Theaterreview: Iemand moet het doen (ARSENAAL/LAZARUS)

Op 23 september 1971 laat Mario Roymans zich opsluiten in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel. Tussen twee passages van de nachtsuppoosten door, snijdt hij het doek De Liefdesbrief van Johannes Vermeer uit het kader. Via de pers eist hij 200 miljoen Belgische frank, te schenken aan de slachtoffers van de hongersnood in het toenmalige Oost-Pakistan (Bangladesh). Tien dagen later, na een tamelijk spectaculaire achtervolging, wordt Roymans roemloos ingerekend. Dit verhaal vormt de basis van het gloednieuwe stuk Iemand moet het doen van ARSENAAL/LAZARUS in samenwerking met regisseur ROBBIN ROOZE.
Normaal gezien ging Iemand moet het doen voor de coronacrisis in première. Maar het bekende virus stak er een stokje voor. Nu de deuren van het culturele landschap weer geopend zijn, laat het gezelschap hun werk op de wereld los. Bij het bekijken van de voorstelling valt meteen op dat deze voorstelling een vernieuwende vorm van theater is. Opvallend is de flirt tussen de grenzen tussen theater en film. Daarvoor heeft het gezelschap heel wat ervaring aan boord met Koen De Graeve, Pieter Genard en Günther Lesage. Om dit alles uit te werken, is er ontzettend hard aan deze voorstelling gewerkt. Ook Maaike Somers is een opvallende nieuwkomer tijdens Iemand moet het doen.

Er zit ook een moraal in het verhaal. Deze ‘heldendaad’ heeft als uitgangspunt : kunst roven voor het goede doel. In een spannende vertelling die speelt op de scheidingslijn tussen waarheid en fictie, tussen woord en beeld, worden vragen gesteld over de reële waarde van kunst en de grenzen van goede bedoelingen. En dat leidt tot een opvallende ‘liveshow’ waar ondergetekende anderhalf jaar na de opnames nog een gastrolletje in het publiek speelt.

Eerlijk is eerlijk: voor de echte theaterliefhebber zal het voortdurend switchen tussen theater en film tijdens Iemand moet het doen misschien net dat brugje te ver zijn. Maar eerlijk is eerlijk. ARSENAAL/LAZARUS bewandelt de grens tussen beiden met de nodige flair. Dat mag best bewonderd en bejubeld worden. Iemand moet het doen is vernieuwend theater van een bende lefgozers bij elkaar. You hate it or you love it … Ik behoor tot de tweede categorie.

Bekeken op 10/09/2021 bij ARSENAAL/LAZARUS in Mechelen


Praktische info

van en met Iliass Bellaajal, Koen De Graeve, Aminata Demba, Pieter Genard, Günther Lesage, Ismaïl L’hamiti, Robbin Rooze, Maaike Somers en Ryszard Turbiasz 
kostuum Karen De Wolf 
productie ARSENAAL/LAZARUS 
coproductie Perpodium 
met steun van Tax Shelter v/d Belgische Federale Overheid 
foto
 Guy Kokken

MEer info over de ticketverkoop via: http://www.arsenaallazarus.be

Theaterreview: RACE (ARSENAAL/LAZARUS)

Het Mechelse theatergezelschap ARSENAAL/LAZARUS laat van zich horen. Met RACE brengen ze het verhaal van twee ervaren advocaten. De één zwart, de ander wit. Zij nemen de verdediging op zich van een witte rijke en beroemde man, die ervan beschuldigd wordt een jonge zwarte vrouw verkracht te hebben. En dan is er nog een advocaat-stagiaire met een ‘kantje’. Tijdens RACE worden de vier personages gevolgd in de voorbereiding van deze complexe zaak. Er staat veel op het spel. Voor elk van hen op een andere manier. Want hoe zwart-wit is deze zaak eigenlijk.

De originele tekst werd door David Mamet geschreven in 2009 in het licht van de verkiezing van Barak Obama als eerste president van de Verenigde Staten en zijn persoonlijke overgang van een liberaal naar een conservatief politiek wereldbeeld. Het geheel werd in een eigentijds jasje gestoken door Pieter & Sacha Hilhorst. Hoe eigentijds deze RACE is, bewijst een plotse intrede van een Vlaamse Schlager.

De bekendste naam uit de cast van Race is Dirk Van Dijck alias de wietboer uit Eigen Kweek. Hij neemt de rol van ‘verkrachter’ op zich. Van wietboer naar verkrachter. A giant step for men, a little step voor de topacteur die Dirk is. Op het podium wordt hij vergezeld door Georges Ocloo, Aminata Demba en Jeroen Van der Ven. Het is vooral de laatste die als advocaat de show steelt. Je vraagt je persoonlijk af hoe het komt dat het grote publiek deze man niet kent. Geloofwaardig, echt en een ijzersterke vertolking. Hij zuigt de aandacht van de toeschouwers in de zaal naar zich toe. Ronduit : de absolute ster van deze voorstelling. Het is fraai om te zien hoe goed het klikt tussen de acteurs op het podium. Op een bijzondere fraaie manier hangen ze elkaar. 1+1+1+1 is bij Race geen 4, maar veeleer 7 tot 10. Ronduit een sterk verhaal met her en der de nodige spitsvondigheden. Meer moet dit toch niet zijn.

RACE is een voorstelling waar de verhouding tussen zwart en wit wordt uitgepuurd. Enerzijds al door de kleurenverhouding op het podium die vooral bestaat uit dit palet. Anderzijds door de smack in the face. De thematiek van vooroordelen en rassenverschillen blijft jammer genoeg herkenbaar in onze maatschappij. Net hierdoor zindert de kracht van RACE lang na.

Deze voorstelling hoort thuis in het rijtje van eerdere kwalitatieve ARSENAAL/LAZARUS-producties Den Beer heeft mij Gezien en BUZZ. Eén theateruitstap, dat u moet gezien hebben. Niet meer, niet minder. Men zegge het voort. 3, 2, 1 … De Race naar het theater start nu. U krijgt er geen spijt van.

Meer info kan u vinden op:
www.arsenaallazarus.be

Bekeken op 5/10/2019 bij ARSENAAL/LAZARUS in Mechelen

Foto: Stef Stessel