Theaterreview: Bossemans & Coppenolle (Loge10 Theaterproducties)

Met Bossemans & Coppenolle haalt Loge10 Theaterproducties een klassieker uit het Belgische theaterrepertoire vanonder het stof vandaan. Momenteel zijn de twee boezemvrienden Frans Bossemans en August Coppenolle (alias Carry Goossens en Daan Hugaert) te zien in de Rode Zaal van het Fakkeltheater te zien. Het verhaal gaat over beide heren hun jarenlange vriendschap die bezegeld wordt door het huwelijk van Frans’ zoon Tuur en de dochter van Augustus : Georgette. De twee heren dromen al van kleinkinderen. Maar Madame Violette (alias Ann De Winne) maakt haar entree als de femme fatale van dienst. Vanaf dat moment begint de spreekwoordelijke miserie. Een jarenlange vriendschap en bijhorende trouwerij dreigt in het water te vallen.

Het theaterstuk Bossemans & Coppenolle maakt een beetje de Jeckyll & Hyde in mezelf los. Enerzijds geef ik hier grif toe dat het niet voor de volle 100% mijn ding niet is. Deze zeventigjarige komedie heeft naar mijn gevoel nog een extra opfrisbeurt nodig om de voorstelling hedendaags te houden. Het eerste deel gaat traag vooruit en komt bij momenten gedateerd over. Pas in het tweede deel komt het verhaal wat los. Maar je kan er anderzijds ook niet naast kijken. De vox populi spreekt als geen ander door de reacties in de zaal. Deze voorstelling maakt duidelijk emoties los bij het publiek. Zo kregen de acteurs van heel wat mensen een staande ovatie. Dus ja, bij mij is het besef wel volledig aanwezig dat Bossemans & Coppenolle een duidelijk doelpubliek heeft dat ze voor de volle 100% bedienen. Wellicht zijn dit dezelfde mensen die niet snakken naar de duizendste herhaling van De Kotmadam of De Kampioenen, maar wel houden van de tijd van toen en stiekem een nostalgische aflevering van Slisse & Cesar of Lili & Marleen opzetten. Neem daarenboven een ervaren trekkersduo zoals Carry Goossens en Daan Hugaert als protagonisten van dienst en je weet hoe laat het is. Daarnaast staan er nog enkele jonge wolven op het podium zoals lovebirds (op het podium en in het dagelijkse leven) Michiel De Meyer en Line Ellegiers en superster op het voetbalveld Stef Poelmans, die goed hun streng trekken.

Conclusie & moraal van het verhaal: Loge10 weet wat zijn doelpubliek is en bedient het met Bossemans & Coppenolle op een perfecte manier. Vernieuwd is het geheel niet. Maar de vol-au-vent of de ballekens met kriekjes van mijn oma zaliger waren dat ook niet. En tja, deze smaakten ook best wel lekker.

Bekijk de trailer van Bossemans & Coppenolle:
https://www.youtube.com/watch?v=-7hMIQwRJK8

Meer info over de ticketverkoop kan u ontdekken op:
https://www.loge10.be/

Gezien op 12/4 in de Rode Zaal van het Fakkeltheater

Foto: Loge 10 TheaterProducties

Theaterreview: De Sinksenfoor (Het Achterland)

Vorig jaar liep ik tijdens Miss België Caroline Delforge tegen het lijf. Deze bevallige blondine stamt af van de Delforge-kermisdynastie. Tijdens heel het traject heb ik verschillende gesprekken met haar gevoerd. Eén zinnetje uit onze gesprekken vergeet ik nooit meer. Zo zei ze me: ‘Ik waag mijn kans omdat de meisjes van de foor de motivatie mogen krijgen om hun dromen na te jagen. Als ik voor hen een inspiratiebron ben, doe ik dat met heel veel plezier.”  Toen ik in de zaal zat bij de theatervoorstelling De Sinksenfoor, moest ik meteen aan mijn ontmoeting met Caroline denken. Zeker toen ik de naam Delforge in het theaterstuk hoorde vallen. Want het staat buiten kijf.  De kermis werkt bij iedereen inspirerend. En daar dachten de dame en de heren van Het Achterland hetzelfde over. Tijdens de zomer lanceert Het Achterland voor het derde jaar op rij een eigentijdse zomerkomedie rond een Antwerps fenomeen. Na Radio Minerva, Café Beveren is het nu de beurt aan de bekendste kermis van de Scheldestad: De Sinksenfoor.

Tijdens “De Sinksenfoor” maken we kennis met enkele gedreven forains. Zo is er onze top-entertainer Firmin, die zijn paardenkoers op geheel eigen wijze van commentaar voorziet. Zijn vrouw Vivianne waakt, als een volleerde moederkloek, over haar eendjes in de ‘Duck Race’. En bij Suzy vind je de beste oliebollen van ’t stad. Jakke jaagt u de stuipen op het lijf in zijn spookkot ‘Scary factory’, indien hij goed personeel vindt echter, want keer op keer geven zijn levende zombie’s er namelijk de brui aan. Tot we kennis maken met Bram, een ietwat verlegen jongeman maar, gebeten door de foormicrobe. Jakke koestert nieuwe hoop, maar die is van korte duur, ook Bram wil het na een korte sessie reeds opgeven. De verschijning van de beeldschone Anita – dochter van Firmin en Vivianne – doet hem op slag van gedachten veranderen. De cast is er ééntje om duimen en vingers van af te likken. Zo spotten we Carry Goossens en Danni Heylen, die opnieuw een koppel vormen op het theaterpodium. Ook ervaren comedy-rotten zoals Linda De Ridder en Luc Caals maken hun opwachting. Deze gevestigde waarden vormen de zekere basis van ‘De Sinksenfoor’.

Maar het zijn de jonge heren, die hoge ogen gooien. Vooral Timo Descamps – terug uit Amerika – mag men de revelatie van De Sinksenfoor noemen. Zelden was een schietkraamuitbater fouter dan de ‘Ronny’, zoals Timo hem neerzet. Een pruik + dito snor en hemd, waarmee je naar de Foute Party van Q-music kan gaan. Timo plaatste zijn outfit in één van de drie foutste waarmee hij ooit aan de slag was. Geloof me vrij, de zaal eet uit zijn hand  Niet geschoten is half mis. Maar Timo Descamps schiet tijdens de Sinksenfoor met zijn vertolking meer dan ooit raak. Klein detail: zelden hoorde je hem platter Antwerps praten. Met momenten hoor je een personage uit Eigen Kweek, gekruist met de allures van een ware Gringo op Temptation Island. Een duidelijk bericht aan Sven Ornelis en Anke Buckinx. Inviteer de Ronny van De Sinksenfoor nu al voor jullie Foute Party van 2019. Een must have. Voor zijn tegenspeler Brent Pannier moet het niet evident zijn om met dergelijke rust op een podium te staan. Het rustige karakter van Brent is het perfecte evenwicht tegenover stormram Timo alias de Ronny.   Nooit waren twee acteurs zoals beide jonkies feller Ying en Yang, oftewel twee tegengestelden op het podium. Ook Anne Van Opstal laat zich van een andere ‘plattere’ kant zien, dan we van haar gewoon zijn. Maar ze doet dat met een heel menselijk kantje, waardoor haar personage geloofwaardig over komt.

De Sinksenfoor is geen deurenkomedie uit het boekje. Je zou het eerder omschrijven als een zomerkomedie, waarin ook een verhaal  verweven zit. Een boodschap, die naar buiten komt is meer dan ooit het familiale karakter van de kermis. En daar kunnen wij op zich toch niets tegen inbrengen. Maar ach, roulez-roulez. De Sinksenfoor draait op volle toeren in het Antwerpse Fakkeltheater. De weg ligt voor u helemaal open om eens een bezoekje te brengen. Laat de kermiswind u daar met plezier heen waaien.

Meer info kan u vinden op:
https://fakkeltheater.be/voorstelling/de-sinksenfoor
Meer foto’s kan u ontdekken via:
https://goo.gl/YLbVgR

Gezien op 1/7/2018 in de Rode Zaal van het Fakkeltheater.

Foto: Jan Liekens

Heel Geestig: De geestigste paranormale komedie

Blithe Spirit is een klassieker onder de Engelse komedies van meesterschrijver Noël Coward en werd wereldberoemd gemaakt door Angela Lansbury (Murder, She Wrote). Nu staat er een herwerkte Vlaamse versie op het podium onder de naam ‘Heel Geestig’. Met een cast bestaande uit: Leah Thys, Wim Stevens, Ann De Winne, Hilde Van Wesepoel, Erik Goris, Nathalie Wijnants en Myriam Bronzwaar.

Charles (Wim Stevens) wil een nieuw boek schrijven waarin een medium de hoofdrol speelt. Hij weet echter niets van deze wereld en nodigt daarom de wonderlijke, helderziende mevrouw Arcadi (Leah Thys) uit om bij hem thuis een séance te houden. De plaatselijke dokter en zijn vrouw willen ook meedoen en natuurlijk is ook vrouw Ruth er bij.

Wanneer de tafel heeft gedanst en Madame Arcati kronkelend in trance was, lijkt alles weer gezellig en normaal. Alleen Charles krijgt het moeilijk want hij hoort, ziet en voelt als enige zijn eerste vrouw (Myriam Bronzwaar) in de kamer.

Voor reservatie kan u meer info bekomen via: www.Loge10.be

Foto: Loge 10 Theaterproducties – Koen De Clerck

 

Azzek nog zou trouwen: de apotheose van 65 jaar Strangers

Trouw niet voor je veertig bent was dan wel een monsterhit voor De Havenzangers. Ook havenstad Antwerpen heeft zijn eigen muzikale monumenten. En wat voor een viertal. Kent u de Strangers nog? Hits zoals Blauwe Geschelpte, Bij De Rijkswacht en Schele Vanderlinden behoren tot het collectieve erfgoed. 2017 was een feestjaar voor hen. Dan was het maar liefst 65 jaar geleden dat ze voor de allereerste keer een optreden gaven. Het begin van een waar succesverhaal.  In 2011 en 2012 was er al de eerste keer Azzek nog zou trouwen. Maar in dit jubileumjaar herneemt productiehuis Het Achterland deze voorstelling. Het eindejaar in Antwerpen kleurt meer dan ooit Antwaarps op de tonen van de hits van De Strangers. De cast van 5 jaar geleden is nog steeds dezelfde. Luc Caals, Marc Fransen , Sam Verhoeven, Daisy Thys, An Vanderstighelen en Ann De Winne trekken hun Azzek nog zou trouwen-plunje nog eens aan.

Om deze voorstelling wat te promoten trokken de acteurs met de ouderwetse boerentram door De Scheldestad. Natuurlijk mochten de Fab 4 niet op het appel ontbreken. De Strangers reisden met heel veel plezier mee.

U kan de foto’s bekijken op: https://www.flickr.com/photos/154084230@N02/sets/72157689803893614

Deze voorstelling speelt tot en met 7 januari 2018 in de rode zaal van het Fakkeltheater. Tickets zijn te reserveren via www.fakkeltheater.be of telefonisch op 070/246 036.

Foto: Jan Liekens

Ann De Winne: koningin van het Fakkeltheater

Afgelopen donderdag heb ik mijn culturele neus in de Scheldestad wat sfeer laten opsnuiven. Ik ben namelijk naar de voorstelling geweest van het nieuwe theaterseizoen in het Antwerpse Fakkeltheater. Tijdens de uitleg van Algemeen Directeur Sam Verhoeven zat Ann De Winne in mijn buurt aandacht mee te luisteren. En het viel tijdens Sams uitleg meteen al op. De komende maanden zal Ann wellicht kamperen in het Antwerpse Fakkeltheater. Haar tentje staat nu al klaar. De actrice, zangeres en creatieve duizendpoot valt namelijk verschillende keren op en naast het podium in de Antwerpse Hoogstraat en Reyndersstraat te bespeuren. Ann mag voor het komende theaterseizoen met recht en reden de koningin van het Fakkeltheater genoemd worden.

Ik heb alvast een overzichtje klaar gemaakt:

Tijdens de zomermaanden werkt Ann achter de schermen mee bij Café Beveren. Vanaf 30 juni 2017 tot en met 13 augustus 2017 te zien in de Rode Zaal. Dit in een productie van Het Achterland VZW. Het werk achter de scherm wordt wellicht verder gezet tussen 8 en 17 december 2017 bij Viva Minerva. Ook te zien in de Rode Zaal.

Na al het werk achter de schermen wordt het voor Ann rond het eindejaar tijd om zich een keertje op het podium te laten zien. Het Achterland vzw haalt Azzek nog zou trouwen vanonder het stof (een plezante show met Liekes van de Strangers). Te zien van 22 december 2017 tot en met 7 januari 2018 in de Rode Zaal.

Tussen 19 en 21 januari laat Ann zich trakteren door Luc Caals op de plezantste nieuwjaarsdrink van ’t stad. Deze keer in de Zwarte Zaal van het Antwerpse Fakkeltheater.

Tussen 2 en 4 maart 2018 keert Ann terug als sirene van dienst in het bloedmooie Vergeet me niet aan de zijde van Carry Goossens en Manu Jacobs. Een aanrader voor iedereen, die van theater houdt. Ook hier is de Rode Zaal the place to be.

Ook tijdens de zesde Hotel Vocal laat Ann van zich horen. Op 22 en 29 april 2018 en 6 mei 2018 is ze naast Daisy Thys te zien in de productie : ‘Zeg het met bloemen’.

Van 30 mei 2018 tot en met 24 juni 2018 is Ann te zien in Heel Geestig, een productie van Loge 10 Theaterproducties. Dit naast Myriam Bronzwaar, Leah Thys, Hilde Van Wesepoel, Erik Goris en Nathalie Wijnants. Tja, ik moet er geen tekeningetje bij maken. De Rode Zaal is opnieuw de plek waar je Ann kan zien.

Het theaterseizoen 2017-2018 wordt het jaar van Ann De Winne. Dat staat nu al buiten kijf.

Een Vergeet-me-nietje voor Vergeet me niet

Ik heb zo mijn eigen middelen om een theaterstuk te beoordelen. Meestal ben ik in het gezelschap van mijn vader omdat hij enerzijds een heel uitgesproken mening heeft (zwart-wit, grijs bestaat vaak niet) en omdat hij ook van een andere generatie is. Wanneer je generatieoverschrijdend mensen kan raken, ben je goed bezig. Wanneer twee meningen van twee verschillende generaties ongeveer gelijklopend zijn, raakt het verhaal mensen. Soms heb je in het theater ook momenten dat je naar een pareltje, een verborgen verrassing aan het kijken. Een stuk, waarbij alle puzzelstukken in elkaar vallen. In ongeveer het midden van het toneelstuk ‘Vergeet me niet’ met Carry Goossens, Ann De Winne en Manu Jacobs keek ik spontaan naar mijn rechterkant. Ik keek mijn vader in de ogen en fluisterde hem zachtjes toe: ‘Ik denk dat dit zo een momentje is.”

Centraal in het verhaal staat de band tussen grootvader Herman en kleinzoon Stan. Auteur Manu Jacobs staat aan de zijde van Carry Goossens mee op het podium en neemt de rol van kleinzoon op zich. Manu baseerde zich om dit verhaal te schrijven op de band, die hij met zijn eigen grootvader had. Vaak gingen hun onderlinge gesprekken over opa’s grote idolen ‘Toon Hermans’ en ‘Carry Goossens’. In het echte leven is opa Jacobs niet dementerend, maar voor het toneelstuk ‘Vergeet me niet’ wel.

In mijn opinie mogen verhalen over éénder welk onderwerp verteld worden. Zolang ze maar mooi zijn, moeten verteld worden en met stijl en klasse gebracht worden. Dementie is niet misschien het meest toegankelijke onderwerp om in het theater te bespreken. Nog altijd hangt er een taboesfeer rond dit thema. Maar het verhaal dat Manu Jacobs heeft geschreven is een must see voor jong en oud. Uit het leven gegrepen: met een lach en een traan.

Her en der wordt gezegd dat Carry Goossens in Vergeet me niet de rol van zijn leven speelt. Dit is misschien een brug te ver. Ik wil de verdiensten van Oscar Crucke, Frakke en Jef niet minimaliseren. Op een geloofwaardige manier komedie spelen is een kunst, die weinigen onder ons beheersen.

Wat wel klopt, is dat Carry Goossens het personage Herman bijzonder geloofwaardig neerzet en met hart en ziel op de bühne staat. Tenslotte gaat het over een thematiek die ieder van ons bezig houdt: ‘op een waardige manier ouder worden.’

Een Oscar kan ik voor Vergeet me niet helaas niet meer geven. In theatermiddens werd Emily er reeds mee bekroond. Maar een gouden Vergeet-me-nietje voor Vergeet me niet hebben ze met recht en reden verdiend.