Spiegeltje spiegeltje aan de wand. Wie is de mooiste van heel Belgenland? 32 jonge vrouwen zijn momenteel nog in de running om het kroontje van ’s lands mooiste te bemachtigen. Eén van hen is de 22-jarige Parnian Robatsarpooshi uit Scherpenheuvel-Zichem.  Tijdens de blind auditions van The Voice van Vlaanderen leerde het grote publiek Parnian kennen. Haar verhaal dat ze een stem wou zijn voor iedereen, die geen stem had, liet zelfs Natalia niet onberoerd. Nu staat Parnian als regerend Miss Vlaams-Brabant op het podium tijdens de Miss België-finale. Is zij op weg naar het kroontje? De toekomst uit het uit. Ik ontmoet Parnian in de Leuvense binnenstad. In de schaduw van de Stadsschouwburg had ik een uitgebreide babbel met deze Brabantse spraakwaterval. ‘Het is een zalig gevoel om het lint van Miss België-finaliste te mogen dragen. Aan de éne kant is het een droom die in vervulling gaat. Aan de andere kant hoop ik dat het niet snel voorbij is. De spanning zie je week na week stijgen. Per repetitie voel je dat het een proces is dat stap voor stap gezet worden. Toen ik te horen kreeg dat ik er bij was, had ik echt fysieke kriebeltjes in mijn buik. ‘

Parnian: Mama’s kleine Missje
Parnians leven heeft een hoog Assepoester-gehalte. Als jong meisje kwam ze met haar ouders van Iran naar België. Nu staat ze op het podium van ’s lands grootste schoonheidswedstrijd. ‘Voor mij is het enorm belangrijk om in de tegenwoordige tijd te leven. Mijn interesses en levenskeuzes sloten al van jongsaf aan bij een miss verkiezing. Alleen ik het niet in mijn hoofd kunnen halen om dat realiteit te maken in Iran.. Mijn mama toonde me onlangs een heel grappige foto. Ik was toen ongeveer 5 jaar. Op dat beeld droeg ik een bruidsjurk met een heel grote kroon. En ik was niet jarig.  Mijn moeder reageerde heel adrem; ‘Je was altijd al een Missje.’ Dus ergens maakt het wel ‘sense’ dat ik hier nu sta in deze wedstrijd.’

Lagere school
Parnian ziet deze Missverkiezing als een beloning voor het traject dat ze de voorbije jaren heeft afgelegd. ‘Ik was een kind zonder stem. In de lagere school mocht ik in Iran niet kiezen of ik een hoofddoek droeg. Het moest gewoonweg. Als klein meisje heb ik meegemaakt wat het betekent om niet vrij te zijn. Ik denk daar nog vaak over na. Dan voel ik mezelf nog wel eens schuldig en machteloos tegenover andere meisjes met dezelfde droom als ik. Dan ben ik blij dat ik nu hier in België leef en dat ik hier mijn stem mag laten horen. Op dat vlak zou mijn appreciatie enorm groot zijn wanneer ik Miss België zou worden. We hebben allemaal een stem gekregen. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de grootste doelgroep om mijn stem voor te laten horen de groep is, die er zelf niets aan kan doen. En dat zijn de kinderen. Daar zet ik mij met plezier voor in.’

Een kusje op het voorhoofd
De familie Robatsarpooshi is een familie, die stevig aan elkaar hangt. ‘Nu ik ben afgestudeerd en niet meer op kot zit, is het gemakkelijker om thuis te zijn.  Ik hecht er heel veel belang om mijn ouders ,mijn broertje en mijn hond vaak te zien. Omdat mijn agenda vaak heel stevig gevuld is, is dat vaak ’s avonds. Meestal slaapt mijn broertje al wanneer ik thuis kom. Maar dan geef ik hem een zoentje op zijn hoofd. Hij weet dat vaak niet. En het zou voor hem ook niet stoer overkomen wanneer hij dit zou weten. Maar ze steunen me door dik en dun. Hun aanwezigheid doet me heel veel deugd. Ik ben Miss Vlaams-Brabant geworden. En als inwoner van Scherpenheuvel hecht ik er ook enorm veel belang aan om mijn eigen streek te leren kennen. Daar hoort het verenigingsleven bij. Wanneer ik support van een groep mensen krijg, wil ik maar al te graag iets terug doen.’

Foto: Collectie Parnian Robatsarpooshi