Het bijbelse kantje van The Band

Daar zat ik dan. Voor het eerst in 14 jaar, dat ik talentenjachten volg op nationale televisie, mocht ik de liveshow bijwonen vanuit de zaal. Eventjes een korte schrijf-carrièreschets over mezelf. Mijn guilty pleasure op schrijfvlak begon ooit tijdens Idool 2003. De plaats waar Natalia, Wim Soutaer en Brahim van zich lieten horen was mijn officiële maiden trip. Nooit eerder volgde ik de show vanuit de zaal. Tot nu … Het had wat in zich om het spektakel vanuit het publiek te volgen. Heerlijk toch om me tussen de supportersclans te begeven. Altijd fun verzekerd.

En toch .. viel op het einde van de show een bom. Vanuit het niets kwam Kris Wauters met de boodschap dat de kandidaten zelf Job of Kai naar huis mochten sturen. Alleen moesten ze nog een week repeteren. Eén van hen krijgt volgende week te horen of ze mogen blijven of vertrekken. Emotioneel loodzware toestanden. Zeker omdat hun collega’s daarna nog een vlekkeloze show moeten afleveren. De bom viel, de waterlanders vloeiden … En de jury schreef geschiedenis. Voor het eerst in de geschiedenis van Belgische talentenjachten gaf de jury het uit handen.

Dit alles had wat bijbels in zich. Moeten de kandidaten nu een Salomonsoordeel vellen? Iemand een Judaskus geven of … is het een geschiedkundigverhaal als Romulus en Remus waar de tweeling in een mandje op de Tiber werden gezet. Ik wil me niet in de plaats van kandidaat Joost zetten. Hij moet een oordeel vellen over zijn vriend Job en een potentiële bandgenoot Kai. Vriendschap of muzikale dromen achterna. Quasi zeker haalt vriendschap de bovenhand. Beide heren zitten al samen in een band. Maar de keuze lijkt me moordend. .

Na de show mocht ik het podium op. Ik zag waterlanders vloeien. Vrouwen zien het graag wanneer echte mannen een traantje laten. Stuk voor stuk toonden ze allemaal hun mannelijkheid. De komende week staan ze voor een onmogelijke keuze. Bij The Band lijkt de rollercoaster van emoties nu echt begonnen. Tenslotte geldt maar één motto: The Show Must Go On, niet waar ….

 

The Band 2017: Sotirios

Je hebt zo van die mensen, die in je gedachten blijven. Eén van de allerleukste verhalen uit The Band 2017 was  te zien op het einde van de tweede auditieaflevering. Sotirios Petrou kwam vanuit het zonnige Kreta naar België pour l’amour. Even een korte samenvatting: Zijn huidige vriendin was in Kreta op vakantie en viel voor de charmes van de barman. Ze ging een pintje drinken en verzonk in de ogen van Sotirios. Van het één kwam het ander. Sotirios, ‘Sotos’ voor de vrienden, volgde zijn hart en woont nu al anderhalf jaar bij de liefde van zijn leven.

Als Griekse kandidaat lijkt het me niet gemakkelijk om mee te dingen naar een plekje in een Nederlandstalige popband. Maar Sotirios kwam, zag en overwon de Vlaams-Nederlandse Akropolis . Voor de gelegenheid bestaande uit Slongs, Nielson, Kris’tos’ Wauters en Min Heeos Bervoets. De Ster van Stan Van Samang zong hij voor zijn vriendin, die hem vriendelijk wees om toch het publiek niet uit het oog te verliezen.

Akkoord, er is nog werk aan de winkel voor Sotirios zijn uitspraak. Maar onderschat Grieken niet … Ik twijfel er geen seconde aan. Nu al weet ik dat Sotos zich als een verbeten Kretenzer zal smijten op de Nederlandse taal. Er zal wellicht een ‘baklava’ als spervuur aan Nederlandse woorden volgen. Net zoals Dimitris Kolovos de harten en de plastieken heupen van de Malinwa-supporters opnieuw liet bewegen, zal Sotirios de gevoelige snaar bij vele meisjes raken. Als hij The Band haalt, zal zijn verhaal Vlaanderen en Nederland rondgaan. Geen enkele jonge vrouw is onberoerd voor een man, die zijn hart volgt. Een troef om uit te spelen. Go Soitrios Go! Let the Sirtaki-moves be in The Band 2017!