Mea Culpa, mea maxima culpa. Ik beken. Parkeerproblemen en een stugge tramverbinding zorgde er voor dat ik exact 2 minuten en 5 seconden te laat op mijn plaats zat tijdens de eerste basketbalwedstrijd van het nieuw seizoen. Akkoord, het was vriendschappelijk tegen het Duitse RASTA Vechta. Maar berouw komt na de zonde. Na enkele maanden basketbalonderbreking, bleek de ‘goesting’ om naar een wedstrijd te kijken in de Lotto Arena bijzonder groot. Ik moest en zou er bij zijn. Mijn ploegje ‘Telenet Giants Antwerp’ onderging immers een complete metamorfose. Omdat mijn nieuwsgierigheid naar de nieuwe spelers zodanig groot was, ging ik met plezier een kijkje nemen.

Vorig jaar outte ik me in mijn blogtekstjes als een fan van de Antwerpse ‘beer’: Gavin Ware. Omdat Mister Ware Franse oorden heeft opgezocht, moest ik uitkijken naar ‘potentiële’ vedetten in spé. Het duurde nog geen tien seconden vooraleer mijn aandacht werd getrokken door het ‘nieuwe’ Rastakapsel van de Telenet Giants Antwerp: Paris Lee. Om het op zijn Antwerp te zeggen: een bijzonder vinnig ‘bazeken’ Naast zijn haarsnit viel Paris immers op door … zijn ‘bliksemsnelle’ voetjes. Nu al is hij een potentiële Giant-vedette in wording. Je zou hem de ‘Lucky Luke’ van de Giants kunnen noemen. Waar de bekendste Belgische cowboy sneller schiet dan zijn schaduw, gebeurt hetzelfde met de sloffen van  Paris op een basketbalterrein. Door zijn snelheid effent hij de weg voor zijn Dalton-friends alias de Giantski’s Kalinoski en Dudzinski.  Je zou Paris Lee de Frank Acheampong van Telenet Giants Antwerp kunnen noemen. Alleen bedenk ik bij mezelf dat een vergelijking met een Anderlecht-voetballer misschien een brug te ver zou zijn voor de Antwerpse basketfan. Maar ach, ik heb het zaterdagavond gezien. De bal ging weer de ring in.