Theaterreview: Bagaar (ARSENAAL/LAZARUS – Toneelhuis)

Voor hun theaterstuk Bagaar ging ARSENAAL/LAZARUS en Toneelhuis een samenwerking aan met Het Toneelhuis. Bagaar is gebaseerd op de film Coup de Torchon van Bertrand Tavernier. In deze bewerking is het verhaal gesitueerd in een niet zo verre toekomst op een eiland waar ‘vluchters’ samengebracht worden totdat een beslissing is genomen of ze naar het continent mogen of niet. Maar het continent houdt al jaren de grenzen stevig dicht. Met deze voorstelling maken Lazarus, Guy Cassiers en Toneelhuis een voorstelling waar zwarte humor zich vermengt met bijtende maatschappij kritek.

En toch … Bagaar valt te catalogeren onder de noemer a-typisch voor de castleden van Lazarus. In de meeste theaterstukken van dit theaterhuis wordt een bepaalde moraal naar boven gebracht. Met Bagaar is dit helemaal niet zo. Vooral de stempel van regisseur Guy Cassiers speelt tijdens de voorstelling een belangrijke rol. Cutting the edge of nét dat tikkeltje erover lijkt méér dan ooit het motto te zijn die Cassiers naar buiten wilt brengen. Neem nu de vette knipoog in het stuk naar 2 internationale topkeepers zoals Kolonel ‘Fabien’ Barthez en Schmeichel. Grandioos gevonden of gewoon eigen aan de regisseur.

Voor enkele gevestigde waarden is het nét dat tikkeltje anders qua spelen dan ze gewoon zijn. Maar net deze manier van werken maakt het stuk meer out-of-the-box. En nét in dit geval lijkt out-of-the-box the spice of life. Niet meer , niet minder.

Cast: Koen De Graeve, Günther Lesage, Ryszard Turbiasz, Charlotte Vandermeersch, Joris Van den Brande, Katelijne Damen en Marianne Loots.

Meer info: www.arsenaallazarus.be

Gezien op 27/3/2019 in Arsenaal/Lazarus Mechelen

Foto: Kurt van der Elst

Theaterreview: Rompslomp (LAZARUS)

Theatergezelschap LAZARUS lanceerde onlangs de voorstelling Rompslomp. Door de intensieve samenwerking met het Nederlandse theatergezelschap ‘De Orde van de Dag’ werden de connecties gelegd met Marcel Osterop, lid van de Mechelse theaterhype van de voorbije jaren. Aan Marcel werd de vraag gesteld of hij geen zin had om een voorstelling voor LAZARUS te maken. En zo geschiedde. Rompslomp werd geboren.

In Rompslomp onderzoekt Lazarus waarom mensen zo graag regeltjes creëren en waarom ze ook zo graag aan die opgelegde regeltjes willen ontsnappen. En bovendien waarom de menselijkere noodzaak nog groter is om aan die regeltjes te willen vluchten. Een beetje onder het motto: geregeld krijgen we het niet geregeld.

Rompslomp is geen hapklare brok om als toeschouwer te volgen. Marcel Osterop zorgde voor een hele brok tekst met een diepgravende en onderliggende vorm van humor. Tot in je kleinste teen voel je  dat het stuk wordt gedragen door zijn Belgische vrienden:  ‘de idealistische’ Günther Lesage en de ‘zakenman anno 2018’ Joris Van den Brande. Er zit een moraal verscholen in Rompslomp, dat duidelijker wordt hoe verder de voorstelling vordert. We leven immers in een Big Brother-maatschappij waarbij de computer de mensen steeds harder vervangt.  Een gesprek op café kan soms zo veel intenser zijn dan een gesprek online. Maar dat verdwijnt in onze maatschappij zienderogen. Net dit gevoel wordt geïllustreerd door de uitgesproken typetjes, die op het podium staan. Ieder van de acteurs heeft een duidelijk afgelijnd profiel in deze productie. Niet meer, niet minder.

En toch … heb ik geleerd van Rompslomp dat we meer ‘Basta’ moeten zeggen en ons hart volgen. Ons gevoel kan immers de hedendaagse pletwals van innovatie en technologische ( r ) evolutie niet altijd de baas.    Basta zeggen de Rompslomp-computer ‘Basti’. Meer moet dat niet zijn.

Rompslomp is een typische en oerdegelijke LAZARUS-productie met een randje aan. Eén waarbij je als kijker in de zaal gedwongen wordt om het te projecteren naar je eigen leventje toe. Niet altijd even hapklaar, maar een fascinerend stuk op het vlak van zelfreflectie.

Meer info kan u vinden op:
https://www.arsenaallazarus.be/kalender/item/lazarus-speelt-rompslomp

Foto: Raymond Mallentjer

Gezien op 1 december 2018 in Arsenaal/Lazarus.

 

Theaterreview: Salon Secret (Arsenaal/Lazarus, Hof van Eede, Kopergietery)

De voorbije acht jaren is mijn leven helemaal overhoop gegooid. Als geen ander kan ik zeggen dat een  r -evolutie  altijd bij jezelf begint. De kracht van verandering valt immers nooit te onderschatten. Want wie niets durft, blijft altijd in hetzelfde cirkeltje vertoeven. De spreuk revolutie zorgt voor evolutie is een beetje de onderliggende drijfveer van Salon Secret, een theaterproductie van Arsenaal/Lazarus, Hof Van Eede en Kopergieterij.

Salon Secret is immers een voorstelling, die tot zelfreflectie aanmaant bij het publiek om anders te kijken naar de wereld waarin we leven. Want de toekomst is gisteren al begonnen. Op het podium staan vijf van de pot gerukte revolutionairen, die samen komen in Salon Secret. De fab 5 zijn Günther Lesage, Dominique Collet, Joris Van den Brande, Simon De Winne en Greg Timmermans.  Naar hun gevoel gaat het goed fout met de wereld en willen ze er iets aan doen. Het mogen dan wel salonrevolutionairen zijn. In deze wereld helpen alle kleine beetjes, niet waar.

Wie als kijker naar Salon Secret gaat kijken, ziet vooral theatermakers met een boodschap. Mensen, die hopen dat 10% van de toeschouwers in de zaal hun boodschap oppikt en er iets mee  zal doen. Net dat aspect is de kracht van deze theatervoorstelling. Kunstenaars, die op een creatieve manier een boodschap aan hun publiek bezorgen. Net daarom is dit een must see voor dat klein beetje revolutionair in elk van ons.

Gezien op donderdag 29/3 in Arsenaal/Lazarus (Mechelen)

Foto: Phile Deprez

Theaterreview: Camus (LAZARUS)

LAZARUS heeft een opmerkelijk nieuwe voorstelling ‘Camus’ gelanceerd. Centraal in dit theaterstuk staat het leven en het werk van Albert Camus. Camus is vooral een stuk dat hulde brengt aan de absurde held die Camus zelf geworden is toen hij op zesenveertigjarige leeftijd overleed in een autoaccident terwijl hij eigenlijk van plan was om de trein te nemen. In, rond en tussen ‘s mans oeuvre gaat LAZARUS op zoek naar verwantschap, ontroering en engagement, naar opstand en aanvaarding, naar trefzekere woorden en kraakheldere gedachten, naar de geur van gebakken vis en de geluiden van een zomernacht aan zee. Wat moet men vooral doen met een slechte mop, die leven heet.

De voorstelling van Camus heeft twee verschillende kantjes. Enerzijds de ultieme hommage aan het absurdisme van de veel te vroeg gestorven schrijver. Met als absolute hoogtepunt: het briljant samenspel tussen Koen De Graeve en teddybeer Berten. Een filosoferende teddybeer hebben we nog niet al te vaak gezien op het theater. Berten Rules. Het huwelijk tussen het absurdisme en de acteurs van LAZARUS is er ééntje dat mag gezien worden. Pingpongspel van de bovenste plank. Met Günther Lesage als absolute koning van deze humorvorm. Bij momenten voelde het aan dat ik naar het pronkstuk van het theater De Orde van de Dag aan het kijken was.

Het tweede luik van Camus sneed dieper in het vel van de toeschouwer. En geloof me: het is niet evident om het werk van Camus tot jou te laten komen. Daarom was het net gedurfder om het zwaardere deel van de voorstelling op het einde te houden. Een eervolle vermelding wil ik langs deze weg ook geven aan actrice Lien Thys. Als enige vrouw zich staande houden tussen al dat mannelijk acteergeweld is helemaal niet zo simpel als het lijkt.

Camus is wat je noemt een voorstelling met een typische LAZARUS-stempel. Gedurfd, absurd, diepgravend en met een hoek af.

Gezien op 16/11 in ARSENAAL/LAZARUS
Meer info: https://www.arsenaallazarus.be/kalender/item/camus
Foto: Raymond Mallentjer

En nu over tot … De Orde van de Dag

’s Avonds overgaan tot de Orde van de Dag. Het lijkt wel een contradictio in terminis. Maar het is op geregelde tijdstippen keiharde realiteit in het Mechelse. Zoals het ware Sinterklazen beaamt, zakt het Utrechts theatercollectief enkele keren per jaar af naar de Kruidtuin om hun blik op de actualiteit te werpen. Gastheer is Arsenaal/Lazarus met enkele fraaie topnamen zoals Koen De Graeve, Charlotte Vandermeersch en Günther Lesage. Ze ontvangen met heel veel plezier hun Nederlandse theatervrienden.

De Orde van de Dag klinkt misschien vreemd voor u in de oren. Maar even een korte schets. Dit gezelschap vertrekt ’s ochtends met een leeg blad en probeert samen met een groep acteurs het nieuws onder de loep te nemen. Snedig, gevat en soms briljant …

Een knotsgek idee op het eerste zicht. Maar het idee bevalt me wel. Afgelopen dinsdag ben ik er voor de tweede keer naar toe geweest. Het lijkt wel alsof het Belgisch-Nederlands project steeds meer aan voedingsbodem wint. Zeker bij het jonge publiek. Mechelse jongeren lijken wel te smullen van de Orde der actualiteitsverslinders. Misschien ben ik ouder aan het worden. Maar ik vraag me nog steeds af of er iemand met een gezegendere leeftijd dan ik in de zaal plaats had genomen.

Donald Trump, de stijgende prijs, de moeilijke Zaventemse repatrilleringen, de ‘gay’speech van Mark Rutte, een briljante Charlotte Vandermeersch als Russin … en ga zo maar verder. Arsenaal/Lazarus en de Orde van de Dag lijken hun weg gevonden te hebben naar het publiek. En ik … ik keer in maart zeker tevreden terug.

Amen …

Gezien op 24/1/2017 in Arsenaal/Lazarus