Tijdens een intense opleiding gingen de rekruten uit Special Forces al hun grenzen voorbij. Drie maanden later blikken ze samen met gastheer en voormalig rekruut Koen Wauters terug op hun bijzondere verblijf in de Rummu-gevangenis in Estland. Dat roept heel wat herinneringen op. Hoewel… “Weten jullie dit nog? Ik weet dit niet meer!”, klinkt het verbaasd bij Klaasje wanneer ze beelden van zichzelf terugziet. Door de aanhoudende slaapdeprivatie raakte Klaasje tijdens de opleiding dan ook volledig verward. Toch bewaart ze goede herinneringen aan haar deelname.
Dag drie van de opleiding en de rekruten in Special Forces zitten niet alleen fysiek op hun tandvlees, ook mentaal wordt het zwaar. En daar heeft het slaaptekort alles mee te maken. “In de eerste nachten krijgen de rekruten zo weinig mogelijk slaap. Zo geven we ze de ervaring en het besef mee dat ze ook met weinig slaap nog altijd operationeel kunnen blijven. Je kiest namelijk niet wanneer de vijand aanvalt. Iedereen gaat anders met dat slaaptekort om. Je kan dit niet controleren en er niet tegen vechten, ook al probeer je dat wel”, aldus chef Blom. Het slaaptekort begint vooral Klaasje parten te spelen. Ze krijgt steeds meer moeite om realiteit van fictie te onderscheiden, ziet complottheorieën en zelfs het vullen van een thermosfles brengt haar in verwarring. Haar mede-rekruten maken zich steeds meer zorgen en ook de chefs onderwerpen haar aan een ondervraging. Hun boodschap aan Klaasje: minder denken. Slaagt ze in die persoonlijke missie en vindt ze haar oude vorm terug? Of wordt Klaasje genekt door het slaaptekort?
Nu de rekruten fysiek op hun limiet zitten en hun mentale grens hebben opgezocht, gaat de opleiding een nieuwe fase in. De kennis en vaardigheden die ze de afgelopen dagen hebben opgedaan, moeten ze nu in realistische situaties toepassen. Om te testen of ze te allen tijde hun kalmte kunnen bewaren, laten de chefs de groep kennismaken met aanvalshonden. Eén voor één kruipen de rekruten in een dik beschermend pak en worden ze aangevallen door de Mechelse herders van de Special Forces. Vooral Karine, die als kind door een hond werd gebeten, moet haar angsten recht in de ogen kijken.
Na een les apneuduiken in het meer langs het basecamp, gaan de chefs nog een stap verder om de koelbloedigheid van de rekruten te testen: “Welcome to the warzone.” Er wordt niet alleen oorlog gevoerd in bossen, woestijnen en open gebieden, maar ook in de bebouwde kom. De grootste vijand daar? Tanks. Die zijn impressionant en zwaar beschermd, maar… niet onoverwinnelijk. Tijd voor een indrukwekkende en angstaanjagende les ‘tankgewenning’. Kunnen de rekruten hun kalmte en focus bewaren wanneer er zo’n monster op hen afrolt?
Op dag drie van de Special Forces-opleiding nadert de fysieke fase haar ontknoping. Na een reeks individuele testen, volgt nu een teamopdracht. “De rekruten hebben bewezen wat ze fysiek op zichzelf waard zijn. Nu moeten ze dat ten dienste stellen van het team. We willen zien dat iedereen alles aan het team geeft”, aldus chef Blom. De meedogenloze Devil Run is de proef bij uitstek om te testen hoe goed de rekruten kunnen samenwerken. Het wordt letterlijk en figuurlijk een loodzware missie. De rekruten moeten zo snel mogelijk een hoop zwaar materiaal zoals balken, banden, tonnen en bidons aan de overkant van de mijnterril krijgen. Klaasje neemt het voortouw en probeert orde in de chaos te scheppen, maar raakt gefrustreerd wanneer niemand naar haar luistert. Bovendien krijgt ze een uitbrander van de chefs. “Leiding geven is niet hetzelfde als baas spelen”, klinkt het streng. Maar ook bij Jo hakt de Devil Run er zowel fysiek als mentaal stevig in.
De boodschap van de chefs komt hard aan bij Klaasje, die steeds meer last krijgt van de aanhoudende slaapdeprivatie. Maar veel tijd om te bekomen krijgt ze niet. De Devil Run markeerde het einde van de fysieke fase van de opleiding, in een volgende fase leren de rekruten omgaan met angst, stress en discomfort. Eén voor één worden de rekruten een hangar ingeleid, terwijl de anderen buiten moeten wachten. De wachtende rekruten horen het geschreeuw en geproest van hun kompanen uit de hangar en vrezen het ergste: “Die wordt gefolterd, mannen. Dit is de verdrinkingsdood. Ik heb echt schrik.” In werkelijkheid worden ze onderworpen aan de zogenaamde caged proef. Op de bodem van een 2,5m diep reservoir met ijskoud water ligt een kalasjnikov in vijf stukken. Die moeten de rekruten opduiken en weer in elkaar steken. Een traliehek op het reservoir laat echter maar enkele centimeters ruimte om boven het wateroppervlak te ademen. “Dat er rekruten gaan panikeren is heel menselijk. Maar wie zich laat meeslepen door die paniek, dat zijn mensen die wij niet kunnen gebruiken”, klinkt het bij de chefs. Enkele rekruten raken verwikkeld in een bikkelharde strijd met zichzelf en het ijskoude water. Slagen ze erin hun angsten te overwinnen?
De opeenvolging van fysiek en mentaal uitputtende proeven laat zich bij alle rekruten voelen. Vooral bij Klaasje begint het door te wegen en is de caged proef een kantelpunt. Volledig verkleumd komt ze weer aan in het kamp. Ze is zo vermoeid dat ze steeds meer verward raakt en moeite heeft om realiteit van fictie te onderscheiden. Ze twijfelt er zelfs aan of ze de medic mag vertrouwen die haar een pijnstiller aanbiedt voor de pijn in haar lies. Het vreemde gedrag van Klaasje is de andere rekruten niet ontgaan. Ze maken zich zorgen om haar mentale gezondheid: “Ze is er precies niet meer 100 procent bij, ze is echt verward. Ze slaat wartaal uit.”
De eerste 24 uur van de Special Forces-opleiding waren meteen een wake-upcall voor Cerina Marchetta en Nono Wauters. “In normale omstandigheden geef ik niet op. Ik wil laten zien aan mijn kinderen dat je niet mag opgeven en dat je hard moet werken als je iets wil bereiken”, klinkt het vastberaden bij Cerina. “Ik wil gewoon trots zijn op mezelf. Ik hoop dat ik de kracht vind om door te zetten. Mijn papa zegt altijd: mindset is key. En ik geloof dat ook. Je kan veel verder gaan dan je zelf denkt”, zegt Nono. Vol goede moed proberen ze dus weer op koers te geraken in de volgende opdracht: een zwem- en kajakparcours binnen 100 minuten afleggen. Terwijl Thomas Van der Plaetsen bliksemsnel van start gaat en Klaasje Meijer verrassend sterk presteert, kampt Maksim Stojanac met een pijnlijke schouderblessure. Cerina wordt intussen opnieuw streng op de vingers getikt door de chefs…
Nog voor Cerina de berisping kan verwerken, volgt het startschot voor een nieuwe uitdaging: een echte Special Forces-klassieker. Tijdens de ‘follow me’ lijkt de opdracht eenvoudig: gewoon volgen. Met rugzakken van meer dan 15 kilo lopen de rekruten een ontsnappingsroute door het bos, waarbij de chef het tempo bepaalt. Ze weten wanneer de mars begint, maar niet wanneer die eindigt. Rusten is geen optie tijdens deze karaktertest. Lopen en zwijgen, dus. Diep in de bossen van Estland hebben de rekruten alle moeite om chef Greg bij te benen. Cerina kan zich maar moeilijk overgeven aan de onzekerheid van de opleiding en verliest kostbare energie aan haar frustraties. Nono heeft steeds meer pijn en wordt door de groep vooruit gesleurd. Ook Jo ziet zijn enthousiasme wegebben na herhaaldelijke opmerkingen over zijn gedrag.
Voor de laatste individuele fysieke testen hebben de rekruten al hun laatste krachten nodig. Ze krijgen 12 minuten om een vuurtoren met een hoogte van vijftig meter met een touwladder te beklimmen. Chef Blom geeft het voorbeeld en schiet als een pijl omhoog. “Je gaat moeten opletten, ze is bijna sneller dan u”, klinkt het bij de andere chefs wanneer Klaasje aan de beurt is. Ze klimt bijna even snel als chef Blom en maakt zo diepe indruk op de chefs. Andere rekruten krijgen het dan weer zwaar door verzurende spieren en hoogtevrees, of zoals sommigen het liever noemen: ‘afgrondvrees’, ‘valvrees’ of zelfs ‘doodgaanvrees.’
“Het is dag twee. Het is mooi dat jullie hier samen zijn, maar niet iedereen zal het einde halen. Soms starten we met 48 mannen en eindigen we met 3 of 4,” waarschuwde chef Greg nog eerder die dag. Profetische woorden, want tegen het einde van de dag moeten enkele rekruten onherroepelijk afhaken…
Nono Wauters, Faroek Özgünes, Jo Hens, Jean Janssens, Hanne Claes, Jonas Decleer, Karine Claassen, Thomas Van Der Plaetsen, Klaasje Meijer, Maksim Stojanac en Cerina Marchetta gaan alle grenzen voorbij in een nieuw seizoen van Special Forces bij VTM. Aan de grens van Europa wordt een voormalig strafkamp uit de Sovjet-Unie, de Rummu-gevangenis, een week lang hun thuisbasis. In die brute, bosrijke wildernis van Estland gaan ze niet alleen over hun fysieke pijngrens, maar worden ze ook mentaal tot het uiterste gedreven.
Tijdens de loodzware militaire training confronteren ex-special forces chef Blom, Bram, Greg én de Estse operator Rob de rekruten non-stop met hun diepste angsten en persoonlijke demonen. “Deze kans om van de Special Forces-mindset te proeven is écht uniek. Hoelang ze blijven, maakt eigenlijk niet uit. Het gaat erom wat ze er voor zichzelf uithalen: ze moeten zichzelf recht in de ogen kunnen kijken en aanvaarden wie ze écht zijn”, aldus Chef Blom. Wie heeft de kracht om grenzen te verleggen en stijgt boven zichzelf uit wanneer dat onmogelijk lijkt?
Deze 11 bekende Vlamingen zoeken hun grenzen op:
Thomas Van der Plaetsen – tienkamper
“De dingen die het leven de moeite waard maken en blijvend voldoening geven, zijn altijd moeilijk. Het gaat altijd om overwinnen. Wat ik het engst vind, is de controle verliezen. Niet weten wat er gebeurt, hoe lang het nog duurt, of wat erna komt… Dat is de setting waarin je je breekpunten ontdekt. En wat dan? Wie ben je op het moment dat je breekt?”
Faroek Özgünes – journalist
“Als je deel wil uitmaken van de Special Forces, moet je het beste van jezelf geven. Je wil niet achterblijven en samenwerken met de groep. Maar als het erop aankomt, moet je ook zelf je mannetje kunnen staan. Ik verwacht niet dat ze op mijn 60ste nog gaan zeggen: ‘Proficiat, je mag lid worden van de Special Forces’. Maar ik wil ook niet afgerekend worden op mijn leeftijd. Mentaal maak ik me minder zorgen, maar ik ben wel bang om fysiek te breken.”
Jean Janssens – acteur
“Ik ben eigenlijk een vrij angstig persoon, dus ik heb wel stress voor ‘the unknown’ waarmee we geconfronteerd gaan worden. Maar ik geloof ook dat je jezelf pas écht leert kennen buiten je comfortzone, daar kan je groeien. Mijn doel is uiteraard om het einde te halen. Maar dit avontuur zal voor mij ook geslaagd zijn als ik weet dat ik alles gegeven heb en mijn eigen limieten heb opgezocht.”
Jonas Decleer – sportanker
“In mijn job heb ik geleerd om met stress om te gaan. Het nieuws is live: je kan niets opnieuw doen. Als je een fout maakt, moet je die meteen rechtzetten en in een fractie van een seconde beslissen wat je doet. Ik hoop dat ik die kalmte kan bewaren tijdens de opleiding en dat die me kan helpen.”
Jo Hens – zanger en acteur
“Ik moet toegeven dat ik van nature altijd een beetje een opgever was. Als iets me niet helemaal lag, stopte ik er makkelijk mee. Maar ik geloof ook dat je tot veel meer in staat bent dan je zelf denkt. Daar heb ik hard aan gewerkt. Ik wil ervaren dat als ik ergens in geloof en er écht voor ga, ik het ook kan. Dat wil ik hier graag ontdekken.”
Hanne Claes – atlete
“Mijn leven draaide altijd rond het verleggen van grenzen, maar dit is iets totaal anders. Ik wil ontdekken waartoe ik in staat ben zonder het label van atlete, zonder structuur, zonder controle. In de topsport leer je om lichaam en geest optimaal te verzorgen: met de juiste slaap, voeding, kinesitherapie en recovery. Nu kom ik in een situatie terecht waarin niets daarvan aanwezig is, integendeel zelfs. Ik ben benieuwd hoe diep ik kan gaan, of ik op nieuwe grenzen bots, en welke kanten van mezelf ik zal ontdekken die ik tot nu toe nog niet kende.”
Nono Wauters – student en tv-gezicht
“Tijdens de opleiding maakt het niet uit wie je bent, wat je doet of waar je vandaan komt. Iedereen begint met een blanco blad en wordt gelijk behandeld. Dat vind ik net zo leuk aan Special Forces. Je bent niet ‘de zoon van’, niet ‘Wauters’, en ook niet ‘Nono’. Je bent gewoon een nummer. Iedereen is gelijk, en je moet zelf bewijzen wie je bent. Ondanks een hardnekkige blessure heb ik daar keihard voor getraind, en ik kan alleen maar hopen dat ik er klaar voor ben.”
Karine Claassen – presentatrice en documentairemaakster
“Ik ben het beu om mezelf klein te houden en in bepaalde hokjes te duwen. Ik wil gewoon zijn wie ik ben. Deze opleiding komt op een mooi moment in mijn leven. Ik heb lang geworsteld met mezelf. Maar ik heb hard aan mezelf gewerkt en nu zie ik mijn potentieel. Ik voel een vuur in mij branden. Dat wil ik hier loslaten, en zowel fysiek als mentaal vertrouwen in mezelf tonen. Mijn doel is om dit af te maken en ik denk ook dat ik dat kan. Dat zijn grote woorden, hé (lacht).”
Cerina Marchetta – jurylid Huis Gemaakt en eigenares bouwbedrijf
“Mentaal ben ik sterk, dat weet ik. Maar dat is in normale omstandigheden. Hoe zal dat zijn als ik geen slaap krijg, honger heb en compleet uitgeput ben? Hoe sterk blijf ik dan nog? Daar ben ik heel benieuwd naar. Ik besef dat het heel zwaar zal worden. Maar het gaat ook een verademing zijn om gewoon ‘te doen’ en voor een keer niet zelf de touwtjes in handen te hebben.”
Maksim Stojanac – zanger en acteur
“Ik zit in een luxepositie, op een troon. Ik mag optreden en de dingen doen die ik graag doe. Het lijkt alsof niets mij kan raken. Maar nu wil ik de realiteit keihard in mijn gezicht krijgen. Ik ga elke millimeter van mijn lichaam en brein moeten geven om die missies te voltooien. En daar kijk ik naar uit. Ik wil afgemat worden.”
Klaasje Meijer – actrice en fluitiste
“Ik geloof er heilig in dat deze opleiding maskers doet afvallen. De operatoren prikken dwars door mensen heen. Ik weet dat het zwaar wordt, maar geloof ook dat je veel leert als je je grenzen opzoekt. Persoonlijke groei is pas mogelijk als het oncomfortabel wordt. Mijn ambitie is om tot het uiterste te gaan en grenzen te verleggen. En ik hoop vurig dat de chefs op het einde van de rit tegen me zeggen dat ik geschikt ben voor de opleiding. Maar goed… Ik blijf natuurlijk een kleine meid hè.”
Special Forces, binnenkort bij VTM en vanaf maandag 11 augustus bij Streamz.
Nono Wauters, Faroek Özgünes, Jo Hens, Jean Janssens, Hanne Claes, Jonas Decleer, Karine Claassen, Thomas Van Der Plaetsen, Klaasje Meijer, Maksim Stojanac en Cerina Marchetta gaan alle grenzen voorbij in een nieuw seizoen van Special Forces bij VTM. Aan de grens van Europa wordt een voormalig strafkamp uit de Sovjet-Unie, de Rummu-gevangenis, een week lang hun thuisbasis. In die brute, bosrijke wildernis van Estland gaan ze niet alleen over hun fysieke pijngrens, maar worden ze ook mentaal tot het uiterste gedreven.
Tijdens de loodzware militaire training confronteren ex-special forces chef Blom, Bram, Greg én de Estse operator Rob de rekruten non-stop met hun diepste angsten en persoonlijke demonen. “Deze kans om van de Special Forces-mindset te proeven is écht uniek. Hoelang ze blijven, maakt eigenlijk niet uit. Het gaat erom wat ze er voor zichzelf uithalen: ze moeten zichzelf recht in de ogen kunnen kijken en aanvaarden wie ze écht zijn”, aldus Chef Blom. Wie heeft de kracht om grenzen te verleggen en stijgt boven zichzelf uit wanneer dat onmogelijk lijkt?
Deze 11 bekende Vlamingen zoeken hun grenzen op:
Thomas Van der Plaetsen – tienkamper
“De dingen die het leven de moeite waard maken en blijvend voldoening geven, zijn altijd moeilijk. Het gaat altijd om overwinnen. Wat ik het engst vind, is de controle verliezen. Niet weten wat er gebeurt, hoe lang het nog duurt, of wat erna komt… Dat is de setting waarin je je breekpunten ontdekt. En wat dan? Wie ben je op het moment dat je breekt?”
Faroek Özgünes – journalist
“Als je deel wil uitmaken van de Special Forces, moet je het beste van jezelf geven. Je wil niet achterblijven en samenwerken met de groep. Maar als het erop aankomt, moet je ook zelf je mannetje kunnen staan. Ik verwacht niet dat ze op mijn 60ste nog gaan zeggen: ‘Proficiat, je mag lid worden van de Special Forces’. Maar ik wil ook niet afgerekend worden op mijn leeftijd. Mentaal maak ik me minder zorgen, maar ik ben wel bang om fysiek te breken.”
Jean Janssens – acteur
“Ik ben eigenlijk een vrij angstig persoon, dus ik heb wel stress voor ‘the unknown’ waarmee we geconfronteerd gaan worden. Maar ik geloof ook dat je jezelf pas écht leert kennen buiten je comfortzone, daar kan je groeien. Mijn doel is uiteraard om het einde te halen. Maar dit avontuur zal voor mij ook geslaagd zijn als ik weet dat ik alles gegeven heb en mijn eigen limieten heb opgezocht.”
Jonas Decleer – sportanker
“In mijn job heb ik geleerd om met stress om te gaan. Het nieuws is live: je kan niets opnieuw doen. Als je een fout maakt, moet je die meteen rechtzetten en in een fractie van een seconde beslissen wat je doet. Ik hoop dat ik die kalmte kan bewaren tijdens de opleiding en dat die me kan helpen.”
Jo Hens – zanger en acteur
“Ik moet toegeven dat ik van nature altijd een beetje een opgever was. Als iets me niet helemaal lag, stopte ik er makkelijk mee. Maar ik geloof ook dat je tot veel meer in staat bent dan je zelf denkt. Daar heb ik hard aan gewerkt. Ik wil ervaren dat als ik ergens in geloof en er écht voor ga, ik het ook kan. Dat wil ik hier graag ontdekken.”
Hanne Claes – atlete
“Mijn leven draaide altijd rond het verleggen van grenzen, maar dit is iets totaal anders. Ik wil ontdekken waartoe ik in staat ben zonder het label van atlete, zonder structuur, zonder controle. In de topsport leer je om lichaam en geest optimaal te verzorgen: met de juiste slaap, voeding, kinesitherapie en recovery. Nu kom ik in een situatie terecht waarin niets daarvan aanwezig is, integendeel zelfs. Ik ben benieuwd hoe diep ik kan gaan, of ik op nieuwe grenzen bots, en welke kanten van mezelf ik zal ontdekken die ik tot nu toe nog niet kende.”
Nono Wauters – student en tv-gezicht
“Tijdens de opleiding maakt het niet uit wie je bent, wat je doet of waar je vandaan komt. Iedereen begint met een blanco blad en wordt gelijk behandeld. Dat vind ik net zo leuk aan Special Forces. Je bent niet ‘de zoon van’, niet ‘Wauters’, en ook niet ‘Nono’. Je bent gewoon een nummer. Iedereen is gelijk, en je moet zelf bewijzen wie je bent. Ondanks een hardnekkige blessure heb ik daar keihard voor getraind, en ik kan alleen maar hopen dat ik er klaar voor ben.”
Karine Claassen – presentatrice en documentairemaakster
“Ik ben het beu om mezelf klein te houden en in bepaalde hokjes te duwen. Ik wil gewoon zijn wie ik ben. Deze opleiding komt op een mooi moment in mijn leven. Ik heb lang geworsteld met mezelf. Maar ik heb hard aan mezelf gewerkt en nu zie ik mijn potentieel. Ik voel een vuur in mij branden. Dat wil ik hier loslaten, en zowel fysiek als mentaal vertrouwen in mezelf tonen. Mijn doel is om dit af te maken en ik denk ook dat ik dat kan. Dat zijn grote woorden, hé (lacht).”
Cerina Marchetta – jurylid Huis Gemaakt en eigenares bouwbedrijf
“Mentaal ben ik sterk, dat weet ik. Maar dat is in normale omstandigheden. Hoe zal dat zijn als ik geen slaap krijg, honger heb en compleet uitgeput ben? Hoe sterk blijf ik dan nog? Daar ben ik heel benieuwd naar. Ik besef dat het heel zwaar zal worden. Maar het gaat ook een verademing zijn om gewoon ‘te doen’ en voor een keer niet zelf de touwtjes in handen te hebben.”
Maksim Stojanac – zanger en acteur
“Ik zit in een luxepositie, op een troon. Ik mag optreden en de dingen doen die ik graag doe. Het lijkt alsof niets mij kan raken. Maar nu wil ik de realiteit keihard in mijn gezicht krijgen. Ik ga elke millimeter van mijn lichaam en brein moeten geven om die missies te voltooien. En daar kijk ik naar uit. Ik wil afgemat worden.”
Klaasje Meijer – actrice en fluitiste
“Ik geloof er heilig in dat deze opleiding maskers doet afvallen. De operatoren prikken dwars door mensen heen. Ik weet dat het zwaar wordt, maar geloof ook dat je veel leert als je je grenzen opzoekt. Persoonlijke groei is pas mogelijk als het oncomfortabel wordt. Mijn ambitie is om tot het uiterste te gaan en grenzen te verleggen. En ik hoop vurig dat de chefs op het einde van de rit tegen me zeggen dat ik geschikt ben voor de opleiding. Maar goed… Ik blijf natuurlijk een kleine meid hè.”
Wat hebben zanger Maksim Stojanac, ex-K3’tje Klaasje Meijer en Huis Gemaakt-jurylid Cerina Marchetta écht in hun mars? Dat mogen ze bewijzen in het nieuwe seizoen van Special Forces, dit najaar bij VTM. Samen met 8 andere rekruten verleggen ze hun mentale en fysieke grenzen tijdens een loodzware militaire training. Een week lang worden ze door vier voormalige Special Forces-operatoren non-stop geconfronteerd met hun angsten en tekortkomingen. Wie overwint zijn demonen en stijgt boven zichzelf uit? “Iemand breken is niet moeilijk, we proberen iemand op te bouwen. We willen ze ergens brengen waar ze nooit dachten te geraken”, aldus Chef Blom.
Dit zijn de eerste rekruten in het nieuwe seizoen van Special Forces:
Maksim Stojanac: “Ik zit in een luxepositie, op een troon. Ik mag optreden en de dingen doen die ik graag doe. Het lijkt alsof niets mij kan raken. Maar nu wil ik de realiteit keihard in mijn gezicht krijgen. Ik ga elke millimeter van mijn lichaam en brein moeten geven om die missies te voltooien. En daar kijk ik naar uit. Ik wil afgemat worden.”
Cerina Marchetta: “Mentaal ben ik sterk, dat weet ik. Maar dat is in normale omstandigheden. Hoe zal dat zijn als ik geen slaap krijg, honger heb en compleet uitgeput ben? Hoe sterk blijf ik dan nog? Daar ben ik heel benieuwd naar. Ik besef dat het heel zwaar zal worden. Maar het gaat ook een verademing zijn om gewoon ‘te doen’ en voor een keer niet zelf de touwtjes in handen te hebben.”
Klaasje Meijer: “Ik geloof er heilig in dat deze opleiding maskers doet afvallen. Iedereen zal tot de kern moeten gaan. De Special Forces-operatoren prikken dwars door mensen heen. Ik weet dat het zwaar wordt, maar geloof ook dat je veel leert als je je grenzen opzoekt. Persoonlijke groei is pas mogelijk als het oncomfortabel wordt. Mijn ambitie is om tot het uiterste te gaan en grenzen te verleggen. En ik hoop vurig dat de chefs op het einde van de rit tegen me zeggen dat ik geschikt ben voor de opleiding. Dat zou het mooiste zijn: zo’n schouderklopje van de chefs. Maar goed… Ik blijf natuurlijk een kleine meid hè.”
Welke andere rekruten zich aan de mentale en fysieke proeven van de Special Forces onderwerpen en wanneer VTM het nieuwe seizoen uitzendt, wordt later bekendgemaakt.
Een verleidingsoffensief, een nieuwe verrader, een verbannen verrader en een tweede verleidingspoging: de aflevering van De Verraders stond vanavond weer bol van de plottwists. Nadat met Walter De Donder een eerste verrader het spel moest verlaten, schakelden overblijvers Klaasje Meijer en Bart Appeltans over op een nieuw tactisch plan. Ze startten een verleidingsoffensief om Guy T’Sjoen te doen overstappen naar het verraderskamp. Een vraag waar hij niet over twijfelde. Lang bleven de verraders echter niet met drie, want aan de Ronde Tafel werd Klaasje meedogenloos verbannen. Een nieuwe verleidingspoging werd ingezet en deze keer richtten Bart en kersvers collega Guy hun pijlen op “de queen van het spel”: Charlotte Van Brabander. Gaat ook zij straks overstag om zich aan te sluiten bij de verraders?
“Ik had graag nog een dagje rust als verwarde en zoekende bondgenoot, maar als je zo’n uitnodiging krijgt dan weiger je niet”, reageerde Guy toen hij gevraagd werd als verrader. “Er gaan nu duizend dingen door mijn hoofd. Duizend plannetjes die ik had, maar nu in het water vallen. Ik moet mij focussen om me nog steeds als bondgenoot te gedragen, alsof dit moment niet is gebeurd. Het is fijn om als verrader controle te hebben en de zaken te manipuleren en bepalen. Ik zou ver gaan om het spel te winnen. Mijn nieuwe rol als verrader vraagt natuurlijk een grotere alertheid dan de voorbije dagen. Nu weegt elk woord zwaarder.”
Bekijk de verleiding van Guy hier:
De drie kersverse verraders stonden meteen voor een moeilijke opgave: de verdenking van Klaasje weghalen. Zij liep sinds de vorige Ronde Tafel erg in het vizier en had 24 uur de tijd om de aandacht van zich af te leiden en verdeeldheid te zaaien. Iets waar ze als verrader niet in slaagde. Aan de Ronde Tafel schreven 13 groepsleden – onder wie ook collega’s Bart en Guy – haar naam op en werd ze verbannen uit het kasteel.
“Ik heb allereerst heel erg genoten van het spel en om jullie allemaal te leren kennen. Ik ben wel echt teleurgesteld in veel mensen vanavond. Ik vind velen meelopers die zich hebben laten bespelen”, speelde Klaasje het spel nog mee tot op het allerlaatste moment. Tot ze haar ware identiteit prijs gaf. “Ik zal nu bekendmaken dat ik een… verrader was! Er valt echt een last van mijn schouders. Ik ben ook oprecht een beetje verdrietig, maar ga vooral heel goed slapen en eindelijk met een gerust hart omdat ik me niet meer de hele tijd anders moet voordoen dan ik werkelijk ben.”
Bekijk verbanning van Klaasje hier:
Twee verraders zijn nu onherroepelijk uit het kasteel verbannen. Maar als het verraad in een hoek wordt gejaagd, dan kan het gekke sprongen nemen. Overblijvers Bart en Guy zetten de verleiding van Charlotte in, maar zij twijfelt. Stapt ze uiteindelijk over naar de kant van het kwade?
De chaos is losgebarsten in het kasteel van De Verraders. Vorige week heerste er euforie aan de ronde tafel nadat de bondgenoten met Walter De Donder een eerste verrader uit het spel verbanden. Hij had het kasteel nog niet verlaten, of de volgende aanval werd al ingezet. Dat werd er één op mede-verrader Klaasje Meijer. Een kleine onoplettendheid van haar werd opgemerkt door Charlotte Van Brabander, die meteen zeker was: “Klaasje! Klaasje is verdacht!”. Nu zondag 8 oktober lijkt het dan ook heet te worden onder de voeten van Klaasje.
“Ik zit in de gevarenzone en dat is heel vervelend, maar ik heb enkele mensen aan mijn kant”, beseft Klaasje. “Mensen gaan vragen stellen en ik ga misschien ook aangevallen worden aan de ronde tafel, maar ik ga het gewoon dom spelen. Ik ga spelen dat ik in de war en heel vermoeid ben, wat ook klopt. We zullen zien hoe het allemaal zal lopen.” Klaasje gooit bij verschillende bondgenoten alvast al haar charmes in de strijd om de verdenking weg te halen. En ondertussen rijzen er ook nieuwe verdachten. Kan ze het tij doen keren?
Het wordt zondag ook heet onder de voeten van de bondgenoten. Verraders Klaasje en Bart stonden ‘s nachts voor een moeilijke keuze: plegen ze een tweede moord of verleiden ze een bondgenoot om over te stappen naar het verraderskamp? De verraders leken voor dat laatste te kiezen en richtten hun pijlen op Charlotte of Guy. Stapt één van hen over naar het andere kamp of moeten Klaasje en Bart alsnog een nieuwe strategie bedenken? Bij het ontbijt ontdekken de bondgenoten welke keuze de verraders hebben gemaakt. Ook daar is chaos troef wanneer er één stoel lijkt te ontbreken. Is er dan toch een moord gepleegd?
De derde aflevering van De Verraders werd vanavond een rollercoaster van emoties. Vroeg in de ochtend kwamen de bondgenoten het slachtoffer van de dodenlijst te weten, die als eerste door de verraders werd vermoord. Dat bleek Nora Gharib te zijn. Zij verscheen niet meer aan het ontbijt en moest het kasteel verlaten. De shock van de eerste moord maakte ‘s avonds plaats voor pure eurofie. Aan de ronde tafel slaagden de bondgenoten er immers in om een eerste verrader te liquideren en te verbannen uit het kasteel. Walter De Donder kwam door een verandering van tactiek plots in het vizier van de groep en maakte zich steeds meer verdacht. Aan de ronde tafel stemden tien bondgenoten hem naar huis.
Dat ze als eerste het spel zou moeten verlaten kwam voor Nora Gharib niet geheel onverwacht. “Ik dacht het al”, klonk het toen Staf haar het slechte nieuws meedeelde. “Ik ben veel te actief als bondgenoot en dat willen de verraders natuurlijk niet. Misschien had ik wel iemand door of had iemand van de verraders het gevoel dat ik hen doorhad? Ik weet het niet. Sinds gisteren denk ik aan Klaasje, Walter en Hans of Jelle. Ik heb de kans niet gekregen om ze eruit te halen en denk dat ze weten dat ik het binnen twee dagen misschien wel zekerder zou weten.”
Verrader Walter De Donder koos vanavond plots voor een verandering van tactiek. Hij besloot zich meer in de groep te mengen om minder verdacht te lijken. Die plotse ommezwaai had echter een averechts effect en maakte Walter bij veel bondgenoten extra verdacht. Dat bleef niet zonder gevolgen aan de ronde tafel. “Het is me opgevallen dat er iemand is die heel weinig op zoek lijkt”, klonk het in het betoog van Hendrik Vos. “Walter wandelt, drinkt een biertje, leest, is heel aanwezig en luistert veel, maar Walter mengt zich niet in de gesprekken. Iemand die op het ene moment kabouter is en op het andere moment burgemeester, kan ook een verrader zijn.” Het verweer van Walter mocht niet baten. Met tien stemmen werd hij uit het kasteel verbannen. Aan de ronde tafel barstte gejuich los nu de eerste verrader is uitgeschakeld.
“Lieve collega’s. Ik vond het hier heel aangenaam. Ik heb hele interessante mensen leren kennen, ik ben getuige geweest van een spannend spel. Ik was met veel plezier één van jullie verraders”, klonk het toen Walter zijn echte identiteit bekendmaakte. “Iemand die een wedstrijd speelt wil ze natuurlijk winnen. Ik heb ze niet gewonnen, dus dat is jammer. Ik ben een beetje teleurgesteld, maar het is een spel.”
Bekijk verbanning van Walter De Donder hier:
Met de verbanning van de eerste verrader is het hek helemaal van de dam. Door een onoplettendheid van Klaasje bestempelde Charlotte haar aan de ronde tafel meteen als nieuwe hoofdverdachte. “Charlotte hield zich niet in om meteen the next victim te verspreiden. Charlotte is echt een kanon, niet te geloven“, klonk het bij verrader Bart Appeltans. Voor de verraders breken spannende tijden aan. Ze konden ervoor kiezen om een nieuwe moord te plegen of… proberen iemand van de bondgenoten te verleiden om ook een verrader te worden. Klaasje en Bart kozen dat laatste en richten hun pijlen op twee potentiële nieuwe verraders: verleiden ze Guy of Charlotte? En gaat hij of zij als bondgenoot in op de uitnodiging, of moeten de verraders alsnog een moord plegen in het kasteel?
