Vier op de tien Belgen vinden het moeilijk om rond te komen, al werken ze vaak hard voor elke euro. Voor alleenstaande moeders of vaders, die alleen tussen werk en gezin jongleren, is die realiteit extra hard. Het is een realiteit die niet meteen aansluit bij het leven van Astrid en Natalia, gedreven moeders die kunnen rekenen op hun partner in crime. In ‘ASTRID en NATALIA back to reality’, vanaf maandag 19 februari bij VTM 2, stappen ze met beide voeten in de dagelijkse, soms harde realiteit van heel wat alleenstaande ouders. Een maand lang worden ze mama’s met een minimum en schuiven ze alle luxe aan de kant. Met allerlei jobs proberen ze de eindjes aan elkaar te knopen als alleenstaande moeders. Voor welke uitdagingen komen Astrid en Natalia, net als een heleboel alleenstaande moeders of vaders, te staan? En hoe pakken ze dit aan? 

Natalia: “Astrid en ik zijn zelf mama en ik denk heel vaak bij mezelf: het is allemaal niet simpel. Mijn lief is een heel aanwezige papa waar de kinderen en ik heel veel aan hebben en dat is bij Astrid ook zo. Dus ik vraag me geregeld af: hoe doen mensen dat die het met minder middelen moeten stellen en die geen partner hebben om op terug te vallen? Daarom wilde ik dit programma doen, om dat zelf te ondervinden en onder de aandacht te brengen. Want er wordt te weinig gedaan voor mensen die in deze moeilijke situatie zitten.”

Astrid: “De onzekerheid, de continue angst om niet rond te komen, het voortdurend moeten rekenen: dat was een verschrikkelijk gevoel. Je bent mama en wil je kinderen alles geven, maar je leeft elke dag in functie van plannen om alles rond te krijgen. Ik heb heel vaak wakker gelegen. Natalia en ik hebben zoveel sterke mensen ontmoet, die keihard werken en tegelijk hun kinderen een liefdevolle opvoeding proberen te geven. Daar heb ik veel bewondering voor. Wat ons ook is opgevallen: mensen zijn zo behulpzaam, lief en warm. In Amerika is het ieder voor zich, hier helpen mensen elkaar. Dat gaf me een veilig gevoel.”

De twee mama’s zeggen hun eigen hectische leven en partners vaarwel om samen met hun vier jonge kinderen naar een bescheiden huurwoning te verhuizen. Ze moeten de maand doorkomen met elk een parttime minimumloon, dat ze met allerlei jobs verdienen. Daarnaast krijgen ze een beperkt budget voor de inrichting van hun nieuwe thuis en de aankoop van een eigen auto. De dames vatten de koe meteen bij de horens. 

Het maandbudget van Astrid en Natalia werd berekend door professor arbeidseconomie Stijn Baert. Hij baseerde zich op het minimumloon voor halftijdse tewerkstelling en het kindergeld alsook een sociale toeslag voor elk twee kinderen die halftijds bij Astrid en Natalia verblijven.

Prof. Stijn Baert (UGent): “De situatie waarin Astrid en Natalia een maand lang leven is zeker geen uitzondering. Een groot probleem is dat wie tegen een minimumloon werkt, vaak een inkomen heeft dat niet veel hoger is dan een uitkering. Het is goed dat Astrid en Natalia die paradox – werken en toch op elke euro moeten letten –  onder de aandacht brengen. Hopelijk kan het politici stimuleren om na de verkiezingen eindelijk werk te maken van wat ze in 2019 al beloofden: werken veel meer laten lonen. En dan is er nog de problematiek van de alleenstaande ouder. Die kijkt tegen een aantal specifieke uitdagingen aan. Zoals werk en de zorg voor kinderen combineren, zodat een voltijdse baan er vaak niet in zit. Bovendien worden koppels door het zogenaamde ‘huwelijksquotiënt’ in ons land bevoordeeld bij de belastingen. Dit systeem schrappen om in het algemeen de belastingen op arbeid te verlagen, is iets waar ik absoluut voor zou pleiten.” 

Foto: DPG Media