Theaterreview: Klep Toe! (EWT)

Ook het EWT is aan het theaterseizoen 2019-2020 begonnen. Met Klep Toe! , een stuk van Jack Staal in een regie van Frank De Kaey, wordt er een blik geworpen op de petrochemie in de Antwerpse haven. Veel lachen en soms veel miserie onder de zware jongens van ’t Stad, een stevige West-Vlaamse dame en een interim uit Polen. Als er door een herstructurering van een ambitieuze, jongere manager een kop moet rollen, vallen veel maskers af, is het opeens ‘ieder voor zich’ en wordt het duidelijk pompen of verzuipen.

De voorbije jaren ontwikkelde het EWT een bepaald qualitylabel. Waar voor je geld krijgen in een concept dat staat als een wolkenkrabber in de New Yorkse skyline. Toch laten de pupillen van Frank De Kaey soms ook een ander kantje van zichzelf zien. Ik heb de voorbije jaren deze creaties wel al eens tot de categorie atypische EWT-theaterstukken gecatalogeerd. Dit onder het motto: het hoeft niet altijd een flitsende deurenkomedie te zijn. Dit gewoon om te kaderen dat ook het beleg van Klep Toe tot de noemer atypisch mag ondergebracht worden.

Is Klep Toe een typische deurenkomedie? Neen, zo ver wil ik nu ook weer niet gaan. Klep Toe is veeleer een tragikomedie met heel wat verborgen laagjes in. Want hoe moet je omgaan met de huidige economische en digitale maatschappij op de werkvloer? De verhaallijnen uit dit theaterstuk mogen dan wel op scène gezet zijn. De personages lijken uit het leven gegrepen te zijn. Ja, ze bestaan echt. Deze verhaallijnen gebeuren jammer genoeg ook in het dagdagelijkse leven. Net hierdoor houdt dit theaterstuk ook een spiegel voor naar de toeschouwers in de zaal.  Onrechtstreeks is het   een wake-up call naar het grote publiek toe. Het kan iedereen gebeuren, waar ook ter wereld en in welke sector.

De stijl, die Frank De Kaey en Jack Staal hanteerden, doet spontaan een beetje denken aan de vroegere Jan Matterne-stijl bij De Collega’s en Het Pleintje. Het verhaal waar de tragiek van de mensen de bovenhand haalde op de pure komedie.

De acteurs krijgen een bepaald label op zich geplakt tijdens het stuk. Zo zien we Marc Verbruggen als de ‘nar’ van het gezelschap, Mathias Daneels als de verrassende testosteron-bom van een directeur, Anne Van Opstal als het domme blondje alias de secretaresse van dienst, Dirk Bosschaert als de ploegbaas met een rugzakje, Ann De Winne als de van de ‘pot gerukte’ lesbische petro-chemiearbeidster, Nick Thyson als de minzame Pool vol tattoos en Door Vanboeckel als de syndicalist oftewel de ‘Gilbert Van Hie’ van dienst.

Acteer- en regiematig valt er op Klep Toe niets aan te merken. Ja, het is ander beleg dan op een doorsnee croque monsieur. De  Jack Staal-stijl er ééntje die kwalitatief uitstekend is, maar die een gewenningsproces vraagt en je een smack-in-the-face doet krijgen.

Ik geef grif toe dat ik als toeschouwer iets anders verwacht na het bekijken van de promotieaffiche. Mijn pijlen zouden veeleer naar een deurenkomedie gericht zijn. Maar ach, who cares … De aard van het beestje mag bij het begin van het school- / theaterjaar best wel wat rebels zijn. Laat dit nu een eigenschap zijn, die de heren en dames van het EWT helemaal niet schuwen. Wat kunnen wij daar nu tegen hebben? Met eenheidsworst ging de wereld er nooit op vooruit.

Meer info op www.ewt.be

Bekeken op 6/9/2019 in het EWT

Foto: Mon Huysmans

Kenny Verelst … 1 jaar later

Eind juni gaat ’t Strand van Sint-Anneke in première. Daar zal Janine Bischops het niet gemakkelijk krijgen met het haar rebelse kleinzoon Tobias(ke). ‘Hij is een heel energieke, all-over-the-place zijnde jongen met ADHD’, vertelt Kenny Verelst. ‘Neem daarbij een knettergek ‘moeke’ in de persoon van Janine Bischops, die ik het niet al te gemakkelijk maak. En je ziet meteen dat het een knaller van een zomer wordt (lacht). Maar ach, je hoort me niet klagen. De cast van ’t Strand van Sint-Anneke is een superleuke bende om mee samen te werken. Iedereen ontvangt elkaar met open armen. Net daarom voelt het zeker niet aan alsof ik uit mijn comfortzone stap. Ik ben heel vereerd dat ik dit mag doen. Meestal werk ik als ensemblelid in musicals. Nu is het de eerste keer dat ik op een professionele basis een rol als dit mag doen op toneel.”

Gemiste oproep
Voor Kenny Verelst wordt het een kennismaking met Het Achterland … 1 jaar na zijn auditie. “Ik heb inderdaad vorig jaar auditie gedaan voor De Sinksenfoor. Toen werd het helaas niets. Ze bleken me niet vergeten te zijn. Eén jaartje later is het wel degelijk ‘raak’. Een paar maanden geleden was ik dansles aan het geven. Achteraf zag ik dat ik één gemiste oproep had van Ann De Winne. Ik belde haar terug. Toen vroeg ze me of ik geïnteresseerd was in deze rol. Natuurlijk was ik daar heel erg blij mee. Dit is een kans, die ik zeker niet laat liggen (lacht).”

Meer info over ’t Strand van Sint-Anneke kan u ontdekken op:
https://fakkeltheater.be/voorstelling/t-strand-van-sint-anneke

Foto: Jan Liekens

Klep toe: De EWT-knipoog naar de Antwerpse petrochemie

De opener van het theaterseizoen 2019-2020 is reeds gekend. Vanaf 6 september speelt het EWT immers het Jack Staal-stuk ‘Klep Toe’ Het verhaal gaat over de Petrochemie in de Antwerpse haven. Veel lachen en soms veel miserie onder de zware jongens van ’t Stad, een stevige dame uit West-Vlaanderen en een interim uit Polen. Als er door de herstructurering van een ambitieuze, jongere manager een kop moet rollen, vallen veel maskers af. Dan is het ineens ieder voor zich en wordt het pompen of verzuipen.

In de cast zien we Dirk Bosschaert, Marc Verbruggen, Ann De Winne, Door Vanboeckel, Nick Thyson, Mathias Daneels en Anne Van Opstal.

In een regie van Frank De Kaey

Te zien van 6 september tot en met 20 oktober 2019 in het EWT.

Meer info kan u vinden op: www.ewt.be

Foto: EWT

Theaterreview: Bossemans & Coppenolle (Loge10 Theaterproducties)

Met Bossemans & Coppenolle haalt Loge10 Theaterproducties een klassieker uit het Belgische theaterrepertoire vanonder het stof vandaan. Momenteel zijn de twee boezemvrienden Frans Bossemans en August Coppenolle (alias Carry Goossens en Daan Hugaert) te zien in de Rode Zaal van het Fakkeltheater te zien. Het verhaal gaat over beide heren hun jarenlange vriendschap die bezegeld wordt door het huwelijk van Frans’ zoon Tuur en de dochter van Augustus : Georgette. De twee heren dromen al van kleinkinderen. Maar Madame Violette (alias Ann De Winne) maakt haar entree als de femme fatale van dienst. Vanaf dat moment begint de spreekwoordelijke miserie. Een jarenlange vriendschap en bijhorende trouwerij dreigt in het water te vallen.

Het theaterstuk Bossemans & Coppenolle maakt een beetje de Jeckyll & Hyde in mezelf los. Enerzijds geef ik hier grif toe dat het niet voor de volle 100% mijn ding niet is. Deze zeventigjarige komedie heeft naar mijn gevoel nog een extra opfrisbeurt nodig om de voorstelling hedendaags te houden. Het eerste deel gaat traag vooruit en komt bij momenten gedateerd over. Pas in het tweede deel komt het verhaal wat los. Maar je kan er anderzijds ook niet naast kijken. De vox populi spreekt als geen ander door de reacties in de zaal. Deze voorstelling maakt duidelijk emoties los bij het publiek. Zo kregen de acteurs van heel wat mensen een staande ovatie. Dus ja, bij mij is het besef wel volledig aanwezig dat Bossemans & Coppenolle een duidelijk doelpubliek heeft dat ze voor de volle 100% bedienen. Wellicht zijn dit dezelfde mensen die niet snakken naar de duizendste herhaling van De Kotmadam of De Kampioenen, maar wel houden van de tijd van toen en stiekem een nostalgische aflevering van Slisse & Cesar of Lili & Marleen opzetten. Neem daarenboven een ervaren trekkersduo zoals Carry Goossens en Daan Hugaert als protagonisten van dienst en je weet hoe laat het is. Daarnaast staan er nog enkele jonge wolven op het podium zoals lovebirds (op het podium en in het dagelijkse leven) Michiel De Meyer en Line Ellegiers en superster op het voetbalveld Stef Poelmans, die goed hun streng trekken.

Conclusie & moraal van het verhaal: Loge10 weet wat zijn doelpubliek is en bedient het met Bossemans & Coppenolle op een perfecte manier. Vernieuwd is het geheel niet. Maar de vol-au-vent of de ballekens met kriekjes van mijn oma zaliger waren dat ook niet. En tja, deze smaakten ook best wel lekker.

Bekijk de trailer van Bossemans & Coppenolle:
https://www.youtube.com/watch?v=-7hMIQwRJK8

Meer info over de ticketverkoop kan u ontdekken op:
https://www.loge10.be/

Gezien op 12/4 in de Rode Zaal van het Fakkeltheater

Foto: Loge 10 TheaterProducties

Theaterreview: De Sinksenfoor (Het Achterland)

Vorig jaar liep ik tijdens Miss België Caroline Delforge tegen het lijf. Deze bevallige blondine stamt af van de Delforge-kermisdynastie. Tijdens heel het traject heb ik verschillende gesprekken met haar gevoerd. Eén zinnetje uit onze gesprekken vergeet ik nooit meer. Zo zei ze me: ‘Ik waag mijn kans omdat de meisjes van de foor de motivatie mogen krijgen om hun dromen na te jagen. Als ik voor hen een inspiratiebron ben, doe ik dat met heel veel plezier.”  Toen ik in de zaal zat bij de theatervoorstelling De Sinksenfoor, moest ik meteen aan mijn ontmoeting met Caroline denken. Zeker toen ik de naam Delforge in het theaterstuk hoorde vallen. Want het staat buiten kijf.  De kermis werkt bij iedereen inspirerend. En daar dachten de dame en de heren van Het Achterland hetzelfde over. Tijdens de zomer lanceert Het Achterland voor het derde jaar op rij een eigentijdse zomerkomedie rond een Antwerps fenomeen. Na Radio Minerva, Café Beveren is het nu de beurt aan de bekendste kermis van de Scheldestad: De Sinksenfoor.

Tijdens “De Sinksenfoor” maken we kennis met enkele gedreven forains. Zo is er onze top-entertainer Firmin, die zijn paardenkoers op geheel eigen wijze van commentaar voorziet. Zijn vrouw Vivianne waakt, als een volleerde moederkloek, over haar eendjes in de ‘Duck Race’. En bij Suzy vind je de beste oliebollen van ’t stad. Jakke jaagt u de stuipen op het lijf in zijn spookkot ‘Scary factory’, indien hij goed personeel vindt echter, want keer op keer geven zijn levende zombie’s er namelijk de brui aan. Tot we kennis maken met Bram, een ietwat verlegen jongeman maar, gebeten door de foormicrobe. Jakke koestert nieuwe hoop, maar die is van korte duur, ook Bram wil het na een korte sessie reeds opgeven. De verschijning van de beeldschone Anita – dochter van Firmin en Vivianne – doet hem op slag van gedachten veranderen. De cast is er ééntje om duimen en vingers van af te likken. Zo spotten we Carry Goossens en Danni Heylen, die opnieuw een koppel vormen op het theaterpodium. Ook ervaren comedy-rotten zoals Linda De Ridder en Luc Caals maken hun opwachting. Deze gevestigde waarden vormen de zekere basis van ‘De Sinksenfoor’.

Maar het zijn de jonge heren, die hoge ogen gooien. Vooral Timo Descamps – terug uit Amerika – mag men de revelatie van De Sinksenfoor noemen. Zelden was een schietkraamuitbater fouter dan de ‘Ronny’, zoals Timo hem neerzet. Een pruik + dito snor en hemd, waarmee je naar de Foute Party van Q-music kan gaan. Timo plaatste zijn outfit in één van de drie foutste waarmee hij ooit aan de slag was. Geloof me vrij, de zaal eet uit zijn hand  Niet geschoten is half mis. Maar Timo Descamps schiet tijdens de Sinksenfoor met zijn vertolking meer dan ooit raak. Klein detail: zelden hoorde je hem platter Antwerps praten. Met momenten hoor je een personage uit Eigen Kweek, gekruist met de allures van een ware Gringo op Temptation Island. Een duidelijk bericht aan Sven Ornelis en Anke Buckinx. Inviteer de Ronny van De Sinksenfoor nu al voor jullie Foute Party van 2019. Een must have. Voor zijn tegenspeler Brent Pannier moet het niet evident zijn om met dergelijke rust op een podium te staan. Het rustige karakter van Brent is het perfecte evenwicht tegenover stormram Timo alias de Ronny.   Nooit waren twee acteurs zoals beide jonkies feller Ying en Yang, oftewel twee tegengestelden op het podium. Ook Anne Van Opstal laat zich van een andere ‘plattere’ kant zien, dan we van haar gewoon zijn. Maar ze doet dat met een heel menselijk kantje, waardoor haar personage geloofwaardig over komt.

De Sinksenfoor is geen deurenkomedie uit het boekje. Je zou het eerder omschrijven als een zomerkomedie, waarin ook een verhaal  verweven zit. Een boodschap, die naar buiten komt is meer dan ooit het familiale karakter van de kermis. En daar kunnen wij op zich toch niets tegen inbrengen. Maar ach, roulez-roulez. De Sinksenfoor draait op volle toeren in het Antwerpse Fakkeltheater. De weg ligt voor u helemaal open om eens een bezoekje te brengen. Laat de kermiswind u daar met plezier heen waaien.

Meer info kan u vinden op:
https://fakkeltheater.be/voorstelling/de-sinksenfoor
Meer foto’s kan u ontdekken via:
https://goo.gl/YLbVgR

Gezien op 1/7/2018 in de Rode Zaal van het Fakkeltheater.

Foto: Jan Liekens

Heel Geestig: De geestigste paranormale komedie

Blithe Spirit is een klassieker onder de Engelse komedies van meesterschrijver Noël Coward en werd wereldberoemd gemaakt door Angela Lansbury (Murder, She Wrote). Nu staat er een herwerkte Vlaamse versie op het podium onder de naam ‘Heel Geestig’. Met een cast bestaande uit: Leah Thys, Wim Stevens, Ann De Winne, Hilde Van Wesepoel, Erik Goris, Nathalie Wijnants en Myriam Bronzwaar.

Charles (Wim Stevens) wil een nieuw boek schrijven waarin een medium de hoofdrol speelt. Hij weet echter niets van deze wereld en nodigt daarom de wonderlijke, helderziende mevrouw Arcadi (Leah Thys) uit om bij hem thuis een séance te houden. De plaatselijke dokter en zijn vrouw willen ook meedoen en natuurlijk is ook vrouw Ruth er bij.

Wanneer de tafel heeft gedanst en Madame Arcati kronkelend in trance was, lijkt alles weer gezellig en normaal. Alleen Charles krijgt het moeilijk want hij hoort, ziet en voelt als enige zijn eerste vrouw (Myriam Bronzwaar) in de kamer.

Voor reservatie kan u meer info bekomen via: www.Loge10.be

Foto: Loge 10 Theaterproducties – Koen De Clerck

 

Azzek nog zou trouwen: de apotheose van 65 jaar Strangers

Trouw niet voor je veertig bent was dan wel een monsterhit voor De Havenzangers. Ook havenstad Antwerpen heeft zijn eigen muzikale monumenten. En wat voor een viertal. Kent u de Strangers nog? Hits zoals Blauwe Geschelpte, Bij De Rijkswacht en Schele Vanderlinden behoren tot het collectieve erfgoed. 2017 was een feestjaar voor hen. Dan was het maar liefst 65 jaar geleden dat ze voor de allereerste keer een optreden gaven. Het begin van een waar succesverhaal.  In 2011 en 2012 was er al de eerste keer Azzek nog zou trouwen. Maar in dit jubileumjaar herneemt productiehuis Het Achterland deze voorstelling. Het eindejaar in Antwerpen kleurt meer dan ooit Antwaarps op de tonen van de hits van De Strangers. De cast van 5 jaar geleden is nog steeds dezelfde. Luc Caals, Marc Fransen , Sam Verhoeven, Daisy Thys, An Vanderstighelen en Ann De Winne trekken hun Azzek nog zou trouwen-plunje nog eens aan.

Om deze voorstelling wat te promoten trokken de acteurs met de ouderwetse boerentram door De Scheldestad. Natuurlijk mochten de Fab 4 niet op het appel ontbreken. De Strangers reisden met heel veel plezier mee.

U kan de foto’s bekijken op: https://www.flickr.com/photos/154084230@N02/sets/72157689803893614

Deze voorstelling speelt tot en met 7 januari 2018 in de rode zaal van het Fakkeltheater. Tickets zijn te reserveren via www.fakkeltheater.be of telefonisch op 070/246 036.

Foto: Jan Liekens