Tagarchief: Annik Boel Pauwels

Theaterreview: Bruidsmeisjes (EWT Theater)

Geplaatst in On Stage door

Met Bruidsmeisjes heeft een volledig vrouwelijk cast de laatste voorstelling van theaterseizoen 2025-2026 bij het EWT afgetrapt. Actrice Annik Boel Pauwels, Liv Van Aelst, Daisy Thys en An Lauwereins krijgen de hulp van EWT-debutante Annelies Boel en de comeback kid Iante Beye. Het verhaal gaat over vier vriendinnen. Zij hebben op het einde van het secundair onderwijs gezworen om altijd op elkaars bruiloft aanwezig te zijn. Wat er ook gebeurt. Dertig jaar later gaan ze opnieuw door vele vuren om die belofte stand te houden.

De kracht van Bruidsmeisje is dat het een combinatie is tussen een ode aan de vriendschap met een touch of ‘Real Bruidsmaskes of Antwerp’-gehalte, waar ieder karakter nét dat tikkeltje meer geeft. Alleen zijn deze dames van vlees en bloed. Al deze ingrediënten maakt van dit theaterstuk een cocktail om met luid trompetgeschal de zomer van 2026 tegemoet te treden. Voor ik het vergeet, …. deze voorstelling heeft ook een eigen ‘mini-soundtrack’ in zich. Maar daarvoor moet u richting Deurne trekken. Om voor eeuwig en altijd duidelijkheid te hebben of u van ’t straat zal raken of u eeuwig een man of vrouw van de straat zal blijven.

Bekeken op 22 mei 2026 in het EWT-Theater

Meer info op http://www.ewt.be

 

Foto: EWT – Goele Bormans

Frank De Kaey en de EWT-ladies

Geplaatst in On Stage door

Het EWT heeft vorige week donderdag de deuren van de Duplex geopend. Maar vrijdagavond waren Frank De Kaey en de zijnen vrij omdat Stepping Out van Loge 10 producties in première ging. Omdat Steppin’ Out ook bij het EWT een warm plekje in het hart heeft, was er een delegatie aanwezig. Natuurlijk ging Frank met alle plezier op de foto met 2 van zijn EWT-ladies: Annik Boel Pauwels en Anne-Mie Gils.

Foto: Bart Liekens

 

Theaterreview: Eén is geen (EWT)

Geplaatst in On Stage door

Is er een nieuw EWT-recept in de maak? Tijdens de septembermaanden wagen ze zich na de zomervakantie aan een ietwat experimenteler verhaal. Maar in nnovember laten ze hun grote kanonnen los. Voor het tweede jaar op rij is deze formule een schot in de roos. En dat with a little help from our friends from Limburg. Zeker wanneer ze ‘Een is geen’ uit het brein van Yves Caspar op de speelagenda plaatsten. Het verhaal van Eén is geen speelt zich af op het Immokantoor ‘Staelens, Staelens en Vandoren’; Daar wordt uitgekeken naar de nieuwe poetshulp om alles spic en span te hebben voor de komst van belangrijke klanten. Algauw wordt duidelijk dat de verkoop van een aantal dure vakantiehuizen in Spanje niet van een leien dakje zal lopen.

Eén is geen is een komedie pur sang. Op een zorgvuldige manier in scene gebracht door regisseur Anne-Mie Gils. Zij heeft voor een verzorgde opbouw gekozen van het stuk. Eén vrij lang eerste deel voor de pauze, maar een knallend tweede gedeelte. En daarmee blijkt dat ze duidelijk haar Pappenheimers kent. Met een Maarten Bosmans in huis, die de koning van de fysiek ‘spelende’ komedie is, moet je hem ook het pad plaveien om hem te laten scoren. En zeker als poetsman (lees: huishoudhulp).

Eén is geen kan je vergelijken met het weerbericht. Waar een poosje geleden nog storm Benjamin over onze gebieden trok met een stevige stootkracht in zich, is bij Eén is geen Hurricane Bossie (toevallig ook met een b) die zijn duivels mag ontbinden als ‘huishoudhulp’ op orkaankracht. Na de pauze werd het heel duidelijk dat het samenspel tussen Frank De Kaey (als belangrijke klant) en Maarten Bosmans er ééntje is van aangever en afwerker pur sang. Beide heren drijven elkaar tot het uiterste.  Maar ach, zolang de mensen in de zaal het lusten, is er niets aan de hand. Want gelukkig is het EWT goed genoeg verzekerd wanneer het dak eraf gaat bij dergelijke stormkracht op het podium. Ook Annik Boel Pauwels krijgt in haar rol als secretaresse van dienst een karakter dat haar op het lijf is geschreven en dat ze tot in de puntjes beheerst om als actrice neer te zetten. De rollen van Ann De Winne, Gerdy Swennen en Dorothy Wuyts zijn in het verhaal ondersteunend te noemen. Maar eerlijk is eerlijk. Als de coach haar pionnen goed heeft uitgezet, zegeviert de lach in de zaal. En dat is bij Eén is geen duidelijk het geval. En dan maakt het niet uit wie welke rol speelt.

Foto: Bart Liekens

Theaterreview: Camping Hilton (EWT)

Geplaatst in On Stage door

Met Camping Hilton heeft het EWT voor de eerste keer een stuk van Yves Caspar op het podium gebracht. Yves Caspar leerden we vooral kennen als tekstschrijver voor teksten in het Truiense De Roxy-theater. En mits EWT-boegbeeld Frank De Kaey Sint-Truiden een warm hart toedraagt, is de link niet ver te zoeken.

Ook al heeft Camping Hilton Limburgse roots. Het verhaal bevat ontegensprekelijk het DNA wat het EWT-theater uitdraagt. En daarom is de keuze voor dit stuk ontegensprekelijk ‘de juiste’. Het verhaal gaat over vijf vrouwen op een Italiaanse camping. Joanna voelt er zich als een vis in het water. Chantal niet. Christiane, een gepensioneerde regentes, is hen achterna gereisd omdat ze erbij moest zijn. Wat verderop zit Jeanine te lezen. Ze is hier nog een laatste keer, want ze moet nog één ding doen… En dan is er animatrice Lena. Vijf vrouwen, één camping, één hotel en een groot geheim.

De thematiek van deze voorstelling is universeel. Variërend van liefde, genegenheid, vriendschap, maar ook loslaten. En dat vertolken de 5 dames Anne-Mie Gils, Annik Boel Pauwels, Daisy Thys, Daphne Paelinck en Liliane Dorekens als geen ander. In een regie van Frank De Kaey krijgen we een voorstelling te zien waarin theater gespeeld wordt zoals het hoort te zijn. Een warme voorstelling  waarin het verhaal op een uitgepuurde manier aan het publiek wordt getoond. Na de EWT-klepper Ernst & Vermaak lijkt Camping Hilton dezelfde weg op te gaan. Een terugkeer in 2026 of 2027. Een compleet ander genre, maar zeer aan elkaar gewaagd.

Wat opmerkelijk is in Camping Hilton is dat bepaalde actrices een beetje uit hun comfortzone op het podium staan. Waar je normaal bij een komedie Daisy Thys in de meest komische rol verwacht, is de Oscar van de komedie bij Camping Hilton voor een briljante Annik Boel Pauwels. Daisy Thys en Liliane Dorekens zorgen veel eerder voor het emo-aspect in dit verhaal. Anne-Mie Gils zagen we nooit eerder zo op een podium staan. En de rol van Daphne Paelinck is in dit verhaal ééntje van heel veel switches. Deze verandering van profielen maakt Camping Hilton het kijken absoluut waard.

Maar ere wie ere toekomt. De vijf madammen van het EWT tonen zich met een ferme portie womanpower in deze Camping Hilton. Zij maken van het theatrale zomervakantie aan het Italiaanse Comomeer een ‘mooi’ kijkstuk, met een bijzondere twist. Ja, er mag gerust de naam pareltje aan gekoppeld worden.

http://www.ewt.be

Bekeken op 14/3/2025

Foto: Bart Liekens

Lelies en de vrienden van het EWT

Geplaatst in On Stage door


De nieuwsgierigheid naar de herwerking van de Lelies, de iconische Judas Theaterproducties musical door Inteam Producties was enorm groot tijdens de première. Ook het bevriende EWT zond een delegatie af. EWT-directeur Frank De KAey nam Annik Boel Pauwels mee naar de première. Lelies en de vrienden van het EWT: het verdient zeker een eervolle vermelding.

Foto: Steven Hendrikx

Theaterreview: Ik spring uit een Vliegmachien (EWT)

Geplaatst in On Stage door

Met Ik spring uit een vliegmachien waagt het EWT zich op het eerste zicht aan een vette knipoog naar The Voice of Europe alias Ertvelde toe. Niets is minder waar.  Het verhaal draait rond vliegangst. Want wat doe je als je op reis wil naar verre landen maar absoluut niet in een vliegtuig durft stappen? Altijd naar de Ardennen of Plopsaland gaan? Of toch maar eens die cursus proberen om je vliegangst te overwinnen met alle hilarische gevolgen van dien?

Het resultaat van Ik spring uit een vliegmachien is een knotsgek verhaal rond stress om in een vliegtuig te stappen. Daarvoor werd niemand minder dan Marc Verbruggen uit de kast gehaald om één van de hoofdrollen te vertolken. En ja, hoor, zijn rol vertolkt hij ‘op zijn Marcs’, met een rustbaken als Anne-Mieke Ruyten naast zich. 

Bij het bekijken van het stuk wordt vooral de aandacht getrokken door Paul Maes, the artist formally known as Franky Backeljau uit de gelijknamige reeks ‘De Backeljaus’. En hoe … Op het podium staat hij meestal aan de zijde ‘van comeback-kid’ Anne Van Opstal, die weer van zich laat horen na haar zwangerschap. Maar onze vriend Paul toont dat hij de knepen van de komedie nog altijd in de puntjes van zijn vingers heeft zitten. 

Zet naast op het bühne nog ervaren madammen als Annik Boel Pauwels en Daisy Thys gecobmineerd met theaterdier Door Van Boeckel. En je weet dat Ik spring uit een Vliegmachien een aanslag is op uw lachspieren. Alleen wil ik het bij deze voorstelling liever formuleren als de ‘grappigste manier om uw ecologische voetafdruk ietwat te verminderen’.

En als u graag wilt weten of de geest van The Voice of Europe toch opduikt .. Tja, dan moet u meer informatie opsnorren over: ‘Ik spring uit een Vliegmachien’ op … :
www.ewt.be

Bekeken op 22/1/2023 in het EWT
Foto: ERM

Theaterreview: Zadelpijn (EWT)

Geplaatst in On Stage door

Met de zomer in het vooruitzicht programmeerde het EWT vanaf 13 mei 2022 het theaterstuk Zadelpijn in een aangepaste bewerking van Ron Cornet. Zadelpijn vertelt het verhaal van zes vriendinnen, die elk jaar voor een paar dagen naar Frankrijk trekken. Niet alleen om te kletsen, te lachen en lekkere wijn te drinken. Maar in de eerste plaats om te fietsen. Dat ze niet allemaal een topconditie hebben en dat iedereen zijn dagelijkse stress niet meteen achterlaat, kan de pret niet drukken. Onderweg ontdekken ze dat hun leven er anders uitziet dan ze zich hadden voorgesteld.

Met Zadelpijn heeft EWT een ‘grand cru’ slot op het publiek losgelaten. Een vorm van tragikomisch muziektheater waarin 6 vrouwen (Daisy Thys, Ann De Winne, Anne Mie Gils, Maike Boerdam, Sandrine Van Handenhoven, Annik Pauwels) en 1 manusje-van-alles (Mathias Daneels) de hoofdrol spelen. Omschrijf het gerust als ‘theater met een smoel.’ Want het stuk bulkt van identiteit. Enerzijds is de kracht het vertellende. 6 verhalen van vrouwen, die samen smelten tot één geheel zonder de nodige kracht in te boeten met als kers op de taart het muzikale met sterke stemmen in de cast. En dit in de arrangementen van Pietro Ramman. Leuke stemmen is dat de 6 dames zonder enige versterking met hun zangstem het publiek entertainen.

Ron Cornet maakte een mooie bewerking van Zadelpijn, het stuk geschreven door Wiske Sterringa. Door gebruik te maken in zijn regie van een minimalistisch dector, komt het verhaal zeer sterk naar boven. Daarin schuilt de ultieme kracht, maar ook het gevaar van dit stuk. Dit is een theaterstuk dat je moet ontdekken als toeschouwer. Wanneer je in de zaal in de Deurnese Hertstraat stapt, ben ik er van overtuigd dat deze voorstelling achteraf in je eindejaarslijstje van toppers uit 2022 zal staan.  Maar in postcorona-tijden is de stap naar een ontdekkingstocht op cultureel vlak niet altijd even gemakkelijk. Maar laat mij u met veel plezier het duwtje in de rug geven om de stap toch te zetten. U keert nog nooit zo tevreden terug dankzij/met Zadelpijn. Theater zoals het anno 2022 hoort te zijn.

Meer info over de voorstelling in:
EWT: Eigentijdse Werkgroep Teater

Foto: Goele Bormans

Theaterreview: Wij Samen (EWT)

Geplaatst in On Stage door

We gaan verder waar we ooit moesten stoppen. Met deze onderliggende gedachte is de herstart van het EWT in Deurne een feit. Na een noodgedwongen pauze van anderhalf jaar wegens de coronapandemie staan ze momenteel op de planken met Wij Samen.  Een stuk dat in maart 2020 net voor de première moest afgebroken worden. De terugkeer van het EWT is er ééntje dat onder de ‘grand cru’-label valt.

Wij Samen is wat je noemt een klassieker van formaat. 10 jaar na de laatste herneming en 21 jaar na de creatie hernemen Frank De KAey, Thomas Van Goethem, Annik Boel Pauwels en Frederic Celini het grootste succes uit de EWT-geschiedenis. Een verhaal met een zelden geziene schoonheid over de vriendschap tussen een vader en een zoon. Beiden hebben ze hun kleine en grote verlangens, hun gebreken en hun onzekerheden. Alleen is hun vriendschap en hun sterke band nooit kapot te krijgen. Wie of wat er ook tussen hen probeert te komen.

Wij Samen is een stuk wat je tot in het diepste van je vezel voelt en beroert. Welke vader en welke zoon kennen het verhaal niet over een zorgeloze jeugd tot er iets gebeurt wat hun hele leven overhoop gooit. Dit is in een korte samenvatting waarrond het gevoel van Wij Samen draait. Een theaterverhaal dat moet gespeeld worden door mensen, die elkaar door en door kennen en vertrouwen.  Frank De Kaey speelde het stuk zo veel jaar geleden als de zoon en groeit met bijhorende baard door tot de rol van vader. Thomas Van Goethem speelt zijn ‘theaterzoon’. Annik Boel Pauwels, een vriendin van het EWT-huis, is de geknipte persoon om de rol van Jenny op zich te nemen. Het onderlinge vertrouwen en de goede band tussen deze drie spat gewoon van het podium af. Nieuwkomer in het gezelschap is Frédéric Celini, de helft van de Celini-brothers. Hij speelt de rol van Nasser in het verhaal.

Ook al heeft Wij Samen een gay-thematiek. Wij Samen is vooral het theaterstuk waar de onderling onverstoorbare band tussen vader en zoon centraal straat. Net dat gevoel maakt het herkenbaar voor het grote publiek. Op dat vlak alleen al zijn Thomas en Frank een match made in heaven. Beiden heren vertrouwen elkaar blindelings en ze spelen het op een zodanige manier dat het herkenbaar is voor het grote publiek. EN ja, ik geef toe. Ook ik werd op verschillende momenten emotioneel geraakt. De waterlanders hebben een paar kaar over mijn kaken gerold. Niet is immers mooier dan het levensechte levensecht te zien vertolken.

Bekeken op 3/10/2021 in het EWT (Deurne)

www.ewt.be

Foto: EWT

Theaterreview: Paprika (EWT)

Geplaatst in On Stage door

Het EWT was er als de kippen bij om in een overvol theaterweekend de première van Paprika op de wereld los te laten. Het verhaal van Paprika gaat over een paaldanseres  en vrouw van-ietwat-lichtere-zeden. Onverwacht staat er een jonge kerel voor haar deur, die beweert haar zoon te zijn. Doen alsof je de werkvrouw bent, lijkt de enigste oplossing om deze ramp te ontlopen. Maar als een verliefde conciërge, een hitsige brandweerman en je betweterige beste vriendin er zich ook mee willen bemoeien, gaat het van kwaad naar erger.

Je kan er je klok op gelijk zetten. Het DNA van het EWT klopt als hairextensions bij een Miss België-finaliste. Haarfijn, haarjuist en met stijl. Daar in Deurne (ergens in de schaduw van het Rivierenhof) weten ze verdoemd goed waarmee ze bezig zijn. Het EWT mag dan een theater zijn dat bij het grote publiek onbekend is, maar het is zeker niet onbemind. Ook bij Paprika was het weer vandattum. Deze Franse komedie van Pierre Palmade werd in een Nederlandstalig jasje in een regie van Door Van Boeckel gestoken.

De minzame Door heeft zijn eigen regiestijl. In het komische werk stopt hij heel graag wat laagjes in. Dat is eveneens bij Paprika het geval. Een billenkletser is deze voorstelling niet. Omschrijf het maar als een tragikomedie. Maar wel ééntje waar uitstekend geacteerd wordt.

De verdeling op het podium is heel duidelijk. Twee mannelijke komische rollen in de personen van Marc Verbruggen (als verliefde conciëre) en Paul Maes (als Brandweerman), tegenover protagonisten Annik Boel Pauwels (als vriendin des huizes) en Daisy Thys (als Paprika). Zet daartussen een debutant met (heel wat ervaring) met de naam van éne zekere Brent Pannier. En je weet dat het verhaal meer dan snor zit.

Paprika is veel méér dan een doorsnee komedie, die je binnen enkele dagen vergeten bent. Daarover is het kwalitatief te goed. De bende van Door heeft er een fraai kijkstuk van gemaakt. Met een soundtrack van Wully Bully (van Frank, Door & The Pharaos) op de achtergrond tijdens de afterparty. Of was het nu toch Sam, The Sham?

Foto: Jan Liekens
Meer info op http://www.ewt.be

Bekeken op 10/01/2020 in het EWT (Deurne)

De paprika van Door

Geplaatst in On Stage door

Ook het EWT in Deurne begint er in 2020 aan met een klepper van formaat. Het theaterstuk Paprika is een komedie, gebaseerd op het werk van Pierre Palmade. “Eerlijk is eerlijk”, vertelt regisseur Door Van Boeckel ons. “Ik kende de auteur van dit werk niet. Maar hij blijkt een gevierd Frans toneel. Paprika is geen komedie pur sang. Er zitten bij dit stuk wat diepere lagen in het humoraspect verscholen. Net van dat aspect van een komedie hou ik nog het meest van al. In grappige situaties moet wat herkenbaarheid verscholen zitten. Dat maakt het net zo mooi. Ik heb al tegen Frank gezegd dat we toekomstgericht nog meer stukken van deze man op het programma moeten zetten. Het zijn meesterwerkjes!”

Premièrekoorts
Door en premières. Het blijkt geen goed huwelijk te zijn. “Ik kijk nooit uit naar een première. Daarvoor ben ik een te grote perfectionist. Akkoord, op mijn teller als regisseur en acteur staan al heel wat jaren ervaring. Het klinkt misschien wel raar dat er dan zo veel zenuwen zijn. Maar ik kan er niets aan doen. Zo zal je me tijdens een première ook nooit in de zaal zien. Dat is de aard van het beestje. Anders bestaat de kans dat ik bij een foutje heel de zaal bijeen krijs. Vanuit de kleedkamer naar een monitor kijken werkt nog het beste voor mij.”

Kind aan het EWT-huis
Al geruime tijd is Door te zien bij het EWT. Ofwel als acteur ofwel als regisseur. “Ik denk dat ik ondertussen al een tiental jaar kind aan huis ben hier. Het voelt gewoon goed aan. Voor mij is het een waanzinnig warm nest om in te werken. Akkoord, wij hebben geen subsidies. Maar met vriendschap, warmte en liefde samen als groep aan één productie werken, voelt voor mij als een zegen aan. Als het niet plezant is of het bij mij diep van binnen wringt, doe ik het liever niet. Het maakt me niet uit of ik moet regisseren of acteren. Ik ben wat je noemt een veelvraat op dat punt. Het gekke is dat ik op professioneel vlak veel liefdes heb. Van mijn job zal ik nooit genoeg krijgen. Bij Paprika mag ik opnieuw aan een groep kneden. Ik doe niets liever. Een goede groep is volgens mij de ultieme basis van een uitstekende productie. Van de Paprika-cast ken ik heel wat mensen. Brent Pannier is de grote nieuwkomer. Hij maakt zijn EWT-debuut. Maar het is altijd leuk om met enerzijds een talentvolle kerel en anderzijds een uitstekend acteur als hem samen te werken.”

Foto: EWT