Theaterreview: June Foster (The Singing Factory)

Met de musical June Foster zet The Singing Factory de pleegzorg in de kijker. Het verhaal geschreven door MNM-dj Wanne Synnave draait rond de zestienjarige June Foster. Samen met haar jongere broers Noah en Alex komen ze terecht in een nieuw pleeggezin bij Allison en Jess. June moet leren omgaan met haar nieuwe omgeving, de eerste liefdesproblemen van haar broer en haar nieuwe vrienden.

In het persdossier en in de promotie rond June Foster staat geschreven dat het een zomerse, hartverwarmende popmusical is voor het hele gezin, met muziek van Kristof Aerts en script van Wanne Synnave. Eerlijk gezegd is er geen woord over gelogen. Het blijft fantastisch om te zien met welk enthousiasme al het jeugdig geweld van The Singing Factory op het podium hun ding staat te doen … en het bovendien ook nog kunnen. Het raakt zelfs een aanhanger van tram vier zoals ondergetekende.

In vergelijking met de succesvolle musical ‘13’, die met alle lof van de wereld werd overladen, ligt het gevoelsmatige kantje van June Foster een pak hoger. Het zijn vooral de ballades, die er uitspringen. Sommigen liggen in dezelfde emotionele weegschaal van Paul De Leeuws ‘Ik heb je lief’ . En dat blijkt bij The Singing Factory een nummer te zijn die bij Mater Familias Tinne warme herinneringen oproept. Say yes to the musical of was it to the dress?

The Singing Factory is een kleiner productiehuis in het musicalwereldje. Klein maakt echter niet onbemind. Keer op keer bevestigen ze met uitstekende producties, waarmee ze hun unique selling proposition van kweekvijver van jong talent in de markt zetten. BV’s zijn er in de verste verten niet te bespeuren. Alleen jong geweld aangevuld met enkele enthousiaste volwassenen. Hierdoor krijg je in de zaal het gevoel dat je naar een scoutskamp aan het kijken bent. Eéntje waarbij jouw eigen vlees en bloed één jaar lang keihard werkt met enkele scoutsleiders en vrienden om als persoontje te evolueren. Vrolijke vrienden zijn ze allemaal.

Wie niet geraakt is door deze June Foster, mag een bezoekje aan de psychiater brengen. Dan moet het diepste van de ziel pas echt uitgeknepen worden. Maar het publiek tijdens de avant-première bestond uit gezinnen met pleegkinderen. Aan hun reactie te horen, weet je dat het een bloedmooie voorstelling is, die door merg en been gaat. Zij zijn misschien wel het beste doelpubliek dat een producent zich kan inbeelden.

En wat te zeggen over Wanne Synnave …. The musicalboy (dito ochtenddj) van MNM is al lang geen new kid in town meer in musicalland … Toch is hij een kerel, die goed weet, waarmee hij bezig is. Met een stevig over voor research gaat hij op zoek naar de verhalen.

June Foster. Wie het niet zag, heeft pas echt iets gemist.  Voor Pleegzorg Vlaanderen is het een unieke kans om deze thematiek op een andere manier in de kijker te zien. Eéntje waar geen communicatiebudget tegenop kan. Dus haast je om het te gaan kijken, vooraleer het te laat is. Het is een schoontje. Vergeet alleen je papieren zakdoekjes niet. Een traantje wegpinken hoort er immers bij.

Bekeken op 6/3/2020 in Theatrium in Mechelen.

Meer info op: www.thesingingfactory.be

Foto: Jan Liekens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.