Met ‘De Jacht is Open’ laat Sven De Ridder Company voor de ‘18de’ keer een doldwaze komedie op theaterminnend Vlaanderen en Nederland los. Neen, deze keer geen losse flodders. Maar wel een verhaal op een luxejacht, waar kapitein Luc Verhoeven en chef-kok Sven De Ridder de plak zwaaien. Wanneer Nicole Van Gastel en haar familie op bezoek komen, lijkt het hek helemaal van de dam. Nicole overtuigde haar man Barry, een workaholic, om een luxejacht te huren en eindelijk eens samen te genieten van een zorgeloze vakantie.Maar Nicole, die het opmerkelijk goed kan vinden met de kapitein van het schip, houdt er duidelijk een verborgen agenda op na.
De cast zit vol oude bekenden van het huis. Naast de geoefende jubilarissen zoals Luc Verhoeven (10de keer), Jasmine Jaspers (11de keer) zien we ook ervaren rotten Peter Thyssen en ‘jonkie’ Juan Gerlo terug. Voor Tania Kloek is het de ‘ontmaagding’ bij Sven De ridder company. Maar dat is er niet aan te zien. Rond de rol van Jasmine Jaspers is er trouwens een opmerkelijk iets te noteren. Jasmine neemt de Elckerlyc-reeks voor haar rekening. Op de tournee in het najaar zal Liesbeth Roose haar debuut maken. Waar Jasmine haar rol in het Limburgs vertolk, zal bij Liesbeth het West-Vlaams de bovenhand nemen. Een clash der dialecten lijkt in de maak.
Met ‘De Jacht is Open’ houdt Sven De Ridder ook met deze comedy vast aan zijn beproefde receptuur en zijn favoriete Pappenheimers. Een goed verhaal, een grote vriendengroep en ga zo maar verder. Voor mezelf was het eveneens de achttiende keer dat ik een voorstelling van deze Company zag. En met de jaren is de evolutie zichtbaar. Deze ‘nog niet zo oude’ theaterspruit werd meer dan ooit een vaste waarde. Alleen merk je beetje bij beetje dat er steeds meer een nieuwe wind waait. Zeker op scenarieel vlak. Steeds meer en meer zie je de Marc Punt-touch in de scenario’s doorsijpelen. Zowel bij Ingesneeuwd en ook bij De Jacht is Open. Sven en Marc zijn twee verschillende persoonlijkheden. Maar het is net deze symbiose die tot een mooie synergie leidt.
Foto: Bart Liekens
Met Stuk Ongeluk in een regie van Stany Crets ging een opmerkelijk toneelstuk in première bij Theater Elckerlyc. Een schare aan Vlaamse topacteurs waaronder Sven De Ridder, Jan Van Dyke, Dirk Van Vooren, Kobe Van Herwegen, Sébastien De Smet, Britt Van der Borght, Tania Kloek en Koen Van Impe hebben zich geëngageerd voor deze comedy. Stuk Ongeluk catalogeren onder een bepaalde noemer is niet evident. Voor de doorwinterde acteur is zelfs dit genre niet gemakkelijk om onder de knie te krijgen. De stijl van het stuk kan je niet beschouwen als een trip down to Memory Lane, maar een enkel ticketje Absurdistan. Zelden heb ik acteurs zo de grenzen van de comedy zien opzoeken als bij Stuk Ongeluk.
U kent de klassiekers uit het Belgische verkeer wel. Laat het één druppel regenen en het is doffe ellende op de baan. Wanneer je dan bovendien op je vrije dag tijdig naar een persvoorstelling van Stuk Ongeluk moet gaan, is het hek helemaal van de dam. Mijn vader en ik waren geïnviteerd op het 18de eeuwse Hof ter Linden, een neoclassicistisch kasteel in Edegem. In Edegem raken was één, maar ter plekke leek het wel Edegem Foor. Parkeerplaats vinden was zoeken naar een speld in een hooiberg. Wat een doffe ellende. Maar uiteindelijk werd het nog straffer. Toen ik naar het Hof wandelde, zag ik in de verte het zwaailicht van een ambulance. De oh zo vriendelijk persdame was gewikkeld in een warmtedeken. Zelfs Stany Crets was helemaal aangedaan. Was ik ontsnapt aan een drama of niet? De politie hield de wacht. Bleek het rampenplan afgekondigd in Edegem of toch niet?