De zintuigen van Kim Detollenaere

Tijdens mijn vele wandeltochten in eigen regio passeer ik wel eens langs Battel (tegen Mechelen). Vooral de gigantische rij boten, de passages langs de Zenne en het bijzonder fraaie natuurgebied ‘De Battelaer’ blijven me bij. Alleen zal Battel voor mij nooit meer hetzelfde betekenen sinds ik een poosje geleden een ontmoeting had met de mooiste aller Battelaers. Een korte voorstelling van Kim zegt genoeg. Haar naam is: Kim Detollenaere. Haar dagdagelijkse bezigheid: studente geneeskunde. Haar passie: een oog voor schoonheid. Haar droom: ooit een eigen privékliniek als plastisch chirurge opstarten. Haar zomerse bezigheid in 2017: deelnemen aan Miss Antwerpen.  Het oog heeft een nieuw pad ontdekt.

Ik ontmoette Kim in het centrum van Mechelen. De kermis was net de stad uit. We hadden afgesproken in een wijnbar. Daar had ik een zeer uitvoerig gesprek met deze Mechelse schone. Waarom droomt een jonge vrouw van een wereld van de plastische chirurgie? Het blijft met dit toekomstbeeld in mijn hoofd nogal gek om de stap richting Miss België te zetten. En toch, het leek alsof het voorbestemd was. In ons gesprek was het overduidelijk dat zintuigen een belangrijke plaats in haar leven hebben. Kim weet wat ze wil, ze heeft een eigen mening en heeft naast ‘oog voor schoonheid’ ook een bijzonder scherp ‘oog’ voor haar eigen toekomst. Ze wou met haar deelname eens wat anders in haar leven dan voortdurend achter de studieboeken zitten. Zeker als de stages er aankomen. Eens wat andere lucht ‘snuiven’ of ‘proeven’ van een andere wereld kan nooit geen kwaad.  Het ‘oog’ heeft het juiste pad ontdekt.

Van geneeskunde naar Miss België. Lenty Frans deed het haar voor. En waarom zou net in dit parcours Kims gevoel haar in de steek laten? De kans lijkt me zeer klein. Na die éne babbel ben ik er zeker van dat dit niet zal gebeuren. De ogen en de andere zintuigen wijzen duidelijk de weg.

Foto: privéarchief Kim Detollenaere

De klim van Den Battelaer

Wandelen … Het is de voorbije jaren een deel van mijn leven geworden. Regelmatig trek ik mijn wandelsloffies aan om het Antwerpse en Klein-Brabantse land van dichterbij te verkennen. Soms kom je van die pareltjes tegen, waar je normaal gezien weinig aandacht aan schenkt.

Neem nu de Lentetocht in Battel en omstreken. 28 km lang in Groot-Mechelen wandelen is een lust voor het oog. Zeker wanneer je door het natuurdomein van Den Battelaer in Battel trekt. Den Battelaer, een oud overstromingsgebied tussen de Zenne en het kanaal Leuven-Dijle, is een thuis voor veel planten en dieren, waaronder de blauwborst, krakeend en moeras-vergeet-me-nietjes. Op de dijken kan je fijn wandelen en speuren naar dieren en planten.

Ik was bij een eerdere wandeltocht al in Den Battelaer geweest. En toen was het ook al bijzonder fraai. Deze keer gaf een stralend lentezonnetje een extra pigment aan de wandeltocht. Alleen passeerde me nu wel langs de bijzondere stevige klim van Den Battelaer. En dat had ik deze keer wel geweten. Na een passage in het natuurdomein kwam er een bijzondere stevige Dijkmuur op de proppen. Eéntje waar je met kunst- en vliegwerk pas op kunt vliegen. Voor mij moest een prille zeventiger de Muur op. En dat was aandoenlijk om te zien. Het was met het nodige gepuf dat hij de muur bedwong.

En toen was ik aan de beurt. Ik ben geen evenwichtskunstenaar. Dat was ik vroeger niet en zal ik ook nooit meer worden. Met mijn lengte en zwaartepunt is het geen evidentie om deze muur te bedwingen. Tenslotte had ik mijn bandana thuis gelaten en ben ik Liekens en niet Pantani. Uiteindelijk ben ik er in geslaagd de Dijkwand te beklimmen, hetzij met de nodige handen en voetensetting. Alleen had ik één geruststelling. 100 meter verder zag ik de zeventiger op een bankje langs de waterkant zitten. Hij moest even uitblazen van de inspanning en genoot van het uitzicht. Wijsheid komt met de jaren, niet waar …