Isabelle Beernaert brengt exclusieve herneming van La Dame en Noir – The Reunion naar Gent

Na een succesvolle tournee doorheen België en Nederland keert de dansvoorstelling La Dame en Noir nog één keer terug. Op vraag van het publiek brengt choreografe Isabelle Beernaert op zaterdag 5 en zondag 6 september 2026 een exclusieve herneming van haar veelgeprezen voorstelling in Capitole Gent. La Dame en Noir – The Reunion wordt geen gewone reprise, maar een unieke gebeurtenis in België: slechts twee voorstellingen waarin Beernaert uitzonderlijk opnieuw zelf op het podium staat, samen met een volledig vrouwelijke cast én haar dochter Manon.

Bij het grote publiek is Isabelle Beernaert vooral bekend als straffe choreografe in de populaire VTM-show So You Think You Can Dance – waarin ze onlangs opnieuw te zien was. La Dame en Noir – The Reunion toont haar opnieuw in haar meest persoonlijke artistieke vorm. De voorstelling groeide na haar eerste borstkankerdiagnose uit tot een eigen ritueel: een ode aan het leven, vrouwelijke kracht en verbondenheid, en een diep verlangen om opnieuw fysiek en artistiek verbinding te maken met het podium.

Moeder – dochter
Extra bijzonder is dat ook haar dochter opnieuw deel uitmaakt van de voorstelling. Manon Beernaert (31) groeide met haar moeder op in Gent en kreeg dans met de paplepel ingegoten. Ze is zelf ook aan de slag als dansdocent, performer en choreograaf. In La Dame en Noir staan moeder en dochter samen het podium – een zeldzaamheid. Tijdens het creatie-proces van deze voorstelling assisteerde Manon ook bij het maken van de choreografie.

De voorstelling
La Dame en Noir ontstond na een ingrijpende periode in het leven van Isabelle. Uit die ervaring groeide een persoonlijk artistiek ritueel: een voorstelling als viering van het leven, de vrouwelijke kracht en de verbondenheid tussen generaties. Met The Reunion krijgt dat ritueel een nieuw hoofdstuk. Niet als terugblik, maar als een bewuste keuze om stil te staan bij het leven en het publiek te verbinden via dans, muziek en performance.

“Deze voorstelling is veel meer geworden dan een productie. Het is een plek waar alles samenkomt: dankbaarheid, verbinding, vrouwelijkheid en de kracht om telkens opnieuw te beginnen. Dat we dit, op vraag van zoveel mensen, nog één keer mogen beleven, voelt bijzonder. Deze reünie is een uitnodiging om te reizen, om samen te komen en om het werk opnieuw te dragen. Een viering van wat geweest is en een zachte opening naar wat nog mag ontstaan”, vertelt Isabelle.

Op vraag van het publiek
De herneming komt er na de vele reacties van bezoekers die de voorstelling opnieuw wilden beleven of ze destijds hadden gemist. Daarom wordt La Dame en Noir – The Reunion bewust een exclusief evenement: slechts twee opvoeringen in België, enkel in Capitole Gent op 5 en 6 september 2026.

Net als de oorspronkelijke productie blijft La Dame en Noir een totaalervaring waarin dans, spoken word, live percussie, scenografie en indrukwekkende visuals samensmelten tot een krachtige ode aan het vrouwelijke, aan afkomst, identiteit en de onuitputtelijke veerkracht van de mens.

Foto: Isabelle Beernaert – La Dame en Noir

Theaterreview: Le Temps Perdu (Isabelle Beernaert)

Ik weet het al langer dan vandaag. Als een geboren houten Klaas met vastgeroeste heupen een dansvoorstelling met de Isabelle Beernaert-stempel bezoeken is een uitdaging van formaat. Vergelijk het ergens met het verlaten van je comfortzone met ongeveer drieduizend kilometer. En toch … ging ik met plezier deze challenge aan.

Door haar passage bij So You Think You Can Dance groeide Isabelle Beernaert uit tot een merknaam in het culturele wereldje.  Iemand, die haar nek uitsteekt om dansen als kunstvorm naar het grote publiek toe te brengen. Met Le Temps Perdu keert Isabelle terug naar de essentie. In deze voorstelling brengt ze een ode aan het alledaagse leven en laat ze door de ogen van vier koppels de rijkdom van het kleine, het ‘vanzelfsprekende ‘ zien. Authenticiteit en subtiliteit staan centraal en komen tot uiting in de danstechniek en puurheid van de bewegingen.

Het is geen evidentie om een blik te werpen op ‘Le Temps Perdu’. Zeker omdat tijdens een Beernaert-productie je duidelijk voelt dat niets  aan het toeval wordt overgelaten. Neem nu bijvoorbeeld de staging. Deze is tot op het een duizendste van een seconde uitgerekend. En tot al heel snel aan dat dansen topsport en pure wiskunde is. Door de professionaliteit van de dansers en het wellicht doorgedreven repetitieproces staat de schoonheid van de emotie meer dan ooit centraal. De choreografe spendeert heel wat aandacht aan de juiste lichtinval. Het brengt je als toeschouwer duidelijk in een bepaald gemoedstoestand, die je heel de productie met je meedraagt.

Naar de Manon Beernaert werd met argusogen uitgekeken. En ze liet ook niets aan het toeval over. Ze speelde alvast ettelijke kilo’s kwijt om te bewijzen dat ze op het podium haar vrouwtje kon staan. En dat deed ze met verve. Je voelde tot in je kleinste teen dat ze zin had om te tonen dat ze ook haar eigen identiteit als danseres heeft. Klein detail: toch kan je er niet naast kijken dat ze de ‘genen’ van Mama Isabelle heeft overgeërfd. Bepaalde fysieke kenmerken sloegen duidelijk geen generatie over.

Als toeschouwer werd ik bij Le Temps Perdu vooral aangetrokken door de schoonheid van de bewegingen op het podium. Daardoor was ik niet altijd even fel mee met het verhaal van deze voorstelling. Maar ach, dat wil ik met plezier met de mantel der liefde bedekken. Het was een bezoekje dat meer dan de moeite waard was en toonde ook aan dat voor mij een dansvoorstelling bezoeken absoluut geen ‘Temps Perdu’ was. Nu alleen nog voor mezelf die heupen los krijgen en we maken alvast zichtbare progressie.

Meer info over Le Temps Perdu kan u vinden op:
https://isabellebeernaert.com/nl/le-temps-perdu

Foto’s van de dansrepetitie van Le Temps Perdu kan u vinden op:
https://goo.gl/FofYbZ

Gezien op 21/11/2018 in Antwerpse Stadsschouwburg

Foto: Kim Vos – Isabelle Beernaert producties