Master of Ceremony Ben Bervoets was bijna zijn tel kwijt toen hij het voorwoordje deed aan het publiek in de Kelder van het Fakkeltheater. Want ja, het gaat als een trein vooruit bij de heren van Take Twee Producties. Mie Mossel is reeds hun vierde productie, die ze dit theaterseizoen op het Antwerpse publiek loslaten.

Mie Mossel was een stevige vrouw met een grote klep, die jarenlang een vistoer had. Waar anderen dit deden met paard en kar, trok zij zelf haar viskar voort in weer en wind. Door brute pech brandde ooit haar kot af en kwam ze ‘gelukkig’ terecht bij enkele ‘brave’ mensen van het Antwerpse Schipperskwartier, die haar onvoorwaardelijk onderdak gaven. Ze droomde ervan ooit ergens een klein eethuisje te kunnen openen, maar door het ontbreken van de nodige financiële middelen (zeg maar: centen) werd deze droom op de lange baan geschoven. Maar misschien is er hoop…?

Mie Mossel wordt door de makers van Take Twee Producties ondergebracht onder de noemer ‘Volkse komedie’. En ja, vooraleer ik alle banbliksems op mij neer krijg. Natuurlijk heeft volks theater ook zijn plaats in het culturele landschap. Ik ben de laatste mens op deze aardkloot, om dit te ontkennen. Natuurlijk mag men zich gelukkig prijzen dat er heel wat enthousiaste mensen zijn, die hun vrije uurtjes spenderen om zich volop aan deze vorm van theater te smijten. Qua enthousiasme zal je me zeker niet horen klagen over de heren van Take Twee Producties. Verre van zelfs.

Alleen moeten de makers duidelijk waken over de verhaallijnen. ‘Volkse komedie’ is misschien een verkeerde omschrijving voor Mie Mossel. Mie Mossel is het bekijken veeleer een tragikomedie met een injectie van extra komische elementen om tot de noemer ‘Volkse komedie’ te komen. Slecht gedaan, neen …. En toch borrelt bij mij diep vanbinnen of in dit stuk niet beter de keuze werd gemaakt voor één degelijke tragikomedie. Nu lijkt het wel of er twee genres door elkaar verweven zijn. Enerzijds de ‘plattere humor’, en anderzijds bij momenten de wat emotionelere verhaallijnen met een goed spelende Linda Van Heeswijk als Mie Mossel. By the way: Ook een eervolle vermelding voor Charlotte De Leeuw, die haar OCMW-vrouwtje staat in haar debuut bij Take Twee Producties.

Om het kort en krachtig te omschrijven. Voor en na de voorstelling hoorde ik liedjes van de Strangers door de boksen spelen. Als mijn muzikale geheugen me niet in de steek laat , hoort het liedje ‘Eieren of Joeng’ tot hun repertoire. Dat vat eigenlijk heel het Mie Mossel-verhaal samen. Zonder boe of ba. Volks theater, waar de liefhebbers zeker hun weg naar toe weten te vinden. Niet meer, niet minder. Maar een theatermaker hoeft niet altijd voor een omelet met spekjes te kiezen, wanneer hij zijn zalen met de juiste keuzes kan vol lopen. Kiezen tussen Eieren of Joeng is per definitie daarom ook niet verliezen.

Meer info kan u vinden op:
https://taketwee.weebly.com/producties.html

Foto’s: Jan Liekens