Theaterreview: Doodschrik (Take Twee Producties)

Doodschrik is het derde theaterstuk van Take Twee Producties tijdens het huidige seizoen 2019-2020. Concreet gezien is het een a-typisch verhaal voor dit productiehuis. Geen komedie, maar een bloedstollend verhaal. Men schrijve 1857. Will Nicholls, de eigenaar van Nicholls Mill is een verstokte gokker. Wanhopig in de schulden, verhoogt hij de inzet tijdens het wekelijkse pokerspel. Met één kaart zet hij zijn molen en zijn huwelijk op het spel. Het resultaat leidt tot een verhaal van verraad, onbeantwoorde liefde, moord, wraak en ronddwalende geesten.

Enkele maanden geleden kon u het al op mijn blog lezen. Take Twee Producties staat voor een belangrijk jaar in hun bestaan. Eén van hun grote bezielers Ben Bervoets werd getroffen door een beroerte. Maar omdat Ben aan zijn herstel werkt, moesten andere mensen opstaan om zijn taken gedeeltelijk over te nemen. Toen werd ik met argusogen bekeken omwille van deze commentaar. Maar enkele maanden later is het al zo ver. Doodschrik is het mooiste bewijs dat er nieuwe mensen opstaan, die hun kansen grijpen bij tegenslag. What doesn’t kill you, makes you strong.

De cast van Doodschrik is wat je noemt piepjong voor een Take Twee-productie. Eerlijk is eerlijk: de jonkies hebben hun kansen gegrepen. Doodschrik is één van betere verhalen die ik de laatste tijd van hen heb gezien. Ruben De Cock en Saartje Danckers schitteren in hun rol als Jacob en Marie. Wat is Saartje trouwens een madam met ballen aan haar lijf? Geassisteerd door Vincent De Coninck en Jelle Bervoets laten ze zien dat er leven is in een Take Twee 2.0-versie.

Deze jongere garde werkte de voorbije weken hard samen met regisseur Piet Van Linden. Piet, oftewel de man met de bretellen is het prototype van een teamspeler eerste klasse. Een man, waarbij elke vereniging zijn twee pollekens mag kussen dat ze zo iemand in hun gelederen hebben. Piet is een manusje van alles. Hij heeft Doodschrik tot één van de jaarverrassingen van het Take Twee-seizoen geleid. Alleen moet ik wel stellen ook Piet zijn sterke en minder sterke kanten hebben. Hoe allround hij ook mag zijn en hoe hard hij nodig is in een vereniging … Piet is niet de beste verteller van het lot. Waarom er een verteller nodig is in een stuk zoals Doodschrik is mij tot op de dag van vandaag een raadsel. Laat de acteurs hun ding doen en geef het publiek brood & spelen. De auteur van dienst mag altijd contact met mij opnemen om het uit te leggen waarom deze vertraging in het stuk nodig is.

Maar eerlijk is eerlijk. De moraal van het Doodschrik-verhaal is dat Take Twee Producties van Ben & Jerry er een nieuw pigment heeft bij gekregen . Een groep jonge mensen, die samen tot mooie dingen in staat zijn. Waar het EWT het Theo Van Baarle-verhaal heeft waar stukken over ouderdom hun plaats heeft, kan hier ook hetzelfde gedaan worden met Piet & de jonkies. Het zou een leuke upgrading kunnen zijn. Schuif ze niet aan de kant, maar integreer al dat jonge geweld. Alleen zo maak je er iets moois van.

Gezien op 15/12 in de Kleine Fakkel
Foto: Take Twee Producties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.