#wegaanmetznallen

In heel mijn leven bezocht ik 1 keer in het Koning Boudewijnstadion een voetbalwedstrijd. Ik geloof dat het ergens een duel uit grootmoederstijd zijn tussen België en Mexico. Nu ik een prille veertiger ben, was het mijn beurt om hier een verlengstuk aan te breien. Eéntje is geentje zeggen ze wel eens. Met veel plezier ging ik op het feest van de Arbeid zonder sombrero naar Brussel toe voor het bekertreffen tussen AA Gent (alias de Buffalo’s) en KV Mechelen.

De rit naar de Heizelvlakte werd er ééntje met trein en metro. De toon werd in het station van Mechelen meteen gezet. Heel wat fans kozen voor de treinverbinding naar onze hoofdstad. Omdat ik wel wat hou van de nodige symboliek (zeker in Propere Handen-tijden) , kocht ik een ticketje eerste klasse. De conducteur had er wel zijn pleziertje in toen hij al de Kakkers op de trein zag. Opmerkingen zoals ‘Eerste klasse voor Mechelen: risky business. Maar ach, het is een feestdag voor iets’ weerklonken langs alle kanten.

Ook de weergoden zagen het zitten. Een stralend lentezonnetje priemde boven het Koning Boudewijnstadion tijdens de wedstrijd. Vanop mijn plek moest ik als een Buffalo met de hand boven mijn wenkbrauwen de match volgen. Zo fel brandde de zon boven onze hoofdstad. Ik vergeleek mezelf met een Buffalo, die op uitkijk stond om de sqaw van zijn leven tegen het lijf te lopen. Een sqaw heb ik niet gezien. Het was vooral een kale superman, met geel en rode strepen op zijn gezicht en dito cape, die 90 minuten lang de hekken van het stadion pijnigde. Voetbal, emotie. Voetbal, een feest. En dat werd het ook voor Malinwa. Het kopje van German Mera bleek nogmaals van staal en beton te zijn. 1-2 werd de einduitslag. Een volksfeest brak los. Een uniek gebeuren … Ik heb bekerhelden gezien, mijnheer.

En ik … Ik keerde tevreden naar huis terug. Met een glimlach toch achter mijn oren en mijn ticketje eerste klasse (voor de trein) op zak. Toen ik thuis arriveerde, zette ik een cd’tje met een symfonie van Wagner op. Het kan de komende weken wel eens van pas komen.

Bekerfinale Gent-KV Mechelen 1-2 : bekeken op 1 mei 2019 in het Koning Boudewijnstadion

Foto: Bart Liekens

Malinwa in de hitparade?

Door heel de heisa rond Propere Handen staat KV Mechelen in het oog van de storm. Maar dat weerhoudt de kampioen van 1B alias De Kakkers er niet van om op het Feest van de Arbeid de finale van de Beker van België te spelen. Tegenstander van dienst wordt AA Gent. Om het geheel muzikaal op te luisteren heeft Steve Tielens een ode gemaakt aan zijn favoriete voetbalploeg. Samen met FeestDJ Diego heeft hij : ‘Wij zijn de Kakkers’ op de markt gebracht. Steve zal het lied ook zingen in het fandorp aan de Heizel op 1 mei. Het liedje is een eigen interpretatie van de Peter Wackel-hit ‘Scheiss Drauf’ , bij ons beter bekend in de versie van Partyfriex ‘Ik wil zuipen’. Krijgen we binnenkort Malinwa in de hitparade? Het zou zomaar kunnen.

U kan de track downloaden via:
https://itunes.apple.com/be/album/wij-zijn-de-kakkers-feat-feestdj-diego-original-radio-mix/1460667138?i=1460667141&app=itunes&ign-mpt=uo%3D4

U kan het liedje beluisteren via:
https://www.youtube.com/watch?v=tenqWUTN7nc

 

 

Het bekerboek van Malinwa

KV Mechelen pakt met een stunt van formaat uit. De regerende kampioen van 1B komt met een heus bekermagazine op de proppen naar aanleiding van de Beker van België-finale op 1 mei tegen AA Gent. Het productiehuis Deklat Binnen (onder andere verantwoordelijk voor De Kleedkamer) zette zich achter dit opvallend initiatief.

Het boek is 84 pagina’s dik en is gedrukt op hoogwaardig papier. Binnenin lees je tal van exclusieve interviews met Malinwa-iconen van vroeger en nu, reportages, brieven van Bekende KV’ers aan hun idool, en een formidabele bekerposter.

De kras- en vlekvrije cover zorgt ervoor dat je dit magazine met trots in je boekenkast zal uitstallen, nadat het eerst maanden op je salontafel heeft gelegen natuurlijk. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg je ook nog een unieke poster bij het magazine.

Geel & Rood – de bekereditie wordt op een gelimiteerde oplage gedrukt en wordt verdeeld via een beperkt aantal verdeelpunten. Wanneer je online bestelt, ben je zeker dat je het magazine thuis in je bus ontvangt.

Alle opbrengsten zijn ten voordele van het Malinwa Supportersorgaan.

U kan het exclusieve boek van Geel & Rood bestellen voor in uw boekenkast via:

https://erstwhile.be/collections/malinwa/products/geel-rood?fbclid=IwAR1m1pcnXO_6fbnnKNsjyGlRdqwskXQ4Fz_FsxKNdy-iWolGYb0LYedICTM

Kostprijs is : 10 euro + 1 euro verzendingskost
Verzending gebeurt vanaf 19 april 2019

Foto: Deklat binnen

 

Heroes

11 mei 1988 staat nog steeds in de Mechelse geschiedenisboeken geschreven als de dag waarop de eeuwige kapitein Lei Clijsters de Europabeker voor Bekerwinnaars in Straatsburg de lucht mocht insteken. Ajax werd met 1-0 verslagen. Exact 30 jaar later is KV Mechelen nog steeds de laatste Belgische Europese bekerwinnaar. De spelers van weleer werden gehuldigd. Eén van de etappes van een drukke avond was het plaatselijke bioscoopcomplex UGC. Daar werd de supporters uitgenodigd om de documentaire te bekijken waarin supporters terugblikken op hun weg naar Straatsburg. En ook ik zat in de zaal.

Ik herinner me nog vooral het moment waarop ik als kleine jongen de supporters de trein naar Straatsburg zag nemen. Ik had mijn jas over mijn pyjama getrokken en ging mijn moeder mee uitwuiven naar haar werk. Vanuit de auto zag ik een geel/rode gloed aan het station van Mechelen passeren. 30 jaar later mag ik dan wel een cinefiel van de bovenste plank zijn. Zelden zag ik in een bioscoopzaal een dergelijk collectief orgasme als toen de vier helden van weleer Graeme Rutjes, Erwin Koeman, Geert Deferm hun blijde intrede maakten. Je zal maar met je lief naast je in een andere zaal naar 50 Shades Freed kijken. De spanking van Mister Grey verdween in het niets als de extase die over de helden van weleer heen ging. Vele meisjes zullen in het oor van hun liefje gefluisterd hebben: ‘Schat, wat is dat!”

Malinwa mag dan wel volgend jaar in 1B acteren. Het Supportersorgaan weet als geen ander hoe ze hun fans kunnen teasen. Forget Mister Grey. De voorzet van Eli Ohana en de kopbal van Piet Den Boer hebben zelfs 30 jaar later een effect dat in de harten blijft steken. Couldn’t it be heroes … Yes they are.
En dan moest het galabal op de Lamotsite nog beginnen … Want daar stond een blinkend bekertje op de fans te wachten.

Foto: Bart Liekens

De avond van Luc Bosmans

Afgelopen woensdag was het Beker van België-tijd in het voetbal. Voor insiders beter bekend als de Chips Cup. Ik veralgemeen het gegeven even. Want sponsors mogen op mijn blogje niet zomaar vermeld worden. Om even te ontsnappen van de dagelijkse sleur, ben ik naar het AFAS-stadion getrokken. Het duel tussen KV Mechelen en Racing Genk was een affiche met heel wat potentieel. Vooraf had ik al een gevoel dat het een memorabele avond ging worden. Tegen mijn collega’s had ik al een idee geopperd van penalty’s. En zo geschiedde. Alleen had het echte scenario van de wedstrijd niemand durven voorspellen. Dat is allemaal te danken aan één man. Zijn naam: Luc Bosmans.  Ergens rond de 110e minuut kwam hij op het veld. Geplukt uit de tribunes … want de scheidsrechters en lijnrechters vielen als vliegen Achter De Kazerne. Amper 15 minuten had hij nodig om de harten van het Malinwa-publiek te stelen. Vergeet Jani … Luc Bosmans is de nieuwste cultheld op de Malinwa.

Het Mechelenpubliek en scheidsrechters. Het is me wat. Waar de Joeri ooit zijn sleutels kwijt was, kregen we nu een prachtig vervolg. Luc kwam met witte schoenen, borst vooruit en heel wat eergevoel op het veld. Hij moest de lijn doen tijdens de tweede verlenging. Intenser dan de doorsnee match, die hij gewoon was. Maar gelukkig zijn er in tijden van spanning en oorlog strijders van de bovenste plank. Toen Aidoo een ostentatief dansje deed bij het scoren van een penalty, werd het hommeles tussen de Malinwa- en Racing Genkspelers. Luc sprong met risico voor lijf en leden tussen de ruziemakende spelers. Niets is Luc Bosmans te zwaar. Hij deed het toch maar fraai. En zijn 15 minutes of fame kon niemand hem afnemen. Achteraf wou iedereen de nieuwste ster in het scheidsrechterskorps spreken.  Luc heeft de harten gestolen. Ruben Van Gucht noemde hem op televisie een zalige vent. Waar droomt een mens nog meer van?

Ik krijg nog de glimlach op mijn gezicht als ik aan het moment denk dat Luc het veld betrad. De ironie wordt nog groter.  Vanavond is het weer Malinwa-Genk. Wat het resultaat zal zijn, weet ik niet. Toch vraag ik me stiekem af hoe Luc Bosmans deze wedstrijd zal beleven. Een Mechelen-Genk zal voor hem eeuwig en drie dagen symbool staan voor die éne cupmatch. Misschien is het moment wel daar om Luc de aftrap te laten geven. Dat eresaluut heeft hij wel verdiend.

 

 

48 seconden

Wat kan een mens doen in 48 seconden? Bokssensatie Daniel Dubois had onlangs 48 seconden nodig om zijn tegenstander AJ Carter tegen het canvas te meppen. De Duitse Marita Koch had zelfs 40 honderdsten minder nodig om het wereldrecord 400 meter bij de vrouwen te lopen. En bij KV Mechelen weten ze nu ook wat 48 seconden zijn. Eén dag na het ontslag van Yannick Ferrera gebeurde het ondenkbare in de wedstrijd tegen Lokeren. Binnen de minuut werd de hoop van de geel en rode supporters voor een impressionante comeback in het leven na Ferrera de kop ingedrukt. Mijat Maric kwam, zag en schoot de bal keihard binnen. Alles binnen de 48 seconden. Voor de wedstrijd zongen de supporters de Hazes-klassieker ‘Bloed, Zweet en Tranen’. Wel ja, de eerste tranen waren binnen de minuut al aanwezig bij de supporters. Alles gaat sneller … maar in 48 seconden godbetert …

Maar ach, we zullen het maar relativeren zeker. Wat is 48 seconden nu in een mensenleven? Zeker als er nog 54 punten te verdienen zijn. Alles kan nog. En toch denk niet iedereen er hetzelfde over.  Toen ik naar huis wandelde, passeerde ik de harde kern van Malinwa. Ze stonden aan de spelershome hun ongenoegen te uiten. ‘Shame on you’ klonk het langs alle kanten. Deze boodschap duurde langer dan 48 seconden. De diehards kregen een onderhoud met enkele ervaren spelers. Achteraf hoorde ik in de pers dat ze als ‘echte mannen’ uit elkaar gaan. Kort en krachtig: zoals het hoort. Alleen betwijfel ik of ze het binnen de minuut hebben afgerond.

Eén ding heb ik dinsdagavond toch geleerd. Zelfs bij voetbal, de grootste bijzaak ter wereld, kan 48 seconden een wereld van verschil uitmaken. Hoop doet leven, niet waar.

Cose della Vitas

Mijn weekend begon deze keer in het voetbalstadion. Naar jaarlijkse gewoonte hield KV Mechelen daar hun fandag. Normaal gezien is het voor de fans in de Dijlestad op zaterdag en zondag te doen. Alleen werden voor deze editie de debatten op vrijdagavond geopend met een voetbalwedstrijd tussen KV Mechelen en AZ Alkmaar. Twee ploeg met dezelfde stadionsponsor, die ik nu niet ga noemen. AZ Alkmaar is de ploeg van enkele oude bekenden van het Belgische voetbal. Zo is John Van Den Brom nog steeds coach in Alkmaar en staat Marco Bizot (ex Racing Genk) in het doel. Gewezen Bruggeeling Ricardo Van Rhijn heb ik niet op het veld gezien. Maar Ron Vlaar dirigeerde zijn verdediging als vanouds. De wedstrijd leek lang op een 0-1 voor AZ af te stevenen. Maar ineens wat hij daar. Een schicht van de centrale verdediger Uros Vitas. Een onhoudbare vrije trap.  Vitas liet meteen blijken waarom hij één van de beste vrije trapnemers van het land is. Een wapen om u tegen te zeggen. Het was een ware Cose della Vitas.

Hij heeft vier wedstrijden op de bank gezeten. Maar nu blijkt dat zijn traptechniek nog onaangeroerd is. Bizot stond er bij en keek er naar. Onhoudbaar binnen en Mechelen pakte zijn zoveelste gelijkspel van de afgelopen weken. Ik heb het telraam nodig om de tel nog bij te houden. Maar tja, het zal een ware cose della Vita van dit seizoen zijn.

Ik heb vorig jaar Vitas een keertje geïnterviewd. Een bijzonder aimabel man met een goed gevoel voor humor in een gesprek. Humor en een briljante traptechniek. Het zijn twee wapens om u tegen te zeggen. Het zijn ware Cose della Vitas. Of niet soms?