik wil mijn eigen touch eraan geven.  Dat lukt me nog het beste van allemaal. Het is naar mijn gevoel ook onmogelijk om iemand als Adrie te kopiëren. Zij was een Gentse. Met mijn Nederlandse tongval lukt me dat toch nooit. Ik wil mijn eigen touch eraan geven.  Dat lukt me nog het beste van allemaal. Een soundmixshow is nergens voor nodig (lacht).”

Fonetisch met ondertitels
Martine stond de voorbije weken met het Antwerpse duo Ben & Jerry op het podium. “Ik moet me heel goed concentreren om hen te volgen. Zij praten plat Antwerps. Bovendien zijn kunstenaars op het vlak van improvisatie. Vaak heb ik het gevoel van ‘Wat zeggen ze nu?”. Maar ach met wat fonetisch schrift en ondertiteling lukt de verstaanbaarheid wel. De groepsdynamiek zit meer dan snor. Dat is voor het acteren altijd belangrijk. Gedurende een heel repetitieproces zoek je immers naar een bepaalde rol in een bepaalde dynamiek.  In één keer is het dan première.  Dat gevoel heb ik bij De Kolderbrigade en had ik ook bij 40-45. Bij een theaterstuk zou je altijd twee keer moeten komen. Eén keer in het begin, één keer naar het einde toe.  Dan zou je een groot verschil moeten zien.”

Wapenstilstand
Martine de Jager was de voorbije maanden te zien tijdens de monsterproductie 40-45. “Het is me wat. 40-45 lag tijdens de Kolderbrigade een maandje stil. Toen Ben & Jerry vroegen, heb ik niet getwijfeld. Het leek me een leuke uitdaging om me hier volop voor te smijten. Als Hollandse kende ik De Kolderbrigade niet. Maar ach, de overgang van de oorlog naar de politie verliep vlot. Wapenstilstand met Martine de Jager. Het moet kunnen, niet waar.”

Foto: Jan Liekens

Theaterreview: Mie Mossel (Take Twee Producties)

Master of Ceremony Ben Bervoets was bijna zijn tel kwijt toen hij het voorwoordje deed aan het publiek in de Kelder van het Fakkeltheater. Want ja, het gaat als een trein vooruit bij de heren van Take Twee Producties. Mie Mossel is reeds hun vierde productie, die ze dit theaterseizoen op het Antwerpse publiek loslaten.

Mie Mossel was een stevige vrouw met een grote klep, die jarenlang een vistoer had. Waar anderen dit deden met paard en kar, trok zij zelf haar viskar voort in weer en wind. Door brute pech brandde ooit haar kot af en kwam ze ‘gelukkig’ terecht bij enkele ‘brave’ mensen van het Antwerpse Schipperskwartier, die haar onvoorwaardelijk onderdak gaven. Ze droomde ervan ooit ergens een klein eethuisje te kunnen openen, maar door het ontbreken van de nodige financiële middelen (zeg maar: centen) werd deze droom op de lange baan geschoven. Maar misschien is er hoop…?

Mie Mossel wordt door de makers van Take Twee Producties ondergebracht onder de noemer ‘Volkse komedie’. En ja, vooraleer ik alle banbliksems op mij neer krijg. Natuurlijk heeft volks theater ook zijn plaats in het culturele landschap. Ik ben de laatste mens op deze aardkloot, om dit te ontkennen. Natuurlijk mag men zich gelukkig prijzen dat er heel wat enthousiaste mensen zijn, die hun vrije uurtjes spenderen om zich volop aan deze vorm van theater te smijten. Qua enthousiasme zal je me zeker niet horen klagen over de heren van Take Twee Producties. Verre van zelfs.

Alleen moeten de makers duidelijk waken over de verhaallijnen. ‘Volkse komedie’ is misschien een verkeerde omschrijving voor Mie Mossel. Mie Mossel is het bekijken veeleer een tragikomedie met een injectie van extra komische elementen om tot de noemer ‘Volkse komedie’ te komen. Slecht gedaan, neen …. En toch borrelt bij mij diep vanbinnen of in dit stuk niet beter de keuze werd gemaakt voor één degelijke tragikomedie. Nu lijkt het wel of er twee genres door elkaar verweven zijn. Enerzijds de ‘plattere humor’, en anderzijds bij momenten de wat emotionelere verhaallijnen met een goed spelende Linda Van Heeswijk als Mie Mossel. By the way: Ook een eervolle vermelding voor Charlotte De Leeuw, die haar OCMW-vrouwtje staat in haar debuut bij Take Twee Producties.

Om het kort en krachtig te omschrijven. Voor en na de voorstelling hoorde ik liedjes van de Strangers door de boksen spelen. Als mijn muzikale geheugen me niet in de steek laat , hoort het liedje ‘Eieren of Joeng’ tot hun repertoire. Dat vat eigenlijk heel het Mie Mossel-verhaal samen. Zonder boe of ba. Volks theater, waar de liefhebbers zeker hun weg naar toe weten te vinden. Niet meer, niet minder. Maar een theatermaker hoeft niet altijd voor een omelet met spekjes te kiezen, wanneer hij zijn zalen met de juiste keuzes kan vol lopen. Kiezen tussen Eieren of Joeng is per definitie daarom ook niet verliezen.

Meer info kan u vinden op:
https://taketwee.weebly.com/producties.html

Foto’s: Jan Liekens

 

Er zit iets los bij Nonkel Jos

Ook Ben & Jerry, de  twee heren achter Take Twee Producties zijn volop bezig met de voorbereiding van het nieuwe seizoen. Eind september stellen zij in de Kleine Fakkel Er zit iets los bij Nonkel Jos voor. Na de dood van zijn echtgenote leidt Francis, een bemiddeld man van middelbare leeftijd, een liederlijk leven met de ene ‘assistente’ na de andere. Zijn laatste verovering is Jasmine. Zijn ernstige zoon en student Jonathan kan het niet langer aanzien. En dan komt Pater Jos op bezoek, de broer die al jarenlang in Afrika woont als missionaris. Maar dan blijkt dat Nonkel Pater zijn pij over de haag wil gooien en zich ook in het nachtleven wil storten… De manzieke moeder van Jasmine ziet de ex-pater wel zitten maar ook butler Herbert, stipt syndicalist, moet er aan geloven. Of is dit alles maar opgezet spel?

​​speeljaar 2018-2019
regie Ben Bervoets
​spel Paul Peeters, Jerry Verhaert, Marleen Korthoudt, Gregory Van Damme, Bart Michiels, Saartje Danckers
​tekst William Rocke
vertaling Guy Keeren
Tickets kan u bemachtigen via:  www.fakkeltheater.be of 070/246.036.

Foto: Take Twee Producties