Met Spamalot haalde productiehuis Deep Bridge een klassieker van onder het stof. In 2011 werd deze voorstelling onder leiding van Stany Crets al eerder op de Vlaamse theaterpodia gebracht. Acht jaar later werd het meer dan ooit tijd voor een replay. Met quasi identiek dezelfde cast lijken Koning Arthur en zijn Ridders van de Ronde Tafel niets van hun kracht ingeboet te hebben. De acteurs op het podium blijven nog altijd een knotsgekke bende, die met Spamalot een van de pot gerukt theaterstuk brengen. En ook van tijd tot tijd een serieuze vinger aan de pols houden. Getuige een briljante parodie van Jonas Van Geel over het fenomeen televisie-BV’s in de musical en een manifestatie met een vette knipoog naar de actualiteit.
Achter Spamalot moet je geen diepgang zoeken. Spamalot is gebaseerd op de kurkdroge, soms over de top humor zoals we ze al jaren kennen van Monty Python. De match made in heaven voor regisseur Stany Crets. Akkoord, critici kunnen misschien stellen dat ook nieuwe mensen kansen mogen krijgen. Beste mensen, lig hierover niet wakker. Deze cast is steengoed voor deze theatervorm. Sterke stemmen gecombineerd mensen met vakkennis. Namen zoals Koen Van Impe, Jan Van Looveren, Jonas Van Geel, Walter Baele, Nordin de Moor, Ann Van den Broeck, Kobe Van Herwegen en Dieter Verhaegen weten als geen ander hoe ze dit repertoire geloofwaardig naar het publiek toe moeten brengen. Neem daarbij nog eens een sterk ensemble. En je weet dat Spamalot als een huis staat.
En wat te zeggen over regisseur Stany Crets. Die bleef opvallend afzijdig tijdens de première. We zagen hem tijdens het persmoment het podium afstappen al rustig een banaan etend en in de zaal het persspektakel observeren.
Spamalot, mijn hol …. Gewoon één avondje pure lol. Meer moet dat niet zijn.
Meer info over Spamalot kan je vinden op:
Foto: Jan LIekens
Gezien op 28/3/2019 in de Antwerpse Stadsschouwburg
Wat een intens, mooi en breekbaar moment op een zondagochtend. Laat me nu toch niet alleen van Johan Verminnen / Clouseau kreeg prompt een heel andere invulling in de Ketnet-jeugdreeks met ‘grootse volwassenallures’ #likeme. Ann Van den Broeck bracht daar een bijzonder breekbare en intense versie van deze klassieker uit het Nederlandstalige repertoire naar haar televisiedochter Pommelien Thijs. Alleen krijgt het liedje een heel andere betekenis dan we gewoon zijn. Het personage van Ann heeft kanker. “De scène toont een heel gevoelig moment tussen moeder en dochter, waarin alles draait om vertrouwen, geborgenheid, troost, warmte, liefde, verdriet, frustratie … Allemaal emoties waar heel wat kinderen in zo’n situaties vandaag al te vaak mee geconfronteerd worden.” Ik moest eventjes mijn zakdoek pakken. Maar tja dat heb je … wanneer een mooi liedje plots schoon wordt.
Ik ben opgegroeid met heel wat televisieklassiekers. Op mijn achtste was ik al die hard-fan van reeksen zoals The A-Team, Merlina en Knight Rider. Bij onze noorderburen heb ik goede herinneringen aan Peter & De Vliegende Autobus en Thomas en Senior. Ja, nu ik 41 ben, mag ik gerust wat nostalgisch zijn. En dat hoort ook. Met de loop der jaren zie je ook het televisielandschap veranderen voor jongeren. Eerlijk is eerlijk. Naar mijn gevoel maken ze geen jongerenreeksen meer zoals het vroeger was.
Dit jaar maakte muzikale duizendpoot Ann Van den Broeck voor het vierde jaar op rij deel uit van Winterrevue-cast. ‘Ik beschouw de Winterrevue als de grote Work Out-show”, vertelt Ann. “Een show als dit is bijzonder pittig om te doen. Na de decembermaand heb ik altijd een conditie om u tegen te zeggen. Me fysiek voorbereiden is altijd het plan. Maar dat lukt nooit. Het winterseizoen is het theaterseizoen bij uitstek. Omdat iedereen wel ergens aan het spelen is, maakt het dat net eens zo pittig. Maar ach, het helpt wanneer de groep tof is en wanneer we opbouwend aan iets kunnen samenwerken. De sfeer tussen ons zit altijd erg snor. Al enkele jaren is de vaste cast ongeveer hetzelfde. Het ensemble wordt aangevuld met stagiaires. Vooraf weet je nooit welk vlees je in de kuip krijgt. Maar ik verdenk ze er van dat ze vooraf stiekem eens komen kijken. Maar het zit elke keer wel goed. Om het publiek te blijven boeien moeten we elk jaar opnieuw het niveau doen stijgen. De lat ligt steeds hoger en hoger. Maar na een paar jaar weet je wel hoe zoiets in elkaar steekt. De eerste keer was het nog fel zoeken, maar nu wordt het meer en meer een op elkaar ingespeelde machine.”
