Theaterreview: Paprika (EWT)

Het EWT was er als de kippen bij om in een overvol theaterweekend de première van Paprika op de wereld los te laten. Het verhaal van Paprika gaat over een paaldanseres  en vrouw van-ietwat-lichtere-zeden. Onverwacht staat er een jonge kerel voor haar deur, die beweert haar zoon te zijn. Doen alsof je de werkvrouw bent, lijkt de enigste oplossing om deze ramp te ontlopen. Maar als een verliefde conciërge, een hitsige brandweerman en je betweterige beste vriendin er zich ook mee willen bemoeien, gaat het van kwaad naar erger.

Je kan er je klok op gelijk zetten. Het DNA van het EWT klopt als hairextensions bij een Miss België-finaliste. Haarfijn, haarjuist en met stijl. Daar in Deurne (ergens in de schaduw van het Rivierenhof) weten ze verdoemd goed waarmee ze bezig zijn. Het EWT mag dan een theater zijn dat bij het grote publiek onbekend is, maar het is zeker niet onbemind. Ook bij Paprika was het weer vandattum. Deze Franse komedie van Pierre Palmade werd in een Nederlandstalig jasje in een regie van Door Van Boeckel gestoken.

De minzame Door heeft zijn eigen regiestijl. In het komische werk stopt hij heel graag wat laagjes in. Dat is eveneens bij Paprika het geval. Een billenkletser is deze voorstelling niet. Omschrijf het maar als een tragikomedie. Maar wel ééntje waar uitstekend geacteerd wordt.

De verdeling op het podium is heel duidelijk. Twee mannelijke komische rollen in de personen van Marc Verbruggen (als verliefde conciëre) en Paul Maes (als Brandweerman), tegenover protagonisten Annik Boel Pauwels (als vriendin des huizes) en Daisy Thys (als Paprika). Zet daartussen een debutant met (heel wat ervaring) met de naam van éne zekere Brent Pannier. En je weet dat het verhaal meer dan snor zit.

Paprika is veel méér dan een doorsnee komedie, die je binnen enkele dagen vergeten bent. Daarover is het kwalitatief te goed. De bende van Door heeft er een fraai kijkstuk van gemaakt. Met een soundtrack van Wully Bully (van Frank, Door & The Pharaos) op de achtergrond tijdens de afterparty. Of was het nu toch Sam, The Sham?

Foto: Jan Liekens
Meer info op http://www.ewt.be

Bekeken op 10/01/2020 in het EWT (Deurne)

De paprika van Door

Ook het EWT in Deurne begint er in 2020 aan met een klepper van formaat. Het theaterstuk Paprika is een komedie, gebaseerd op het werk van Pierre Palmade. “Eerlijk is eerlijk”, vertelt regisseur Door Van Boeckel ons. “Ik kende de auteur van dit werk niet. Maar hij blijkt een gevierd Frans toneel. Paprika is geen komedie pur sang. Er zitten bij dit stuk wat diepere lagen in het humoraspect verscholen. Net van dat aspect van een komedie hou ik nog het meest van al. In grappige situaties moet wat herkenbaarheid verscholen zitten. Dat maakt het net zo mooi. Ik heb al tegen Frank gezegd dat we toekomstgericht nog meer stukken van deze man op het programma moeten zetten. Het zijn meesterwerkjes!”

Premièrekoorts
Door en premières. Het blijkt geen goed huwelijk te zijn. “Ik kijk nooit uit naar een première. Daarvoor ben ik een te grote perfectionist. Akkoord, op mijn teller als regisseur en acteur staan al heel wat jaren ervaring. Het klinkt misschien wel raar dat er dan zo veel zenuwen zijn. Maar ik kan er niets aan doen. Zo zal je me tijdens een première ook nooit in de zaal zien. Dat is de aard van het beestje. Anders bestaat de kans dat ik bij een foutje heel de zaal bijeen krijs. Vanuit de kleedkamer naar een monitor kijken werkt nog het beste voor mij.”

Kind aan het EWT-huis
Al geruime tijd is Door te zien bij het EWT. Ofwel als acteur ofwel als regisseur. “Ik denk dat ik ondertussen al een tiental jaar kind aan huis ben hier. Het voelt gewoon goed aan. Voor mij is het een waanzinnig warm nest om in te werken. Akkoord, wij hebben geen subsidies. Maar met vriendschap, warmte en liefde samen als groep aan één productie werken, voelt voor mij als een zegen aan. Als het niet plezant is of het bij mij diep van binnen wringt, doe ik het liever niet. Het maakt me niet uit of ik moet regisseren of acteren. Ik ben wat je noemt een veelvraat op dat punt. Het gekke is dat ik op professioneel vlak veel liefdes heb. Van mijn job zal ik nooit genoeg krijgen. Bij Paprika mag ik opnieuw aan een groep kneden. Ik doe niets liever. Een goede groep is volgens mij de ultieme basis van een uitstekende productie. Van de Paprika-cast ken ik heel wat mensen. Brent Pannier is de grote nieuwkomer. Hij maakt zijn EWT-debuut. Maar het is altijd leuk om met enerzijds een talentvolle kerel en anderzijds een uitstekend acteur als hem samen te werken.”

Foto: EWT

Annik en de theaterheren

Annik Boel Pauwels is weldra te zien in het theaterstuk Paprika van het EWT. Samen met Frank De Kaey als ‘chaperone’ was ze te gast op de première van de Winterrevue. Maar de foto ‘van de avond’ voor deze theaterdame werd tijdens de receptie achteraf genomen. Toen werd ze op de gevoelige plaat vast gelegd met drie belangrijke heren uit het Antwerpse theaterlandschap. Sam Verhoeven (Directeur van het Fakkeltheater), Dirk Van Vooren (Artistiek Directeur bij Theater Elckerlyc) en Frank De Kaey (Directeur bij het EWT) gingen met Boel’ke’ op de foto. Annik en de theaterheren … Dat zie je ook niet elke dag

Foto: Jan Liekens

 

Het A-Team van het EWT

Het EWT trapt met Klep Toe bijna hun nieuwe theaterseizoen 2019-2020 af. Om hun theaterstukken wat te promoten, waren Frank De Kaey en zijn team natuurlijk aanwezig tijdens de Antwerpse Cultuurmarkt. Twee van hun ‘Madammen’, die dit jaar te zien zullen zijn in twee EWT-stukken deelden maar al te graag wat promomateriaal uit voor hun creatieve uitspattingen. Zo spotten we het eigenste A-Team van het EWT. Meer bepaald: Anne Van Opstal en Annik Boel Pauwels. Beide dames stonden mee aan de stand van het bekendste theater van groot-Deurne. Anne is te zien in de seizoensopener Klep Toe! Fans van Annik moeten nog wachten tot 2020 voor de stukken Paprika en Wij Samen. Het A-Team kwam, zag en overwon op de Cultuurmarkt. Frank ‘Hannibal’ De Kaey zou het van aan de zijlijn niet beter kunnen formuleren als: ‘I love it when my plan comes together’.

Foto: Jan Liekens

Theaterreview: Stepping Out (EWT)

A man has to do what a man has to do. In het stuk ‘Stepping Out’ legt het EWT-Duracellkonijn van dienst Frank De Kaey zich een opvallende uitdaging op. Als enige man staat hij als de wat verlegen Joris met maar liefst negen vrouwen op het podium zijn ding te doen. Met recht en reden was daarom een veel gehoorde reactie tijdens de première: ‘Ik zou eens graag een vlieg zijn in de kleedkamer’. Dat moet de moeite zijn. Als toemaatje legt de brave man zich ook een opvallende stijlvorm op. Meer bepaald: het tapdansen. Qua afstrepen op je bucketlist kan dit tellen.

Het verhaal ‘Stepping Out’ gaat over tapdanslerares Merel. Elke donderdagavond geeft ze tapdansles aan een klasje gedreven liefhebbers. Ze wordt aan de piano bijgestaan door de norse mevrouw Fierens, wie waarschijnlijk nog moet bevallen van haar eerste glimlach. Voor alle leerlingen is dit avondje tappen een rustpunt, een uitlaatklep of een feestje in hun drukke werkweek. Als deze bende wordt gevraagd om op te treden tijdens een plaatselijke benefietvoorstelling, gaan ze ervoor maar of ze het ook zonder kleer- of schoenscheuren zullen halen, blijft de grote vraag!

Bij het stuk Stepping Out is een opvallende stempel van regisseur Door Van Boeckel te bespeuren. Wanneer de man ‘voor eeuwig en drie dagen bekend als het Liegebeest’ zich aan de regie waagt, is er vaak een ‘schone gelaagdheid’ te bespeuren. Dat is bij Stepping Out niet anders. De personages in de tapdansschool van ‘de lijm van het stuk’ Gerdy Swennen zijn er van vlees en bloed.

Zo trekt Sandrine Van Handenhoven met de nodige dosis black power haar beste tapschoenen aan. Anne-Mie Gils mag het beste ‘manwijf’ in zich naar boven halen met dito leren jack aan. Frank De Kaey is de ‘nerd’ van dienst als de man van de scheepvaartverzekeringen. Jasmine Jaspers is al langer gekend als een groot komisch talent en bewijst dat nu opnieuw. Daisy Thys is de bemoeizieke kledijverkopende regelaarster van dienst. Anne-Mieke Ruyten is de foute en poetszieke nieuwkomer met een donker kantje in de tapdansschool. En ook Annik Boel Pauwels laat haar beste kunnen zien.

Tot slot hebben we nog Liliane Dorekens. Ere wie ere toekomt. In het stuk lijkt ze wat op de achtergrond te verzeilen. Maar met haar ‘tussenstuk’ van ‘ist na pooze’ moeten zelfs sommigen mensen op het podium op hun tanden bijten. De diva in ‘La Dorekens’ komt dan helemaal los.

Maar ere wie ere toekomt. Vooral Linda De Ridder weet met haar vertolking van ‘Annie’ de gevoelige snaar te raken. Eerlijk is eerlijk. Ik twijfel geen seconde aan de capaciteiten van Linda als actrice. Ze heeft een palmares om u tegen te zeggen op de planken. Wie ben ik om daaraan te twijfelen. Maar zelden hebben we ze met zo’n gevoeligheid en gelaagdheid een rol zien vertolken. Dat broer Sven als vaker met succes zich aan een wat dramatischere rol heeft gewaagd, weet het grote publiek al langer. Maar van Linda hebben we dat nog niet al te vaak gezien. Alleszins ik toch niet. Maar ach, het zit duidelijk in de genen.

Dus bij deze: Dank u wel Door en Frank dat u deze vrouw uit een jarenlang vakje hebt gehaald. Dat maakt Stepping Out net zo schoon!

Meer info kan u ontdekken op: http://www.ewt.be

Bekeken op 10/5/2019 in het EWT

Foto: EWT