De trein van 17u06

De laatste tijd sloop een bepaalde gewoonte in mijn leven. Elke dag neem ik vanuit Brussel Noord de trein om 17u06 naar Mechelen. In de Dijlestad heb ik twee plekken om uit te stappen: ofwel in Mechelen ofwel in Mechelen Nekkerspoel. Het hangt enerzijds van mijn gemoedstoestand af ofwel secundo van mijn beentjes welke stop ik neem. Gisteren koos ik voor Mechelen Nekkerspoel. En dat bleek een verkeerde keuze te zijn.

De trein reed vlotjes richting Mechelen. Zo werd de passage in het hoofdstation van Mechelen vlotjes genomen. Alleen de kilometer tussen Mechelen en Mechelen Nekkerspoel werd een probleem. De trein reed het station van Mechelen Nekkerspoel binnen. En toen … kreeg de locomotief een panne. Alsof de duivel er mee gemoeid was. Het had wat van Absurdistan. Een trein, die 10 meter aan het perron staat en de rest op een stationsbrug klaar stond om Mechelen Nekkerspoel binnen te rijden. De trein van 17u06 leek wel een renner, die op 10 meter van de aankomst stil stond in een moeras en geen poot meer vooruit ging. Geeuwhonger was er niets tegen. Daar zat ik dan .. op mijn stoeltje. Ik zag de vlaggen van Goal – The Expierence in de wind wapperen Alleen de trein bleef stille staan … Ik had er niets aan.

De vlaggen bleven wapperen, ik bleef zitten .. De klok sloeg zes uur. Plots lonk voor de derde keer een boodschap in de etherradio. De boordchef of conducteur had één deur open gezet. Hallelujah, fantastische job gedaan, mevrouw. De mensen die naar buiten wilden, mochten naar buiten. En ik glipte mee in het peloton. In één rij over heel de trein aanschuiven om via een deur naar buiten te kunnen. Ach, het had wat Kafka’iaans in zich …

De dag nadien vraag ik me nu toch af. Hoe zou het met de trein van 17u06 afgelopen zijn? Bloemen noch kransen of toch een wonderbaarlijke verrijzenis?

Treinkaartje voor een 65-plusser

16u28. Woensdagnamiddag 1 februari … Jaargang 2017. Daar stond ik dan. Buiten aan de loketautomaat van Diegem Station. U moet: ik had ’s avonds een uitje naar Antwerpen gepland voor een concertje samen met mijn pa. En we hadden ons voorgenomen om met de trein naar de Scheldestad te reizen. In tijden van lage emissiezones is de trein nog altijd veiligste manier om in Antwerpen te raken … Ja, ik weet dat ik nu als een gek kan overkomen. Maar ik neem het er met plezier bij. Ik was op tijd aan het station en ik had wat tijd vrij om de ticketjes voor ’s avonds al te kopen. Alleen is niets meer zoals het lijkt. U moet weten: de minzame grijze man (kortweg my daddy) is vorig jaar 65 geworden. En dan gaan er in de onverbiddelijke spoorwegwereld nieuwe deuren voor je open. Meer bepaald het 65+-kaartje. ’s Ochtends had hij er principieel op aangedrongen. “Voor mij een 65+-kaartje, hé” …

Het moet gezegd en geschreven worden. Diegem is een plek waar heel veel toeristen in de hotels verblijven. Pal tegen de luchthaven. En dan is het niet zo evident als ze hun trein naar Brussel willen halen om 2x een ticket te kopen. Eéntje voor 65+’ers en een standaardticket. Achter mij schuifelde een koppel ongeduldig heer en weer. ‘Ga naar het perron, ik kom wel …. ‘ fluisterde de man zijn geliefde in één of andere internationale taal van Shakespeare toe. Een beetje geduld hé, man. Je eerste 65+-kaartje … dat koop je niet elke dag. Een trip van Mechelen naar Antwerpen is als 65-plusser maar liefst 2 euro goedkoper dan een 65-minner. Maar sta daar maar eens en leg het maar eens uit aan een toerist dat je als -40’er een 65+-kaartje moet kopen. Geen hond, geen kat en zelfs geen poes, die je gelooft. Maar één zekerheid was er. Je hebt altijd marge als je in België met de trein reist. Voor de man met zijn geliefde als mezelf met de treinkaartjes was er geen enkel probleem. Koningsdrama’s hebben zich hoegenaamd niet op het perron aafgespeeld.

’s Avonds gaf ik mijn vader dan zijn kaartje. “Eéntje op groter formaat dan het mijne. Daar moet je 65+ voor geworden zijn”, knipoogde ik hem. Je zag hem zo blinken. “Mijn eerste 65+-kaartje. Ik zou dat toch op zijn minst moeten inkaderen, niet waar.” Nu nog een geschikte treinautomaat met dito kader vinden, zeker?

Bijzonder nieuws – 3 januari 2017

Bijzondere verhalen … Je vindt ze altijd in de nationale media. Ik maakte deze compilatie uit het nieuws van 3 januari.

Groot-Brittannië bouwt 17 nieuwe dorpen
De Britse regering start een ambitieus project. Van Cumbria in het noorden tot Cornwall in het zuiden is het plan opgevat om maar liefst zeventien nieuwe steden en dorpen te bouwen. De plannen moeten tot 200.000 extra huizen opleveren. Dit is een ultieme poging om het aanslepende woning tekort op te lossen. Het woningtekort sleept al decennia aan, met gigantische prijsstijgingen in Londen en andere steden tot gevolg.

Bos van Robin Hood bedreigd
Chemieconcern Incos heeft een oogje op het bos van .. Robin Hood, de legendarische thuis van volksheld Robin Hood. Onder het bos zou namelijk een voorraad schaliegas zitten. Britse milieuorganisaties vrezen het ergste voor Sherwood Forest. Zeker omdat Ineos tot op 200 meter van de ‘Major Oak’ zou mogen boren. Major Oak zou de plek zijn waar volgens de legende Robin Hoods kwartier was ondergebracht.

Eerste klasse in de Belgische trein: 4 zitjes op de 5 blijven leeg
Eerste klasse in de trein reizen lijkt op sterven na dood. Meer dan vier op de vijf luxezitjes blijven tegenwoordig leeg. Het verschil met tweede klasse is dan ook heel klein geworden. “Vroeger gaven bedrijven vaker een abonnement voor eerste klasse, nu voor tweede”, zegt spoorbaas Jo Cornu.

Japanners lanceren Premium Friday
In Japan hebben ze een nieuw middeltje gevonden om de stress op het werk aan te pakken. Daar wordt ‘Premium Friday’ ingevoerd. In Japan zijn werkdagen van twaalf uur, zes dagen op zeven immers geen uitzondering. Deze regel wordt ingevoerd om de fameuze ‘karoshi’, dood door overuren te bestrijden.

Geen mails na 17u: het mag in Frankrijk
Frankrijk heeft een officiële wereldprimeur beet. In een nieuw wetsontwerp staat dat ze na 17u geen binnenkomende mails moeten beantwoorden. Na de werkuren krijgen ze het recht om virtueel onbereikbaar te blijven.