Sergio & Axel van de kaart in Japan

Sergio Herman en Axel Daeseleire trekken voor hun laatste reis naar Sergio’s absolute droombestemming: Japan. Een land dat hem al jaren inspireert en waar hij zelfs zijn restaurant Blueness op baseerde, maar waar hij opvallend genoeg nog nooit is geweest. Tijd om samen met Axel de keuken en soms bizarre cultuur te ontdekken. “Japan is voor mij een natte droom, een fascinatie”, vertelt Sergio. “Het is de zoektocht en het zien van perfectie. Alles gebeurt hier volgens traditie en metier. Van generatie op generatie. Ik heb de reis lang uitgesteld uit schrik dat de realiteit een desillusie zou zijn, maar dit is een ultieme ervaring.”

Die ultieme ervaring start voor Sergio en Axel bij de beste sushichef ter wereld. Zijn typisch Japanse werklust en drang naar perfectie zijn voor Sergio heel herkenbaar. “Ik sliep zelf ook amper 3 uur per nacht en heb mijn 2 oudste kinderen niet echt zien opgroeien”, vertelt hij. Tijdens een bezoek aan een tempel staat de chef stil bij het verlies van zijn doodgeboren zoontje Josha. “Het is een deel van ons leven en ik sta er elke dag bij stil. De dag dat hij dood ter wereld is gekomen, zijn pijnlijke herinneringen. Nu kunnen we er anders naar kijken en aanvaarden we dat. Ik draag altijd een ketting die me aan hem doet denken. Het is de gesmolten trouwring van mijn vader, met een vingerafdruk van hem en van Josha.”

Met de nachttrein reist het duo richting Osaka, waar ze om 4u verwacht worden op een visveiling, die wereldberoemd is voor de tonijn. Al is Axel vooral benieuwd naar die andere delicatesse: kogelvis. De vis is 30 keer dodelijker dan een gifslang en ook Sergio heeft hem nog nooit geproefd. Van de ene delicatesse gaat het naar de andere: een tempura van vissperma. “Het lijkt wel een mengeling van opgeklopte room en meringue”, concludeert Sergio.  In de keizerlijke hoofdstad Kioto beleven ze een Japanse traditie uit de tijd van de Samoerai en dineren ze met één van de weinige geisha’s die het land nog heeft.

Het land van de rijzende zon heeft veel verschillende gezichten en verborgen kantjes, die Sergio en Axel niet uit de weg gaan. Het klinkt als een trip om nooit te vergeten, maar kunnen de torenhoge verwachtingen van de chef ingelost worden?

aflevering 6 op woensdag 13 november om 21.40 bij VTM

Foto: DPG Media

Theaterreview: Assepoester (Deep Bridge)

Met Assepoester heeft productiehuis Deep Bridge na Doornroosje een tweede sprookjesmusical gelanceerd. Dit deden ze met hun beproefd recept. Een sprookje herwerken in een modern jasje, met catchy songs en met een bijhorende twist.

Het verhaal van Assepoester hoeft geen uitleg meer.  Deze eeuwenoude klassieker werd al in verschillende landen opgevoerd. Door de herkenbaarheid van het verhaal wordt het niet zo eenvoudig voor de vaste cast bestaande uit Assepoester Helle Vanderheyden, Oude Prinsgetrouwe Thomas Van Goethem, Koningin Wanda Joosten, Goede Fee Nicoline Hummel en belhamels van dienst Jasmine Jaspers en Laurenz Hoorelbeke om er een eigen touch aan te geven. Toch slagen ze hier op hun manier in.

Ancien van dienst in deze musicalvorm is Thomas Van Goethem. Naar eigen zeggen trekt hij al voor de zesde keer het kostuum van prins aan en mag hij de mooiste prinsessen in theaterland kussen. A man has to do, what a man has to do.  In al die jaren is er wel veel veranderd in het leven van Thomas. Naast zijn werk op het podium is hij ook bezig aan een serieuze opmars achter de schermen. Zo schreef hij de Ketnetserie #LikeMe en werkte hij ook mee aan de herwerking van het script van Assepoester, de musical.  Ligt Thomas zijn toekomst grotendeels achter de schermen in de creatie van groots opgezette spektakels? Wellicht wel … Want daar is hij de absolute sensatie van het voorjaar in.

Het verhaal van deze Assepoester is oerdegelijk gebracht. Het mooiste voorbeeld is hiervan Helle Vanderheyden. Zij zet een uitstekende en professionele Assepoester neer, waar bijzonder weinig op aan te merken valt. Helle heeft al het imago van een werkbeest van de bovenste plank te zijn. Dat illustreert ze nogmaals  door haar tanden in de rol van Assepoester te zetten. Maar eerlijk is eerlijk. De musical kent een gigantische explosie wanneer het olijke duo Titus & Fien op het podium verschijnt.  Voor de gelegenheid heeft Assepoester immers geen boze stiefzussen maar wel Titus & Fien als ‘groene’ stiefbroer- en zus.  Door deze position switch krijgt het verhaal een stevige meerwaarde. Jasmine Jaspers kruipt met plezier in de rol van bazige Fien en Laurenz Hoorelbeke in de rol van ‘sloef van dienst’ Titus. De samenwerking tussen beiden is een match made in heaven.  De taakverdeling is heel duidelijk. Laurenz is assistenkoning van dienst. Jasmine Jaspers scoort vlotjes het éne na het andere doelpunt. Het staat buiten kijf dat wanneer deze Jasmine haar carrière was begonnen in de gouden VTM-periode haar leven er ongetwijfeld anders had uitgezien. Wat een timing jongens … Bril-jant …  PS: wanneer volgt nu eindelijk de grote Titus & Fien-show? Ik koop nu al een VIP-ticket.

Je kan dit totaalspektakel het beste vergelijkbaar met een goede biefstuk. Alleen is Jasmine Jaspers de peper & zout van dienst. Net hierdoor wordt Assepoester, de musical zelfs in de ogen van ‘Sergio Herman’ en ondergetekende een bijzonder ‘lekker’ ‘herechie’. Men zegge het voort …

Meer info kan u vinden op:
https://deepbridge.be/shows/assepoester/

Gezien op 10/4/2019: Theater Elckerlyc

Foto: Deep Bridge

 

 

When Drake meets … sushi

We zijn bijna 1 april. Op mijn persoonlijke teller staan 2 Lotto Arena/Sportpaleisconcerten achter de rug. Concerten van wereldsterren. Eéntje was van de Schotse nachtegaal Emeli Sandé. Mijn muzikaal jaar heb ik in het Sportpaleis afgetrapt met het wereld- en ver daarbuiten fenomeen Drake.  Veel blingbling, drummende bassen, beats en vooral een show om u tegen te zeggen. Drake zou zelfs outta space volgers hebben. 8,5 miljard streamings .. Dat verdien je niet zo maar. Drake, Phone home …  Ik twijfel er geen seconde aan dat E.T. spontaan zijn mobieltje zou opnemen.

Daarom was mijn verbazing enorm groot toen ik in de Nederlandse media ontdekte dat Drake het wel heel erg bont maakte bij zijn aangekondigde passage(s) in de Ziggo Dome. De tel van het aantal verschoven concerten is niet meer bij te houden. De laatste keer stonden zijn fans al een uur in de zaal te wachten toen bleek dat het concert niet door ging.  Het was te wijten aan (bedorven) Sushi, niet waar.

Radio tamtam ging zijn gang. Insiders vertelden dat hij op zijn afterparty was verschenen. En toch …
De Nederlandse jongeren waren BOOS!. Een anti-Drake lobby wou toeslaan. De jongerenombudsman moest bemiddelen. En dat allemaal voor die éne portie (bedorven) sushi. Hoe zou Sergio Herman zich voelen? Zijn geboorteland staat op zijn kop voor een portie rauwe vis.

Viermaal is blijkbaar scheepsrecht. De sushi is verteerd. Het driedimensionale lichtspektakel heeft zijn werk gedaan. The Eagle of moet ik zeggen The Drake has landed. De Ziggo Dome heeft zijn feestje gehad. Zogezegd: na zijn zwaarste nacht ooit. En ik … ik ontdek nogmaals dat clichés er niet zomaar zijn. Ze omvatten waarheid. Ik ben blij dat ik hem in Antwerpen zag. Daar is de sushi van iets hoger gastronomisch niveau.

 

Mijn Pop-uprestaurant: 250 gram suiker en 1 Candarelleken

Een gekarameliseerde banaan. Meer was er voor Gert Verhulst niet nodig om Sergio Herman tot de quote van de Mijn Pop-uprestaurant uitzending van afgelopen donderdag te verleiden. Even de situatie schetsen. Tijdens hun bezoek aan Meat & Griet vroeg Gert Verhulst een Candarel – een zoetstofje – voor bij de koffie. Zijn kompaan Sergio kwam niet meer bij van het lachen. “Sukkel, je bent 250 gram suiker aan het opeten in je dessert en je vraagt een Candarelletje in de koffie. Dit is toch te gek.” Gert reageerde gevat: “Dit is toch 1 klontje suiker minder dat ik eet. En zo blijf ik op gewicht.” Nu al één van de quotes uit deze reeks van Mijn Pop-uprestaurant. Leena en Yannick mogen nu al een kaarsje branden omdat Gert bij hun om een Candarelletje vroeg.

Gert en Sergio: het blijven de Peppie & Kokkie, de Stadtler en Waldorf uit Mijn Pop-uprestaurant. Net zoals een café niet zonder bier kan, kan Mijn Pop-uprestaurant niet zonder het heerlijke pingpongspel tussen beide heren. Ontwapenende televisie, het buikgevoel versus de driesterren-chef en natuurlijk de obligatoire humor.

Eén van de meest bekende pop-uplessen is dat je eten moet blijven kruiden. Met Sergio & Gert in de buurt, heb je geen kruiding nodig. Daarentegen wel 250 gram suiker en 1 Candarelleken om het geheel op smaak te brengen.