Final Four: de balans

’t Is gebeurd. In een nokvol Sportpaleis zijn de Telenet Giants Antwerp op een fraaie derde plaats geëindigd in de Final Four. Een stevige prestatie. Zeker wetende dat er nooit eerder een Belgische ploeg zo ver doorstootte op het Europese niveau. Vrijdagavond was Tenerife een maatje te sterk. Zondag werd de maat genomen van de Duitse Bambergers. Ze vielen letterlijk door de mand in Final Four-land. Moraal van het verhaal: Met een bronzen plak keerden de Antwerpse reuzen tevreden terug naar huis.

En toch … zijn er enkele bemerkingen, die je niet over het hoofd mag zien. Ik wil hoegenaamd mijn lof voor de Telenet Giants Antwerp niet onder stoelen of banken steken. Doe het maar wat Moors en zijn kornuiten hebben geflikt! Ze lieten heel Vlaanderen kennismaken met een sport, die ondanks een aanwezigheid van 2x 17000 mensen in het Sportpaleis  niet wordt erkend in ons Belgenlandje. De Giants hebben het Belgische basketbal op de kaart gezet. Zowel organisatorisch als spelgewijs. Alleen maakt één zwaluw de lente nog niet. De kloof met de Italiaanse en Spaanse competities is nog steeds aanwezig. Dat werd vrijdag jammer genoeg duidelijk op het parket tegen Tenerife. Maar je moet geen oude koeien uit de gracht halen.

Na de beker en de bronzen plak op Europees niveau is nu het belangrijkste de race naar het opperste kroontje in België. Kunnen ze Oostende na 2 eeuwen dominantie eindelijk van de troon stoten? Het zou een stiefmoederlijke competitie zoals de Belgische hoedanook wat extra kleur geven.

Toekomstgericht is het alleen te hopen dat de Giants hun plekje aan de Belgische top hebben bemachtigd. In de betere dagbladen wordt al duchtig gespeculeerd over het vertrek van vier spelers en de coach Roel Moors. Kiezen ze eieren voor hun geld en opteren ze voor de vlucht naar het buitenland of opteren ze voor de bevestiging in eigen land? Want na een boerenjaar zoals dit … moet de bevestiging volgen. Pas dan mag men de naam GIANT-esk in het vet noteren.

Foto: Serch Carrière Images

 

 

The Final Four, The Little Rubit en de zegen van San Miguel

De Final Four van de Champions League in het Antwerpse Sportpaleis. Het is en blijft een uniek gegeven. Zeker omdat het voor de eerste keer is sinds de koeien kunnen loeien en de meisjes korte rokjes dragen dat een Belgische basketbalploeg zo ver is doorgestoten naar de apotheose van een Europees clubtoernooi. Bamberg, Tenerife en Bologna waren de grote challengers. Telenet Giants Antwerp leek de ultieme underdog te zijn.

De kogel is nu door de kerk. Met de finale Bologna – Tenerife krijgen we zondagavond een zuiders geladen duel voor de cup met de grote oren. Eerlijk is eerlijk. Het is driedubbel verdiend dat deze Italiaanse ploeg en de ploeg van Gillet om de ultieme eer en glorie strijden.

De analyse over de halve finales is kort en krachtig. De kans is bijzonder groot dat we nog 40 jaar mogen wachten om hierop een vervolg krijgen. Tonnen respect voor hetgeen de Telenet Giants Antwerp hebben gerealiseerd. Het blijft een huzarenstukje in het land der blinden. Hoe is het mogelijk dat zelfs drie competitiewedstrijden van de Belgische basketbalcompetitie op hetzelfde moment als de apotheose van één van de grootste Europese competities kunnen gespeeld worden? Wake up, Belgische basketbalbond. Tegen de enorm lepe Spanjaarden van Tenerife werd duidelijk waar het ‘angeltje’ zat. Coach Txus van Tenerife had Roel Moors zijn werk grondig geanalyseerd. De Antwerpse sterren Lee en Bako werden compleet geneutraliseerd. Daar hadden de Antwerpse reusjes geen antwoord op. Bako en Lee waren een schim van zichzelf. Een vraag, die verschillende Giants zich mogen stellen: Zijn ze nu al klaar voor de stap naar het buitenland of zouden ze nog beter een jaartje rijpen in Giantsland. Want in de Lotto Arena speelt er een ploeg met heel veel capaciteiten en groeipotentieel. Het DNA van Ajax met de grinta van Malinwa staat synoniem voor het herontdekte DNA van de Giants. Alleen dreigt de leegloop na dit Champions League-avontuur. Begint alles voor de Giants terug opnieuw na dit seizoen? Het doembeeld duikt steeds feller op.

Het voorprogramma tussen Bologna en Bamberg was een maat voor niets. Vanuit Duitse hoek was het zelfs een halve finale Champions League-onwaardig. Hoe hebben zij in hemelsnaam Athene eruit gespeeld. Het spel op het terrein was om te huilen. Naast mij zat er een uit de kluiten gewassen Duits trommelaartje. Hij kon het niet beter omschrijven dan in het vijfhonderdvoud ‘Scheisse’ te roepen en tussendoor proefde hij duchtig van zijn pils. Samen met mijn pa heb ik wellicht de Duitse televisie gehaald met 2 groene oorstopjes in mijn oren. Zo heldhaftig ging hij te keer. De Fashion Polizei zal geniepig glimlachen, wanneer ze ons op beeld zagen.

Tijdens de wedstrijd Bologna-Bamberg werd je meer afgeleid door de show die vlak voor onze neus afspeelde. Een vrouw met een shirt aan van speler Augustine Rubit stal met een enorm levendig zoontje de show. Qua amusementswaarde was het 100x beter dan hetgeen er zich tijdens de eerste match op het terrein afspeelde. Als deze dame Mevrouw Rubit was, is zij voor mij nu al de WAG van de Final Four. The Little Rubit is ongetwijfeld de Bamberg-ster in 2035.

Een pronostiekje voor de finale: Dos Cervezas Por Favor en E Viva Espana zal de bovenhand halen. Met de ultieme zegen van Tenerife-speler San Miguel.
Een Giants Bolognese zit er helaas niet in.

Bezoekje gebracht op 3/5/2019

Foto: Serch Carrière Images