Heroes

11 mei 1988 staat nog steeds in de Mechelse geschiedenisboeken geschreven als de dag waarop de eeuwige kapitein Lei Clijsters de Europabeker voor Bekerwinnaars in Straatsburg de lucht mocht insteken. Ajax werd met 1-0 verslagen. Exact 30 jaar later is KV Mechelen nog steeds de laatste Belgische Europese bekerwinnaar. De spelers van weleer werden gehuldigd. Eén van de etappes van een drukke avond was het plaatselijke bioscoopcomplex UGC. Daar werd de supporters uitgenodigd om de documentaire te bekijken waarin supporters terugblikken op hun weg naar Straatsburg. En ook ik zat in de zaal.

Ik herinner me nog vooral het moment waarop ik als kleine jongen de supporters de trein naar Straatsburg zag nemen. Ik had mijn jas over mijn pyjama getrokken en ging mijn moeder mee uitwuiven naar haar werk. Vanuit de auto zag ik een geel/rode gloed aan het station van Mechelen passeren. 30 jaar later mag ik dan wel een cinefiel van de bovenste plank zijn. Zelden zag ik in een bioscoopzaal een dergelijk collectief orgasme als toen de vier helden van weleer Graeme Rutjes, Erwin Koeman, Geert Deferm hun blijde intrede maakten. Je zal maar met je lief naast je in een andere zaal naar 50 Shades Freed kijken. De spanking van Mister Grey verdween in het niets als de extase die over de helden van weleer heen ging. Vele meisjes zullen in het oor van hun liefje gefluisterd hebben: ‘Schat, wat is dat!”

Malinwa mag dan wel volgend jaar in 1B acteren. Het Supportersorgaan weet als geen ander hoe ze hun fans kunnen teasen. Forget Mister Grey. De voorzet van Eli Ohana en de kopbal van Piet Den Boer hebben zelfs 30 jaar later een effect dat in de harten blijft steken. Couldn’t it be heroes … Yes they are.
En dan moest het galabal op de Lamotsite nog beginnen … Want daar stond een blinkend bekertje op de fans te wachten.

Foto: Bart Liekens

De avond van Luc Bosmans

Afgelopen woensdag was het Beker van België-tijd in het voetbal. Voor insiders beter bekend als de Chips Cup. Ik veralgemeen het gegeven even. Want sponsors mogen op mijn blogje niet zomaar vermeld worden. Om even te ontsnappen van de dagelijkse sleur, ben ik naar het AFAS-stadion getrokken. Het duel tussen KV Mechelen en Racing Genk was een affiche met heel wat potentieel. Vooraf had ik al een gevoel dat het een memorabele avond ging worden. Tegen mijn collega’s had ik al een idee geopperd van penalty’s. En zo geschiedde. Alleen had het echte scenario van de wedstrijd niemand durven voorspellen. Dat is allemaal te danken aan één man. Zijn naam: Luc Bosmans.  Ergens rond de 110e minuut kwam hij op het veld. Geplukt uit de tribunes … want de scheidsrechters en lijnrechters vielen als vliegen Achter De Kazerne. Amper 15 minuten had hij nodig om de harten van het Malinwa-publiek te stelen. Vergeet Jani … Luc Bosmans is de nieuwste cultheld op de Malinwa.

Het Mechelenpubliek en scheidsrechters. Het is me wat. Waar de Joeri ooit zijn sleutels kwijt was, kregen we nu een prachtig vervolg. Luc kwam met witte schoenen, borst vooruit en heel wat eergevoel op het veld. Hij moest de lijn doen tijdens de tweede verlenging. Intenser dan de doorsnee match, die hij gewoon was. Maar gelukkig zijn er in tijden van spanning en oorlog strijders van de bovenste plank. Toen Aidoo een ostentatief dansje deed bij het scoren van een penalty, werd het hommeles tussen de Malinwa- en Racing Genkspelers. Luc sprong met risico voor lijf en leden tussen de ruziemakende spelers. Niets is Luc Bosmans te zwaar. Hij deed het toch maar fraai. En zijn 15 minutes of fame kon niemand hem afnemen. Achteraf wou iedereen de nieuwste ster in het scheidsrechterskorps spreken.  Luc heeft de harten gestolen. Ruben Van Gucht noemde hem op televisie een zalige vent. Waar droomt een mens nog meer van?

Ik krijg nog de glimlach op mijn gezicht als ik aan het moment denk dat Luc het veld betrad. De ironie wordt nog groter.  Vanavond is het weer Malinwa-Genk. Wat het resultaat zal zijn, weet ik niet. Toch vraag ik me stiekem af hoe Luc Bosmans deze wedstrijd zal beleven. Een Mechelen-Genk zal voor hem eeuwig en drie dagen symbool staan voor die éne cupmatch. Misschien is het moment wel daar om Luc de aftrap te laten geven. Dat eresaluut heeft hij wel verdiend.

 

 

48 seconden

Wat kan een mens doen in 48 seconden? Bokssensatie Daniel Dubois had onlangs 48 seconden nodig om zijn tegenstander AJ Carter tegen het canvas te meppen. De Duitse Marita Koch had zelfs 40 honderdsten minder nodig om het wereldrecord 400 meter bij de vrouwen te lopen. En bij KV Mechelen weten ze nu ook wat 48 seconden zijn. Eén dag na het ontslag van Yannick Ferrera gebeurde het ondenkbare in de wedstrijd tegen Lokeren. Binnen de minuut werd de hoop van de geel en rode supporters voor een impressionante comeback in het leven na Ferrera de kop ingedrukt. Mijat Maric kwam, zag en schoot de bal keihard binnen. Alles binnen de 48 seconden. Voor de wedstrijd zongen de supporters de Hazes-klassieker ‘Bloed, Zweet en Tranen’. Wel ja, de eerste tranen waren binnen de minuut al aanwezig bij de supporters. Alles gaat sneller … maar in 48 seconden godbetert …

Maar ach, we zullen het maar relativeren zeker. Wat is 48 seconden nu in een mensenleven? Zeker als er nog 54 punten te verdienen zijn. Alles kan nog. En toch denk niet iedereen er hetzelfde over.  Toen ik naar huis wandelde, passeerde ik de harde kern van Malinwa. Ze stonden aan de spelershome hun ongenoegen te uiten. ‘Shame on you’ klonk het langs alle kanten. Deze boodschap duurde langer dan 48 seconden. De diehards kregen een onderhoud met enkele ervaren spelers. Achteraf hoorde ik in de pers dat ze als ‘echte mannen’ uit elkaar gaan. Kort en krachtig: zoals het hoort. Alleen betwijfel ik of ze het binnen de minuut hebben afgerond.

Eén ding heb ik dinsdagavond toch geleerd. Zelfs bij voetbal, de grootste bijzaak ter wereld, kan 48 seconden een wereld van verschil uitmaken. Hoop doet leven, niet waar.

Cose della Vitas

Mijn weekend begon deze keer in het voetbalstadion. Naar jaarlijkse gewoonte hield KV Mechelen daar hun fandag. Normaal gezien is het voor de fans in de Dijlestad op zaterdag en zondag te doen. Alleen werden voor deze editie de debatten op vrijdagavond geopend met een voetbalwedstrijd tussen KV Mechelen en AZ Alkmaar. Twee ploeg met dezelfde stadionsponsor, die ik nu niet ga noemen. AZ Alkmaar is de ploeg van enkele oude bekenden van het Belgische voetbal. Zo is John Van Den Brom nog steeds coach in Alkmaar en staat Marco Bizot (ex Racing Genk) in het doel. Gewezen Bruggeeling Ricardo Van Rhijn heb ik niet op het veld gezien. Maar Ron Vlaar dirigeerde zijn verdediging als vanouds. De wedstrijd leek lang op een 0-1 voor AZ af te stevenen. Maar ineens wat hij daar. Een schicht van de centrale verdediger Uros Vitas. Een onhoudbare vrije trap.  Vitas liet meteen blijken waarom hij één van de beste vrije trapnemers van het land is. Een wapen om u tegen te zeggen. Het was een ware Cose della Vitas.

Hij heeft vier wedstrijden op de bank gezeten. Maar nu blijkt dat zijn traptechniek nog onaangeroerd is. Bizot stond er bij en keek er naar. Onhoudbaar binnen en Mechelen pakte zijn zoveelste gelijkspel van de afgelopen weken. Ik heb het telraam nodig om de tel nog bij te houden. Maar tja, het zal een ware cose della Vita van dit seizoen zijn.

Ik heb vorig jaar Vitas een keertje geïnterviewd. Een bijzonder aimabel man met een goed gevoel voor humor in een gesprek. Humor en een briljante traptechniek. Het zijn twee wapens om u tegen te zeggen. Het zijn ware Cose della Vitas. Of niet soms?

De handjes van Sa Pinto

Het is gebeurd. De aftrap van de Belgische competitie werd gegeven. Eén van de opvallendste nieuwkomers onder het trainersgelid is ongetwijfeld Ricardo Sa Pinto. Zijn looks spreken voor zich. Met zijn wapperende manen, gebronsde huid en Portugees temperament is hij de Richard Leeuwenhart van Standard. Strijdend tot ter dood … en daarvoor zijn alle middelen goed. Tijdens de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen wist ik niet wat ik zag.

Sa Pinto staat bekend als iemand die door handengeklap zijn spelers extra wil motiveren. Maar wat ik in de wedstrijd Mechelen-Standard zag, overtreft zelfs het betere Regi-repertoire. U kent Regi wel met zijn ‘Waar zijn die handjes?’ . Maar Regi verdwijnt in het niets als je de handentechniek van Sa Pinto ziet. Vrije trap van de tegenstander. Sa Pinto laat zijn manschappen hand in hand staan voor een vol stadion. Tot der dood moeten ze elkaars ‘polleke’ vasthouden. Elk clichébeeld van de stoere voetballer wordt meteen de kop ingedrukt. Het hielp wel. Standard ging voor het eerst sinds jaren met een punt naar huis vanuit Mechelen.

En toch … Tijdens de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen wist ik niet wat ik zag. De competitie is nog maar 90 minuten ver. Dat belooft!

Fladderende Kanaries

Playoff 2. Het is en blijft een martelgang voor de doorsnee voetballiefhebber. 10 wedstrijden voor één schamele kans om nog een poging te mogen wagen om Europees te spelen. De ultieme testcase voor de coaches om jonge talenten een kans te geven. En ga zo maar verder. KV Mechelen-Sint Truiden is de absolute topper van speeldag 5 in poule 2A. Mechelen heeft 9 op 12 qua rapportcijfers. Sint-Truiden 7 op 12. Ik verwacht er wel wat van. STVV heeft een voetballende ploeg met jonge talenten zoals Stef Peeters en Pieter Gerkens. Tja, het kan best wel een leuke wedstrijd opleveren daar Achter De Kazerne.

Kanaries moeten fladderen over het voetbalveld. Dartele passes en zeker geen vleugelverlies door een stevige tackle van een robuuste kater. Ik verwacht een klein beetje veel gefladder. Tenslotte is de inzet groot. De halve periodekampioenschapstitel van playoff 2A in het seizoen 2016-2017 is toch niet niets. Zeker nu Standard de hekkensluiter van dienst is. Ze mogen van geluk spreken dat ze geen barrages moeten spelen tegen Westerlo om naar 1B te moeten.

De wereld staat op zijn kop in voetballand. Malinwa moet het tegen STVV, Union en Lierse opnemen voor playoff 2A-winst. Standard komt er niet aan te pas. En tja, ik zit vanavond in het stadion om naar deze onverwachte topper tegen de Kanaries te kijken. En stiekem hoop ik dat ik na negentig minuten mag zeggen: “Twiedeltwiedel twiet, we storten de kanaries collectief in het verdriet.” Maar je mag het vel van de beer niet verkopen voor hij geschoten is. Tenslotte zijn er nog vijf speeldagen te betwisten in de playoffs. En dat lijkt nu al een eeuwigheid.

Jani versus zijn achterdochtige stiefbroer Benji

Jani gaat porno. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel toen de bekendste stylist van Vlaanderen dit aankondigde tijdens de wedstrijd, die hij moest fluiten op KV Mechelen. Menig journalist fronste zijn wenkbrauwen. We kregen zelfs als huiswerk mee om op het internet te zoeken naar de film. Niemand had het filmpje gevonden. Maar toch wou iedereen het zien. Afgelopen maandag was het zo ver. Dan trok Jani voor zijn programma Jani gaat … naar de Amerikaanse pornoset. De vrouwelijke fans, die stiekem hoopten op een full monty waren er aan voor de moeite. Het werd eerder een documentaire blik van Jani achter de schermen van deze industrie.

Jani gaat porno. Althans zijn alterego: de achterdochtige stiefbroer Benji is te zien in de film. Het bleek een korte passage te zijn. In één take stond alles erop. Meer was het niet … En toch … kwamen er vaderlijke gevoelens bij Jani boven. Hij had wat te doen met de piepjonge pornoactrice Jill. Sinds kort had zij gekozen voor een professionele carrière in de seksindustrie. “Ik hoop dat ze binnen tien jaar geen spijt heeft van wat ze nu doet. Want haar prestatie zal je voor altijd kunnen zien met één muisklik”, klonk het als voice-over. Of Benji hetzelfde zou zeggen, valt nu nog te betwijfelen.