De opmerkelijke trends van The Band

14 jaar geleden had ik de eer en het genoegen om bij de geboorte van talentenshows op televisie aanwezig te zijn. Mijn eerste talentenjacht, die ik als ‘schrijverke’ volgde, was Idool 2003. Voor velen jongeren spreek ik nu over het stenen tijdperk. Maar in deze periode lieten Wim Soutaer, Brahim en Natalia showbizzland voor het eerst van zich spreken. De jaren nadien volgden de éne show na de andere elkaar op. Van The Voice via Belgium’s Got Talent tot nog een reeks van Idool …. En kent u Star Academy nog? Nu is er The Band … Na K3 Zoekt K3 (hoe kan ik die show nu vergeten) zijn VTM en Fox Nederland al enkele weken op zoek naar vier kerels voor een nieuwe mannenband. Waar de show aanvankelijk nog de mosterd bij K3 Zoekt K3 haalde, vaart het schip nu volop haar eigen koers. En dat doen ze niet onopgemerkt en zeker niet zonder slag of stoot. Opvallend zijn toch enkele nieuwe trends, die worden gezet. Maar ach … het hoort bij deze tijd.

Zo krijgen we de comeback van Big Brother in The Band. Neem nu het beslissingsrecht dat de kandidaten hebben om iemand naar huis te sturen. Zelden gezien in die 14 jaar dat ik zulke shows volg. Ja, bij Big Brother heb ik het ooit wel zien gebeuren dat men elkaar moest nomineren. Het Zwaard van Damocles zelf gebruiken moesten de kandidaten nooit eerder doen. Maar ach … het hoort bij deze tijd. Ook presentatoren wisselen volop van plek. Zo was er in de tweede liveshow al geen sprake meer van Laura Tesoro. Niels Destadsbader en Jim Bakkum namen de honneurs waar. Opvallend was echter dat presentator Niels Destadsbader aankondigde dat Laura hem keurig zou vervangen in de derde liveshow. Niels zou een weekje aan de kant blijven. Flexibele presentatoren … Flexpools … Ach, het hoort bij deze tijd.

Bij The Band moeten de bandleden in het Nederlands zingen. Het Nederlands is terug hip …  Alleen krijgen we wel grote verschillen. In de tweede liveshow mochten de kandidaten hun interpretatie geven aan de zijde van Noah Cyrus, Sarah Bettens en Ozark Henry. Op zich een challenge van formaat. Alleen worden Get Ready, Johan Verminnen en Frans Bauer aangekondigd voor de derde liveshow. Voor kandidaten, die dromen van een leven bij de nieuwe Clouseau of Bazart, lijkt die wel een serieuze position switch. Alec deed bij zijn exit er zelf een vreugdedansje voor. Maar ach, een Smos’ken’ zo nu en dan … het hoort bij deze tijd.

Daarentegen heimwee hebben naar de tijd van toen … Neen, dat heb ik niet.

K’s Choice Backpack Sessions: Een rugzak vol nostalgie

Een avondje languit in je fauteuil, een glas wijn naast je …. En dit alles onder een schemerlampje. Het is ronduit het perfecte scenario voor een rustig avondje thuis. En toch … werd dit gevoel me meest tijdens K’s Choice: The Backpack Sessions. Alleen werd dit gevoel me een beetje meester tijdens K’s Choice: The Backpack Session. Een accoustisch uitje waarvoor ik naar de Mechelse Stadsschouwburg trok.

Ik moet tot mijn scha en schande toegeven dat ik weinig K’s Choice-liedjes ken. En daarvoor leg ik absoluut de nadruk op scha en schande. Hoe heb ik dit toch in mijn jeugdjaren ooit aan mij kunnen laten voorbij vliegen? Ik vraag het me nu nog steeds af hoe dit mogelijk is. Not an addict is als ultieme klassieker me wel bekend. En toch … moet ik voor de rest al diep in mijn geheugen graven om nog een tweede hit op te rakelen. Dan zou het duet Why don’t you try me met Frankie Miller wellicht als eerste op mijn lijstje komen. Shame, shame on me …. Waar heb ik destijds toch met mijn verstand gezeten?

The Backpack Sessions is een voorstelling waar je vanaf seconde één wordt meegezogen door de ‘hypnotiserende’ werking van Sarah. Enkele dagen nadien ben ik nog onder de indruk. Een opener om u tegen te zeggen : ‘Say A Prayer’ … een fraaie eerste track van het bijhorende album. Een waar pareltje. Akkoord, Sarah heeft een bijzondere stemkleur. You love it … or you ha… (neen, haten kan niet in dit gegeven. Het zou van een bijzondere slechte smaak getuigen wanneer je dit niet goed vindt). Sarahs stemkleur geeft heel dit optreden een bijzonder kantje. Van veel artiesten hoor je wel eens zeggen dat ze de muziek voor zich willen laten spreken. Sarah deed het zonder enige moeite. Tussendoor wel eens gesprek met ‘rake’ opmerkingen over haar de politiek in haar tweede ‘thuisland’ Amerika. Is het storend? Absoluut niet … het is gewoon raak uit de hoek komend.

En ik … ik ben met een rugzak vol nostalgie naar huis gekeerd. Waar The Backpack Sessions: toch allemaal goed voor is en kan zijn.

The Backpack Sessions – K’s Choice: gezien op 20/01/2017 in Mechelen