Theaterreview: Liever lui dan muug (Take Twee Producties)

Er bestaan nog zekerheden in het leven. In een razende vaart brengt Take Twee Producties nieuwe theaterstukken op de planken. Al een poosje loopt Liever lui dan muug in de kelder van het Fakkeltheater. Het verhaal is geschreven door Eddy Van Ginckel. Liefhebbers van de vroegere VTM-reeks Benidorm kunnen hun hartje ophalen. Want de geest van de Spaanse sferen zijn niet ver weg.

Het verhaal gaat over John & Josée. Ze hebben voor hebben voor drie maanden een leuk appartementje gehuurd in Calella (Spanje). Normaal is het de bedoeling om rustig te kunnen genieten van de zon en van de mooie omgeving, maar verschillende factoren zorgen er voor dat het er alles behalve rustig zal zijn.Het begint al met de ligging… Vlak aan zee, maar wel een appartement op de 12e verdieping met… een kapotte lift. Bovendien trekken Johns vader en een bazige tante bij hen in. Wanneer een sexy buurvrouw hen komt storen, omdat ze haar sleutel niet vindt, Josée blijft zagen voor een hond die ze niet krijgt en ook Johns jongere broer zijn duit in het zakje doet, is het hek helemaal van de dam en kan de vakantie niet meer stuk.

Bij het bekijken van het theaterstuk overvalt me een Dokter Jekyll & Mister Hyde-gevoel. Tijdens het eerste deel slaan door omstandigheden Jerry Verhaert en ouderdomsdeken en ervaren rot Paul Peeters aan het freewheelen. Dat zorgt voor bijna slapstickkomedie, van het betere soort. Doldwaze komedie, die verwachtingen schept naar het tweede deel toe. Maar helaas niet worden ingelost. Er zat meer in de finale van Liever lui dan Muug dan we te zien kregen. Zeker wanneer Paul Peeters zich op het einde helemaal mag laten. Met een onderwerp zoals de toerist naar Spanje mag het net dat tikkeltje surplus qua fout karakter hebben dan uiteindelijk te zien was. Zelfs aan de Belgische kust zie je tijdens hoogseizoen ‘foutere figuren’ rondlopen. Dat karakter mag op een theaterpodium wat meer in de verf worden gezicht. Een kleine suggestie is dat je nét meer naar een reeks als Flodder moet kijken om het einde met een knal te laten gaan.

Take Twee Producties heeft hoedanook een woelig jaar de rug. Zeker met de revalidatie van boegbeeld Ben Bervoets in het achterhoofd. Elk nadeel heb zijn voordeel. JE ziet enkele namen opstaan, die zich de ziel van een groep aantrekken. Neem nu rots in de branding Piet. Ook zijn madam Erika doet heel hard haar best. Op het podium valt vooral Saartje Danckers enorm hard op. Ze doet haar ding en ze doet het goed. Kortom gezegd: het voorbije jaar ging er een storm over Take Twee land. Maar beetje bij beetje zie je nieuwe namen opduiken, die het gezelschap ook een surplus geven.

Take Twee heeft met Liever Lui dan Muug een aardige poging tot komedie proberen neer te zeggen. Tot aan de pauze was het veruit één van de beste stukken die ik bij hen heb gezien. Maar het zakte na de koffiebreak in elkaar als de betere plumpudding. De kers op de taart ontbrak. En dat is als toeschouwer raar om te ervaring. Klein detail: wanneer je een stuk over Spanje brengt, mag de achtergrond muziek Spaanser klinken dan sommige deuntjes die ik hoorde. E viva Espana ,olé.

Ook Valentijn sloeg toe. Enkele vrouwelijke toeschouwers hadden pralines gekocht in de nabije chocoladewinkel. En omdat chocolade net altijd de zeden verzacht, mag ik stellen dat Liever Lui dan Muug nét niet om van te snoepen was. Maar wel een zeer smaakvolle amuse gueule.

Gezien op 14/2 in de Kleine Fakkel

Meer info op http://www.fakkeltheater.be

Fotobron: Take Twee Producties / Fakkeltheater

Broer (in’t kwadraat)

In theatermiddens zijn Ben Bervoets en Jerry Verhaert de drijvende krachten achter Take Twee Producties. Het voorbije jaar 2019 werd voor Ben gekenmerkt door heel wat tegenslag. Maar beetje bij beetje vecht hij terug om sterker dan ooit te worden. Samen met zijn ‘theaterbroer’ Jerry ging hij naar de première van Paprika. Daar poseerden broer en broer (broer in’t kwadraat) voor de lens van de fotograaf.

Foto: Jan Liekens

 

Theaterreview: Over de doden niets dan goeds (Take Twee Producties)

Take Twee Producties pakte de voorbije weken uit met een heuse schuivencomedy in de Rode Zaal van het Fakkeltheater. Deze unieke creatie kwam uit het brein van Frank Van Erum. De actor formally known als Renzo uit Thuis had enkele fraaie namen weten te strikken. Zo zagen we Loes Van Den Heuvel en Oma Fonkel ‘alias Nicky Langley’ op de set.

Eerlijk is eerlijk. Het idee om met een schuivencomedy over een mortuarium op de proppen te komen, werkte aanstekelijk. Er is duidelijk interesse in het ‘leven na de dood’. De Rode Zaal zat op een zondagnamiddag stevig vol.

De cast trok zijn streng. Met zatte pastoor ‘Walter De Groote’ en ‘Liesbeth Verstraelen’ in een absolute glansrol. En wie is toch de bevallige Amber, die Anne Van Opstal verving. Alleen bleef je als toeschouwer een beetje op de honger te zitten. Het stuk had meer weg van een deurencomedy dan een schuivencomedy. Wanneer je met Leven na de dood start, komt de zaal met deze oorwurm van dienst al automatisch in een bepaald sfeertje terecht. Zeker Walter De Groote zijn ding mag doen. Afscheid nemen bestaat niet werkt daarvoor net iets minder aanstekelijk.

Het siert schrijver Frank Van Erum dat hij risico’s durft te nemen om een stuk te maken rond dit thema. Alleen mocht het nét dat tikkeltje gepolijster en gedurfder te zijn. Er zit zeker veel potentieel in een komedie rond dit onderwerp. Alleen hadden er iets meer doordachtere keuzes gemaakt worden. Een acteur als Gregory Van Damme moet je whole the way laten gaan. Hij was iets geremder dan we van hem gewoon waren. Nog steeds zijn streng trekkend … maar … het suprlusje zoals bij ‘Er zit iets los bij nonkel Jos’ was hier niet merkbaar.

Naar mijn gevoel moest deze comedy net iets langer rijpen in het brein van Frank Van Erum. Absoluut potentieel. Alleen werd het verwachtingspatroon dat is gelinkt aan het begrip ‘schuivencomedy’ niet volledig ingelost. Daarvoor was het verschil tussen de hoogtes en laagtes net iets te groot en waren er iets te veel deuren en iets te weinig schuiven.

Bekeken op 24/11/2019

Foto: Take Twee

Over de doden niets dan goeds: De allereerste schuivenkomedie

Wat kan er allemaal mislopen in een mortuarium?
Daar wil je eigenlijk niet bij stil staan, maar je wil het nu zeker te weten komen in deze dolle komedie van Frank Van Erum. De lach staat vooral centraal in de allereerste SCHUIVENKOMEDIE ‘Over de doden niets dan goeds.’ Verstand op nul en gaan met de banaan staat in het persbericht. Wij zijn nu alvast gewaarschuwd.

Vanaf 15 november 2019 in de Rode Zaal van het Fakkeltheater
Productie: Take Twee Producties
Cast: Saskia Debaere, Frank Van Erum, Paul Peeters, Jerry Verhaert, Ben Bervoets, Gregory Van Damme, Anne Van Opstal, Linda Dhaene, Liesbet Verstraeten en Loes Van den Heuvel

Meer info kan u vinden op: https://fakkeltheater.be/voorstelling/over-de-doden-niets-dan-goeds

Foto: Take Twee Producties

De comeback van de Poesjenellen

Poppentheater Klein maar Moedig kende een wedergeboorte twee seizoen geleden in het keldertheater van het Fakkeltheater. Na twee succesvolle speeljaren besliste Ben Bervoets op vraag van het publiek om ook opnieuw met voorstellingen voor volwassenen te starten. Tijdens de kerstperiode zijn er speciale voorstelling op z’n plat Antwaarpse voor volwassenen ( geschikt vanaf 12 jaar) onder de titel “ De Poesjenellen vieren ook kerst” een combinatie van poesjenellentheater en live gebrachte Antwaarpse liedjes en smartlappen. Acteurs en poppenspelers van dienst zijn Ben Bervoets en Linda Dhaene onder begeleiding van live accordeon muziek. Met het Poesjenellenverhaal keert Ben terug naar zijn roots. Hij was immers meer dan 25 jaar hoofdpoppenspeler bij Poppenschouwburg Van Campen. Na het stoppen van dit iconisch theater blijft het bloed van de Poesjenellen duidelijk bij Ben Bervoets stromen.

Tickets en info reguliere speeldagen: 070/246.036 of www.fakkeltheater.be

Info en reservatie voor privevoorstellingen: bbervoets@gmail.com of 0479/213047

Foto: Klein maar moedig

 

De heren van Take Twee

Als je het op zijn Antwerps wilt zeggen, is het zo klaar als pompwater. Ben Bervoets & Jerry Verhaert, alias de ‘Bruurs’ van Take Twee hebben geen zittend gat. Hun agenda voor het theaterseizoen 2019-2020 staat weer heel goed gevuld. Maar vooraleer ze hieraan beginnen, waren ze ‘en masse’ present voor de grote persconferentie van het Fakkeltheater. Daar gingen de ‘heren’ van Take Twee samen op de foto met Roy Miner, Paul Peeters en Frank Van Erum. Enkele vrienden van het huis.

Foto: Jan Liekens

Theaterreview: Zware Jongens (Take Twee Producties)

Met Zware Jongens eindigt het theaterseizoen van Take Twee Producties met het grote debuut van Ben Bervoets (één van de twee Bruurs) als scenarioschrijver. Het toneelstuk wordt omschreven als een Maffia Rock’n’Roll Love Story. Het verhaal speelt zich af rond de jaren 1960 in de Antwerpse achterbuurten waar de maffia-baas Charley Blank (Jerry Verhaert) de scepter zwaait en van elke nachtclub een bordeel wil maken, en veel andere onfrisse praktijken. Maar plots komt zijn verloren gewaande broer Vince terug na twee jaar op de vlucht was en gaan de poppetjes aan het dansen.

Zware Jongens is een a-typisch theaterstuk voor Take Twee Producties. Het viel ons al eerder op dat Ben & Jerry (de grootste fans van Gaston & Leo aan de Scheldekaaien) zich méér en méér aan stapjes buiten hun comfortzone wagen. Is Zware Jongens een komedie zoals we het al eerder van hen zagen? Neen, absoluut niet. Dit genre behoort eerder tot het tragikomische genre. Daarin schuilt juist het gevaar wat beide heren brengen. Ben & Jerry zijn twee volkse jongens, waarmee je spontaan een pint gaat pakken. Met Zware Jongens stappen ze lichtjaren ver uit hun ‘habitat’. Dat vergt hoedanook een inspanning van hun publiek.

Deze Zware Jongens staan in het teken van het grote scenariodebuut van Ben Bervoets. . Hij is een man, die zijn pappenheimers een warm hart toe draagt. Als tekstdichter heeft Ben Bervoets vooral één groot werkpunt. Op theatervlak raad ik hem toekomstgericht aan om toch duidelijke keuzes te maken. Kill your darlings, my friend. Je zal het resultaat in positieve zin ervaren. Voor ‘de publicitaire drankonderbreking’ in het Fakkeltheater verdronk het publiek in enkele verhaallijnen van Ben. Na de pauze kwam het verhaal iets beter tot zijn recht.

Qua acteerprestaties raakte ik vooral door één actrice enorm gecharmeerd. Mijn buikgevoel geloofde Sam (alias Saartje Danckers) in haar vertolking. Haar rol als Samantha was op haar lijf geschreven. Ze stond méér dan haar mannetje bij de Zware Jongens. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Go Saartje! You Rock! Ook Jerry Verhaert liet een andere kant van zichzelf als acteur zien. Achteraf vertelde hij me dat het jaren geleden was dat hij nog dit genre op de planken kon spelen. Het is eens wat anders. Maar net zoals bij de beenhouwer, mag het ook op dat vlak bij hem net ietsje meer zijn.

Op het vlak van genre theaterstukken boort Take Twee Producties met een Maffia Rock’n’Roll Love Story een compleet nieuw genre aan. Het is een verhaal dat werd gemaakt voor de liefhebbers van het volkse theater, dat net iets anders wilt. Ik zou een uil zijn, als ik hier zou schrijven dat daar geen doelpubliek voor bestaat.

Maar Beste Ben , … (ik mag toch Ben zeggen). In marketingtermen bestaat er zoiets als de KIS-methode (Keep it Simple). Nu de zomerstop bijna een feit is, wens ik je zomermaanden met veel KIS(S) toe. KIS met één S op theatervlak. En je zal het verschil merken. En ach ja,… de KISS met twee s’en ten huize Bervoets neem je er maar bij. Daar kan the lady of the house alleen maar wel bij varen.

Meer info over Zware Jongens kan u vinden op:
https://taketwee.weebly.com/producties.html

Meer info over de ticketverkoop kan u ontdekken op:
https://fakkeltheater.be/voorstelling/zware-jongens

Bekeken op 25/5/2019 in Zwarte Zaal / Fakkeltheater

Foto: Jan Liekens