Arme Toon

Daar zat hij dan. De pijn verbijtend. Huilend van miserie. Goed beseffend dat een ‘kloteboom’ in een godverlaten Italiaans bos de rest van zijn seizoen had verprutst. Een mooie trui, enkele fraaie overwinningen in Baal en Niel. Het leek hem allemaal voor de wind te gaan. Toon Aerts had sprongen voorwaarts gemaakt en zijn visitekaartje bij de grote jongens afgegeven. En dan die éne boom. Weg was die droom.

Vorig jaar net geen WK. En nu ziet hij zijn droom in rook opgaan. Arme Toon. Geen kers op de taart, geen crème au beurre van een seizoen. De bondscoach moet het nu met één man minder stellen. De Europees kampioen wordt namelijk niet vervangen, want zijn schouder wilt niet mee. Je verdiende het niet, man … Toon Aerts: de ideale kerel voor een robuuste vlucht van één uur in het veld.

Luxemburg zal het zonder Toon Aerts moeten doen. Maar echte Flandriens keren terug : sterker als nooit te voren. Nu al kijk ik uit naar het nieuwe seizoen 2017-2018. Toon zal ze allemaal een toontje lager laten zingen. Sterker dan ooit zal hij de Vlaamsche velden trotseren. Maar die éne Italiaanse boom … die zal tegen dan wel gerooid zijn zeker.

Geef een reactie