Op het podium is Maike Boerdam in Vlaanderen een graag geziene gaste. Dit najaar speelt ze mee in de doldwaze komedie Ernst en Vermaak bij het EWT. Daarnaast is ze ook te zien in de Plotfish-musical Lichtgevoelig. ‘Ik mag dan wel in Den Haag wonen’, lacht Maike bij aanvang van het gesprek. ‘Dit najaar vertoef ik professioneel gezien bijna volledig in Vlaanderen. In combinatie met mijn job als leerkracht maakt dat het enorm druk is en waanzinnig veel kilometers rijden zijn. Maar ik heb het er voor over. Op school weten ze dat ik tegen een mooie rol zeker geen neen zeggen. Zij denken met me mee hoe ik dit allemaal kan combineren. Mijn afwezigheid wordt altijd onderling goed opgevangen en ook me hulp van buitenaf. Het leuke is dat onze studenten ook internationale reizen maken. Ze bezoeken geregeld internationale voorstelling. Toen ik vorig jaar in Mamma Mia stond kreeg ik geregeld studenten van mij over de vloer, die bij Juf Maike op bezoek gingen. Voor hen is dat leuk omdat hun docent in de voorstelling staat. Ik vind het leuk om hen een keer terug te zien. Soms staan ze zelfs mee op het podium. Zo waren er twee studenten die stage liepen tijdens De Tocht (een musical over de Elfstedentocht). Tijdens de Historalia-productie 1830, die ik niet heb kunnen doen, stonden er ook studenten van onze school op het podium. Fijn toch …. Ik heb vaak een heel drukke agenda. En ja, soms moet ik nadenken over hoe ik mijn agenda helemaal plan. Maar ik ga daar echt niet over zeuren. Ik ben blij dat ik dit allemaal mag doen. Ik weet wat een zware agendaplanning is. Maar dat hoort bij mijn job. Bij mijn zijn er geen excuses van vermoeidheid of dat men geen tijd heeft om een taak te maken. Op zulke momenten wordt de strenge juf in mij klaarwakker (lacht).’

Ernst en Vermaak versus Lichtggevoelig
Dit najaar gaat het bij Maike van het dolkomische Ernst en Vermaak naar het emotioneel geladen Lichtgevoelig. ‘Er zijn weekends bij waar ik begin met Ernst en Vermaak en de dag nadien Lichtgevoelig speel. Dat maakt mijn job zo boeiend. Het voelt als een waar voorrecht aan dat je naast comedy ook het serieuzere werk mag spelen (en omgekeerd). België is mijn tweede thuis. Ik heb bij gestudeerd. Als rasechte meid uit Zeeuws-Vlaanderen kwamen er altijd veel Belgen op bezoek in mijn thuishaven Sluis. Zeker wanneer ik terugdenk aan de periode dat ik in de horeca werkte. Daar heb ik er heel veel zien passeren (lacht). Voor mij is een bezoekje aan Vlaanderen vergelijkbaar met thuiskomen.

Privileges
Wie met Maike Boerdam praat, krijgt één brok passie voor haar vak over zich. ‘Wanneer ik kijk naar mijn professionele carrière, voel ik mij een gepriviligeerd iemand. Don’t get me wrong. Ik werk keihard. Maar hoe langer ik in dit vak zit, hoe harder ik het als een voorrecht beschouw om te mogen proeven van alle facetten van mijn vak. Na een voorstelling Ernst en Vermaak ben je helemaal opgeladen. Want je krijgt ontzettend veel terug van je publiek. Na een voorstelling van Lichtgevoelig voel je aan dat je iets betekend hebt voor je publiek. Soms voer je gesprekken met mensen in de zaal. Daar hoor je gewoon aan hun verhalen dat het hen ook echt raakt. Zeker als je hoort wat mensen allemaal hebben meegemaakt. Dat overtreft soms de fictie. De kracht van theater is dat het op de bühne gebeurt. Samen met het publiek zie je simultaan dingen gebeuren. Dat is evenzeer zo wanneer je met heel veel mensen naar een concert gaat kijken of wanneer je een voetbalwedstrijd beleeft. Samen met heel wat mensen een bepaald moment beleven geeft energie. Dat is een beetje geven en nemen. Een lach, een traan en een bakje troost. Daar draait het in mijn vak allemaal om.’

Een cadeautje met een grote rode strik
Ernst en Vermaak heeft een tweede run achter de rug bij het EWT. ‘Toen we met deze voorstelling begonnen, voelden we heel snel aan dat het goed zat. Jeroen Maes heeft een geweldig stuk geschreven. De replieken volgden elkaar aan een waanzinnig tempo op. De spelvreugde is immens. Ook aan de reacties van het publiek voelde we in het begin dat het goed zat. De wens groeide heel snel om een tweede run te spelen. Na het samenleggen van onze agenda’s, kwamen we op deze periode uit. En na een korte repetitieperiode voel het weer als vertrouwd aan. Het is vermoeiend om te doen. Wanneer we van het podium komen, moet we alle vijf eventjes uitademen. Maar we weten maar al te goed dat het besef daar is dat we met deze voorstelling een cadeautje krijgen met een grote rode stik errond.’

Foto: Goele Bormans – EWT