Tagarchief: Het Depot

Recensie: Puddles Pity Party (Het Depot)

Geplaatst in Music, On Stage door

Tijdens America’s Got Talent 2017 dook tijdens de audities een gigantische reus als clown op. Zijn naam was Puddles, zijn gezicht zag er zo triestig uit, maar spreken doet hij voor geen meter. En toch … wanneer Puddles zijn keel open zet, ontdek je iets wat je bij weinig clowns ziet. Meer bepaald: een een bijzondere fraaie croonerstem.

Ondertussen zijn we een jaartje verder. Je mag wel stellen dat America’s Got Talent een grote impact had op het leven van Puddles. Met zijn Puddles Pity Party reist hij heel de wereld rond. Zijn wereldreis bracht hem in het Leuvense Depot. Op het eerste zicht lijkt het een gekke combinatie. De act Puddles in een zaal waar livemuziek primeert. En toch … is het een match made in heaven. Aan deze clown zit een zelden gezien rock’n’roll-kantje. Een rocker uit de zaal plukken, die een croonerlied op het podium mag zingen. Goochelen met GSM’s dat niemand nog weet waar zijn toestel is. Duwen tegen een stoel, die voor geen meter vooruit gaat. Het zijn slechts enkele van zijn truuks. Ergens combineert hij de humor van Charlie Chaplin met de betere interpretaties van eigentijdse songs.

En toch. Puddles is uitgegroeid tot een sociale media-figuur. Zijn cijfers zijn om van te duizelen. Op Instagram heeft hij 81000 volgers en op Facebook maar liefst 309000 fans. Onrechtstreeks zorgt dat er voor dat  hij bij het grote publiek wellicht niet de ultieme bekendheid heeft. Sociale media-hypes en realiteit liggen soms ver uit elkaar. Toch wil ik graag een lans breken. Een avondje Puddles is topentertainment van de bovenste plank.  Misschien kan je wel zeggen dat hij maar een clown is … maar ééntje die meer kan dan je zo maar vermoedt.

Bekijk het YouTube-filmpje:
https://www.youtube.com/watch?v=DTFlA6ZNpZI&feature=youtu.be

Gezien op 9/5/2018 in Het Depot

Concertreview: Kraantje Pappie (Het Depot – Leuven)

Geplaatst in Music door

Hiphop- en rapconcerten. Het blijft een speciaal gegeven om een keertje naar toe te gaan. Zo heb ik er al enkele op mijn palmares staan. Maar nooit eerder zag ik Kraantje Pappie, de snelste rapper van de Lage Landen aan het werk. Zijn concert op 15 februari in het Leuvense Depot was een uitgelezen kans om de man achter ‘Waar is kraan’? en ‘Pompen’ een keer bezig te horen.

Het mag gerust gezegd en geschreven worden. Kraantje Pappie is meer dan rap en hiphop alleen.  Zijn gevoel voor show en entertainment draagt zijn clubtour, waarmee hij momenteel bezig is naar een hoger niveau. Ook al ben je geen liefhebber van het genre. Stil blijven zitten op je stoel lukt je amper met de vibe, die de ‘Kraan’ uitstraalt naar zijn publiek. En in dat publiek waren opvallend veel jonge kinderen en jonge dames aanwezig. Zelfs een verdwaalde zestigplusser, die naast mij verzeild was geraakt. Maar ach of het nu lekker wijven zijn of edele jonkvrouwen: het maakt Mister ‘Crane’ helemaal niets uit. Zolang er veel energie uit het publiek komt, zit het voor hem allemaal snor.  Heeft iemand uit de zaal dorst? No problemo, Crane brengt hem persoonlijk een biertje om helemaal in de sfeer te raken.

De bassen stonden luid. De vibe zat goed. En The Crane deed zijn ding. Hij had nog gerust een uur langer kunnen doorgaan. De sfeer en the mood zat er in Leuven goed in. Kraantje Pappie deed wat hij moest doen. Keihard scoren. Terwijl ik deze tekst aan het maken ben, denk ik terug aan de bevallige blondine die me een vraag stelde toen ik aan het aanschuiven was. ‘Wie komt er hier optreden”, vroeg ze me toen onze wegen elkaar kruiste. Toen ik ‘Kraantje Pappie’ antwoordde, reageerde ze gevat met de boodschap: ‘Oh, amuseer je maar.’ Tja, zelfs buiten de concertzaal weet iedereen waar de Kraan nu is. Het is een gave als een ander.

Mag ik De Uitverkorene zijn?

Geplaatst in TV & Radio door

Was u woensdagavond net zoals ik ook een klein beetje nieuwsgierig naar de start van De Uitverkorenen? Het gloednieuwe maar nogal geheimzinnige nieuwe programma op VTM. 10 mensen en voor de rest wisten we er niets van. Al heel gauw werd duidelijk dat street magician Nicholas achter het concept zat. Hij zou 10 mensen verrassen met magische truuks. Nikki en Alexine waren de eerste twee, die zonder het zelf te beseffen in het Nicholas-verhaal werd meegezogen. Zij waren De Uitverkorenen. Wat we zagen, was magie om u tegen te zeggen. Hetzij wel met enkele opvallende gelijkenissen met Sorry voor alles: het Eén-programma. Ik was wel onder de indruk van sommige truuks. Zeker als je de truuk waar Alexine haar eigen ring in een lamp liet verdwijnen zag. Om maar te zwijgen van de ‘Ik wil je’-nummerplaten met Nikki in de hoofdrol.

Achteraf ben ik ééns op sociale media wezen neuzen. De gal werd duchtig gespuwd over Nicholas en zijn Uitverkorenen. De gelijkenissen met het Eén-programma waren volgens de Vox Populi te groot. Het heeft me alleszins niet gestoord. Het deed me terugdenken aan enkele weken geleden. Toen liep ik Nicholas tegen het lijf toen ik naar het concert van Arno ging in het Leuvense Depot. Blijkbaar waren er toen opnames van De Uitverkorenen achter de rug. Had ik het toen maar geweten? Dan had ik op zijn schouder kunnen tikken en vragen: ‘Beste Nicholas, Mag ik De Uitverkorene zijn?”

Een vuistje geven bij Ronnie

Geplaatst in Music, On Stage door

Vergeet de high-five. Vuistjes geven is helemaal in. Dat heb ik geleerd de voorbije week tijdens mijn bezoekje aan het concert van Ronnie Flex in het Leuvense Depot. Een hiphop-rapper met Caraïbische invloeden kwam langs. Ik leerde spontaan de ingrediënten van de hiphop-cultuur kennen. Zoals: Vuistjes geven, mannen met klakskes, vrouwen met gescheurde jeans en hippe brillen ….  En net omdat het op het eerste zicht een ver-van-mijn-bed show is, fascineerde het me wel. Ronnie Flex is bij ons vooral bekend voor zijn monsterhit ‘Drank & Drugs’ en probeert nu ook met zijn band wat meer voet aan wal te krijgen. Omdat ik een beetje ontdekkingstocht niet schuw, trok ik er met een kranige 65’er naar toe. Een avontuur op zich.

Toen ik dit nieuws aan mijn treingenoot vertelde, schrok hij zich een hoedje. “Bart, beleef jij een midlife crisis of ben je een ware hipster”. Zo had ik er nog niet over nagedacht. De gemiddelde leeftijd bij zulke concerten circuleert een beetje rond de twintig jaar. Daar zit ik met een factor X2 bijna helemaal boven.

En toch, het heeft wat in zich om zulke concerten eens bij te wonen. Entertainment van de bovenste plank. Pogo’ende jeugd in de frontlinie met hun peperdure gsm in de aanslag. De sfeer en gezelligheid zou vanaf het voorprogramma in ware Komen Eten-termen al met een dikke tien beloond worden. Ik amuseerde me daar wel. Maar ook als mensenkijker rondom jou zie je wat taferelen. Drie jonge meisjes, die niet meer bijkwamen van het lachen toen één van hen door een stoel zakte. Dan toch het dieet van Pascale Naessens of Sandra Bakkari niet goed gevolgd. En ook hippe boys, die me spontaan een vuistje kwamen geven toen hij me toch iets ouder inschatte dan het doorsnee publiek. Omdat ik toch een snuifje hipster in mij heb, gaf ik dat vuistje maar terug. Respect man!

Ook een hiphopper met bijhorend ‘klakske’ kwam me spontaan polsen naar mijn lievelingsnummers van ‘Ronnie Flex’. Ik voelde me helemaal in the mood. Yes man, ik werd aanvaard door het hiphop-publiek. En toen .. viel mijn oog op een vader met zoon ,die enkele rijen voor ons zaten. Het kereltje was rond de 10 en helemaal in hiphopoutfit. Zijn vader trok met hem naar het concert omdat schijnbaar zijn zoontje fan was. Het was toch krokusvakantie, niet waar. Alleen zag je aan hem dat hij onder de indruk was van de omstandigheden. Maar dat vuistje kreeg hij niet. En ik … ik ben het helaas vergeten. Maar dude, je hebt het nog van mij te goed. Want Ronnie, je ziet me ooit nog terug …